خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) شامل 81 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحلیلی پیرامون نهضت حسینی (۵) :

اسلام امویها چگونه اسلامی بود؟

اسلوبِ سیاسی بنی امیّه نیز اسلوبی شیطانی بود که زیر پوشش حقّ، کار باطل را انجام می داد یا هدفِ باطل را از راه حق دنبال می کرد و در واقع از میان دو قطب متضادّ تظاهر به اسلام و تهاجم به اسلام پیش می رفت. اساسا خصلت اصلی و مشترک همه تبهکاران دنیا همین است که با شمشیر دو لبه ریا و ظلم یا فریب و فشار، هم محیط ذهنی را و هم محیط عینی را متشنّج می کنند و با ایجاد گمراهی و زبونی به وسیله استبداد سیاه و سرخ به اهداف شومشان نزدیک می شوند. در این جا چند نمونه، از میان هزارها نمونه، برای «اسلوب سیاسی بنی امیّه» یا «اسلام بدلی و ضدّ حقیقیِ بنی امیّه» می آوریم تا بتوانیم به ریشه های واقعی و روانیِ انحطاطِ مسلمین و بروز فاجعه های اسلامی، مانندِ فاجعه کربلا به خوبی پی ببریم.

۱ وصیّتِ کوتاه و در عین حال، رسایِ عبدالملک یکی از این نمونه هاست، او برایِ ترغیبِ فرزندانش به ادامه راهش می گفت: اُوْصیکُمْ بِتَقْوَی اللّه ِ وَ اِکْرامِ الحَجّاجِ.

من شما را به دو چیز اساسی سفارش می کنم، اول این که تقوایِ خدا را به کار برید. دوم این که حجاج را اکرام نمایید.(۱)

تقوایِ خدا به عنوانِ نشانه درجاتِ اسلامی و اکرامِ حجاج به عنوانِ نشانه سرکوبیهایِ دولتی مطرح می گشت؛ و نکته جالب این است که امویها این دو عامل را با این که ضدِّ همدیگرند، دوش به دوش همدیگر به کار می بستند و در حقیقت، اسلام را مانندِ حجاج وسیله تثبیتِ حکومت می گرفتند.

در این سطور، فقط یک شاهد از اسلام حیرت انگیز حجّاج ذکر می کنیم تا بفهمیم چرا او و امثال او در نظام حکومت امویها مقام ممتازی داشتند و نیز بفهمیم که توده هایِ آن زمان چه اسلام ننگینی را می بایست از حکومتِ سفّاکِ امویها بپذیرند:

«حجّاج» روزی به یکی از دوستان قدیمی اش به نام «عبداللّه بن هانی» گفت: «من می خواهم در برابر خدماتِ فراوانِ تو پاداشی به تو بدهم» پاداشِ حجّاج این بود که از دو رئیس دو قبیله مهمّ خواست که دخترهایشان را به «عبداللّه » تقدیم کنند، آنها به شدّت مخالفت نمودند. حجّاج آنها را با تهدید به شمشیر وادار به موافقت کرد، گویی «حجّاج» با این حاتم بخشیِ جنایت آمیزش به عبداللّه منّت گذارد که عبداللّه گفت: ای حجّاج بر ما منّت مگذار که ما افتخاراتی داریم که هیچ یک از طوایف عرب ندارد، حجّاج پرسید آن افتخارات چیست؟ عبداللّه در پاسخ، سخنانی خنده آور یا گریه آور گفت که چند نمونه اش، همراه تصدیقهایِ حجّاج که بیانگر اسلامِ حکومت و حزب اموی است، چنین است:

