خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر

فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر شامل 41 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفی : جامع الازهر :

ساختمان مسجد الازهر بعد از تصرف مصر توسط جوهر، سردار سپاهیان خلیفه فاطمی؛ معزالدین در روز ۲۴ جمادی الاولی ۳۵۹ ه . ق (آوریل ۹۷۰ م) آغاز گردید و در رمضان ۳۶۱ ه. ق (ژوئن ۹۷۲ م) پایان یافت.

الازهر صرفاً یک عبادتگاه محلی نبوده، بلکه مسجد جامع شهر نیز بوده است. در این مسجد بود که سپهسالار اسلام موعظه می کرد و در خلال خطبه های نماز جمعه، بیانیه های لازم را صادر می نمود و جلسات محاکم شرع و گردهمایی برای تنظیم امور مالیاتی برگزار می گردید.

در قسمت های اندرونی مسجد جامع، اسناد مهم نگهداری می شد و در شبستان و صحن آن حوزه های درس تشکیل می گردید.

نخستین درس فقه در الازهر

با توجه به این که خلافت فاطمی یکی از شاخه های جنبش زیرزمینی اسماعیلی بوده است و انقلابیون اسماعیلی در سال های اول فعالیت از چنان قدرتی برخوردار نبودند که بتوانند سپاهیانی را نگهداری کنند؛ از این رو یک نظام عقیدتی نیرومند با سلسله مراتب، ازرُعایا و مبلغان به وجود آوردند تا پیروان تازه را به سوی خود جلب کنند. بدین جهت قاضی علی بن نعمان؛ قاضی القضات فاطمیان در دوران خلافت عزیز، کتاب «دعائم الاسلام» و «الاقتصاد» را درباره احکام فاطمیان تألیف نموده و در مسجد جامع الازهر تدریس می کرد. در زمان عزیز؛ خلیفه فاطمی به دستور وی برای همه فقیهان حاضر در کلاس ها مقرری تعیین کردند و در کنار جامع الازهر حجره هایی را برای سکونت آنان ساختند. اقامت و تحصیل و دریافت حقوق علما در محل الازهر در سال ۳۷۸ ه . ق صورت گرفت.

الازهر و سلسله ایوبی

در سال ۵۶۹ ه . ق (۱۱۷۱ م) سلسله ایوبیان توسط صلاح الدین؛ وزیر ابومحمد عبد الله عاضر فاطمی پایه گذاری شد. در این دوران در مصر حوزه های بسیاری ساخته شد تا تعالیم سنّیان را جایگزین نظام فاطمیان کنند.

صلاح الدین، اصول فقه شافعی را رسمیت داد که به موجب آن برگزاری نماز جمعه در چند مسجد مختلف یک شهر مجاز نبود؛ به همین دلیل در دوران صلاح الدین و حکومت ایوبیان، در الازهر نماز جمعه برگزار نگردید.

در این دوران بسیاری از زیور آلات الازهر برای تأمین مخارج ارتش فروخته شد و به جهت تأسیس مدارس جدید برای آموزش فقه اهل سنّت، الازهر به دوره افول خود رسید.

حکومت ایوبیان از سال ۵۶۷ ه . ق (۱۱۷۱م) تا ۶۵۰ ه . ق (۱۲۵۲م) ادامه یافت. و در این سال حکومت ایوبیان توسط یکی از ممالیک آسیایی به نام عز الدین آبیک، منقرض گشته وسلسله ممالیک برجی جایگزین آن گردید.

الازهر و ممالیک برجی

در سال ۷۸۴ ه . ق (۱۳۸۲م) ممالیک برجی اختیار مملکت را به دست گرفتند این طایفه چون بر خلاف ممالیک سابق که در کنار نیل سکونت داشتند در برج قرار داشتند به ممالیک برجی مشهور شدند.

در این دوران به علم و دانش اندوزی توجه شد و مدارک و بناهای گذشته تعمیر و بازسازی گردید و همچنین در این دوران بود که اهل تصوّف مورد توجه و تشویق قرار گرفتند و مستقیماً در الازهر نفوذ پیدا کردند.

الازهر در دوران عثمانی

با ورود ترکان عثمانی به قاهره که به غارت شهر روی آوردند، الازهر از غارت در امان ماند؛ به طوری که در سال های ۹۲۴ و ۹۲۵ ه . ق. (۱۵۱۸ و ۱۵۱۹م) الازهر نیز در کنار برخی مراکز درسی به عنوان یکی از مکان های تدریس انتخاب شد. موقعیت و جایگاهی که الازهر در دوران عثمانی به آن دست یافت تا حدود زیادی بدین جهت بود که در این دوران، استادان و فارغ التحصیلان الازهر، اعضای برجسته فقهایی بودند که حکومت مرکز عثمانی در مصر برای قضاوت طبق احکام چهار مذهب سنی برگزیده بود.

در اواخر قرن یازدهم هجری (هفدهم میلادی) بود که مقامات دولتی سمت «شیخ» الازهر را دایر کردند. اولین نامزد برای این سمت نام شیخ محمد عبدالله الخرشی ثبت شده است.

در دوران عثمانی، در بین مدرسین الازهر نوآوری علمی بسیار کم دیده می شد و اکثر مدرسین این دوره معتقد بودند، هدف از آموزش این است که آنچه نسل های پیشین در محضر اهل علم آموخته اند به دانشجویان خود و به نسل بعدی منتقل کنند.

در قرن دوازدهم هجری (هجدهم میلادی)، الازهر یک دانشگاه واقعی به معنای امروز نبود، بلکه نهادی متشکل از مسجد و مدرسه به شمار می رفت که آموزش به روش قرون وسطایی در آن رایج بود.

آغاز فصل نوین

اشغال مصر توسط فرانسه در سال ۱۲۱۳ ه . ق (۱۷۹۸م) را می توان آغاز فصل نوین برای مصر و الازهر نام برد؛ دورانی که الازهر از شیوه آموزش قرون وسطایی به آموزش پیشرفته روی آورد و به واسطه آشنایی با علوم اروپایی، آموزش رشته های نوین غیردینی را نیز پایه گذاری نمود.

در این سال ها بود که ناپلئون توانست با جلب رضایت علمای الازهر، قاهره را به تصرف خود درآورد و برای راضی نگهداشتن علمای الازهر «انستیتوی مصر» را ایجاد کرد؛ از این طریق بود که متخصصین فرانسوی توانستند نظریات فنی خویش را ارائه دهند. بناپارت در مراسم عید میلاد حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) شرکت کرد و درباره امور سیاسی با دانشمندان به بحث و گفتگو نشست.

از مهم ترین تغییرات انجام گرفته در الازهر را می توان آشنایی علمای الازهر با علوم جدید دانست. ناپلئون همراه خود دانشمندانی را به مصر آورده بود که در چاپ تبحّر داشتند و همچنین ماموریت داشتند که مصریان را به هنرهای زیبا و باستان شناسی علاقمند کنند.

آن ها همچنین کتاب ها و ابزارهای علمی خویش را نزد استادان دانشگاه الازهر به نمایش گذاشتند و با آزمایش های شیمیایی خود اعجاب آن ها را برانگیختند.

دوران جدید الازهر

در سال ۱۲۹۹ ه .ق (۱۸۸۲م) مصر به جهت عدم توانایی در