عبداللّه گفت: «… و یک افتخار ما این است که: زنهایِ طایفه ما نذر کرده بودند که اگر حسین علیه السلام کشته شود هر کدام، ده شتر به شکرانه آن قربانی کنند» حجّاج در پاسخ او گفت: «واللّه این افتخارِ بزرگی است» و باز عبداللّه گفت: «یکی دیگر از افتخارات ما این است که همه وابستگان ما پذیرفته اند که به علی علیه السلام و حتّی به دو پسر او، حسن و حسین و نیز به مادرشان، فاطمه علیهاالسلام لعن و دشنام بگویند» حجاج در پاسخ او گفت: «واللّه این نیز افتخار بزرگی است»(۲) عداوت و خباثتِ حجاج منحصر به اهل بیت پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم و پیروانِ آنها نبود، بلکه او با همه مسلمانها با کمالِ قساوت رفتار می نمود، خود او با نهایتِ بی شرمی می گفت «پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم به حکّامش سفارش می کرد که از خوبان بپذیرند و از بدان بگذرند، ولی من بر عکسِ پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم به حکّامم سفارش کرده ام که از خوبان نپذیرند و از بدان نگذرند.»(۳)

۲ نمونه خنده آورتر یا گریه آورتر در آخرین سخنانِ مسلم بن عقبه، فرمانده خون آشام یزید، به چشم می خورد، این سگ هار، بلکه بدتر از سگ هار به فرمان یزیدِ میمون باز و شرابخوار، بیشتر از ده هزار نفر از اصحاب و تابعان را در مدینه کشت و اموال و نوامیس آن شهرِ مقدس را تا سه روز برایِ لشگریان خونخوارش مباح کرد و حتّی کسانی را که می گفتند: بر اساس کتاب خدا و سنّت پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم با تو بیعت می کنیم، طعمه شمشیر ساخت و بسیاری از پیران و زنان و کودکان را نیز به طرز فجیعی به قتل رساند، و تازه پس از این همه جلاّدی های رعشه انگیز، باقی ماندگانِ مجروح و جریحه دار را مجبور کرد که با یزید به عنوانِ بنده یزید بیعت کنند.(۴) او در پی چنین فاجعه هولناکی که تاریخ جاهلیّت را روسفید کرده رهسپار مکّه شد تا حرمِ خدا را نیز مانندِ مدینه بکوبد، ولی بین راه، مرگ گلویش را گرفت و طومار جنایتهای عظیمش را بست. او حتّی در حال مرگ جملاتِ مقدس مآبانه ای گفته که از همه فجایعش زشتتر است و از عجایبِ هفتگانه عجیب تر است.

این جملات را بشنویم تا بهتر به این واقعیتِ حسّاس پی ببریم که تبهکاران تاریخ اسلام مانند مسلم بن عقبه، ابن زیاد، یزید، شمر، عمر سعد و… برخلافِ تصوّرِ توده مردم، بیگانگان سیاهرویی نبودند که رسما با خدا و پیغمبر و قرآن بجنگند، بلکه بر عکس، آنها اسلام داشتند ولی چه اسلامی؟ در یک کلمه باید گفت: آنها اسلامِ نفسانی و سیاسی داشتند نه اسلام روحانی و حقیقی، علی علیه السلام در یکی از سخنانِ دقیقش به همین اسلام اشاره می کند که می گوید:

انّهم ما اسلمو و لکن استسلموا.

آنها خودشان را تسلیم اسلام نکردند، بلکه اسلام را تسلیم خودشان کردند و آن را وسیله معیشت، حکومت، سیادت و خلاصه وسیله هوایِ نفس گرفتند.(۵)

و از این نظر باید گفت: آنها واقعا پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم را و قرآن و دین و آیین او را می خواستند، ولی پیغمبر مرده ای که محکوم آنها باشد نه حاکم بر آنها، موافقِ مقاصدِ آنها بشود نه مخالف آنها. و جملاتِ مسلم بن عقبه که در بستر مرگ گفته و در سطور زیر ذکر می شود، یک نشانه از هزارها نشانه چنین اسلامی است. و البتّه سزاوارست که محققانِ متتبع، ویژگیها و پیامدهایِ چنین اسلامی را، که با اسلامِ راستین ضدیّتِ شدیدی دارد، در کتاب مستقلی زیر عنوان «اسلام بنی امیّه و بنی هاشم» تشریح کنند:

اَللّهُمَ اِنّی لَمْ اَعْمَلْ عَمَلاً قَطُّ، بَعْدَ شَهادَهِ اَنْ لاالهَ الاّاللّه َ و اَنَّ مُحَمَّدا عَبْدُهُ وَ رَسُوْلُه، اَحَبَّ اِلَیَّ مِنْ قَتْلی اَهْلَ الْمَدینَهَ وَ لا اَرْجی عِنْدی فِی الاْخِرَهً.(۶)

مسلم بن عقبه منحوس و خون آشام می گوید: پروردگارا! من پس از تشرف به اسلام و قبول شهادتین، هیچ عملی بهتر و برای آخرتم امید بخشتر از قتل عام مدینه انجام نداده ام، یعنی، مهمترین حاصل عمر من دو چیز است: اول: شهادت بر وحدانیّت خدا و رسالت پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم . دوم: قتل عام اصحاب و تابعانِ پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم .

توجّه داشته باشیم که یکی از وصیّتهایِ معاویه به یزید این بود که ضمنِ پیش بینیِ درستش به او می گفت: «مردمِ مدینه روز بدی برای تو پیش خواهند آورد. در آن روز، مسلم بن عقبه را دست پروردِ مخلص ماست به سرکوبی آنها بگمار»(۷) همچنان که به پیش بینی درستِ دیگرش به او می گفت: «برای سرکوبی قیام حسین علیه السلام و حرکت مردمِ کوفه ابن زیاد را به حکومتِ آن جا منصوب کن.»(۸)

۳ بدتر از نمونه مزبور، که از مسلم بنِ عقبه سرلشگرِ محبوبِ معاویه ذکر شد، نمونه ای از خودِ معاویه است که استادِ جمع بینِ حق و باطل است و پیشوایِ مسلمانهایِ منحرف است. معاویه که موردِ علاقه ابوبکر و عمر و عثمان و حکمرانِ آنها بر شام بود، از یک طرف به کسانی که نصیحتش می کردند که اینک که علی علیه السلام از میان رفته و زمان جهان اسلام به دست تو افتاده، خوب است دست از دشمنی با او و خاندان پیغمر صلی الله علیه و آله وسلم برداری می گفت:«ابوبکر و عمر و عثمان با این که خدمات شایانی کردند به بوته فراموشی سپرده شدند، ولی این مصیبت عظیم را ببینید که نام پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم در کنار نام خدا هر روز بر فراز مأذنه هایِ جهان ذکر می شود، به خدا سوگند، دست از دشمنی با آنها برنمی دارم تا پامال شوند (لاواللّه ِ اِلاّ دَفْنادَفْنا)(۹) رسوایی این سخنانِ کفرآمیزِ معاویه، که در مجلسِ خصوصی و پنهانی اش گفت، به حدّی بود که حتّی مغیره، حاکم جیره خوارِ او، پس از مراجعت از مجلس او به فرزند خودش گفت: «من از نزدِ معاویه ملحدی می آیم که از همه مردم خبیثتر است» فراموش نکنیم که همین مغیره به خاطرِ همان معاویه، یزیدِ پر ننگش را، بر دوش جامعه اسلامی سوار کرد و گفت «من با این کار، زخم مهلکی بر جامعه اسلامی زدم که هرگز التیام نمی پذیرد.»

با همه این احوال چقدر عجیب است که: همان معاویه از طرف دیگر وصیّت می کرد که: در هنگام مرگش ناخنهای پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم را که گرد آورده بسایند و در چشم از کار افتاده اش بریزند(۱۰) تا به خیالِ خودش مشمولِ رحمتِ خدا گردد. معاویه به اندازه ای با شیطنت خو گرفته بود که حتّی در بسترِ مرگ ظاهرسازی می کرد و با خدا نیز نیرنگ می زد. در حقیقت او و همدستانش، شخصیّت مزدوج داشتند که هم با حق مبارزه می کردند و هم در عین حال به حق تشبّث می جستند.

دو قطب سیاست امویها

سه نمونه یاد شده استثنایی نیست، بلکه به قدری شبیه و نظیر در زندگیِ امویها و اموی مسلکها دارد که واقعا از شماره بیرون است. نمونه هایِ مزبور و نظایرِ فراوانش نشان می دهد که سیاستِ بنی امیّه سیاستِ دوقطبی بود، به این معنا که: آنها از یک سو به نامِ اسلام، اساسِ حکومتشان را استوار می کردند و از سوی دیگر، باز به نام اسلام، مسلمانهایِ راستین را سرکوب می ساختند، برای روشنتر شدنِ دو قطبِ سیاستِ بنی امیّه، که یکی از بخش هایِ حسّاسِ تاریخ صدرِ اسلام است و تأثیرِ بسیاری در بروز بدبختیهایِ جهانِ اسلام داشته است و در واقع، زیر بنایِ کربلا و کربلاها را ساخته است، لازم است در باره این دو قطبِ متضادّ، توضیحی هر چند فشرده و کلّی داده شود و البته تفصیلِ آن کتابِ جداگانه ای می خواهد.

قطبِ اوّلِ سیاستِ آنها، که نقش جاذبه داشت، این بود که: از پوشش اسلام حدّ اکثرِ استفاده را می کردند و با انواع ظاهرسازی و حاتم بخشی، مردم را جذب می نمودند و به فرمایش علی علیه السلام (۱۱) با شیوه هایِ فریبکارانه مسلمانهایِ دنیاطلب و سطحی را می خریدند و بر ضدّ مردانِ حق به حرکت می آوردند. یک نمونه این معامِلات سیاسی را در موردِ عمرو عاص می بینیم. معاویه صریحا به او گفت: «بیا با من برایِ تحریک مردم بر ضدِّ علی علیه السلام بیعت کن» عمرو عاص نیز صریحا گفت من دینم را تسلیم تو نمی کنم مگر این که از دنیای تو بهره مند گردم» و باز معاویه آشکارا به او گفت: «بخواه تا ببخشم» عمرو عاص نیز آشکارا گفت: «حکومت مصر پاداش کوچکی برایِ دین فروشیِ من است.»(۱۲) نمونه دیگر که ننگی دیگر برای تاریخِ سیاه و سفیدِ اسلام است، در گفتگویِ معاویه با مروان به چشم می خورد: مروان در یکی از جلسات سیاسی معاویه، که برایِ خریدِ دین و وجدان فرومایگان برپا کرده بود، گفت:

مالی یُشْتَرَی الْرِّجالُ وَ لا اُشْتَری اَنَاْ.

ای معاویه، چرا دیگران خریده می شوند، ولی من خریده نمی شوم؟

معاویه با کمال وقاحت پاسخ داد:

اِنّما یُشْتَری الرِجال لَک.

غصّه مخور که دیگران برای تو خریده می شوند.(۱۳)

کنایه از این که، من و تو یک جانیم در دو بدن.

مصیبتِ بیشتر این جاست که: آنها با این که، از زیرِ پرده و حتّی گاهی از رویِ پرده دین و وجدان را خرید و فروش می کردند و مصالحِ اسلام و مسلمین را به بازی می گرفتند، با این حال، دم از دین و وجدان می زدند و در حضورِ توده ها از خدا و پیغمبر و حق و عدالت سخن می گفتند، و ظاهرا نیز به دستورهایِ اسلام عمل می کردند و اقداماتشان را و حتّی جنایاتشان را با آیاتِ قرآنی و احکامِ اسلامی توجیه می نمودند؛ مثلاً، هنگامی که به معاویه اعتراض می شد، که چرا بیت المال را در اختیارِ مروان ها، عمروعاص ها، زیادها و…. می گذاری، در پاسخ با عوام فریبیِ مخصوصش می گفت: «زمین، ملک خدا هست و من، خلیفه خدا هستم، از این رو برای من جایزست که هر طوری که بخواهم در آن تصرّف نمایم.»(۱۴) یا این که برایِ اخراجِ ابوذر از شام این دلیل را می تراشید که او مسلمانها را به آشوب می کشد و مصالحِ اسلام را به خطر می اندازد.(۱۵) یا این که مرگ مالک اشتر را، که با دسیسه خود معاویه و با عسل زهرآلودِ مأمورش پیش آمد، نتیجه نفرینِ پیروانِ شامی اش قلمداد می کرد و می گفت:«خدا لشگری از عسل دارد.»(۱۶)و این که برای کشتنِ عمار، که به دست سربازانِ او واقع شد. به این سفسطه فریبنده چنگ می زد که ما مسئو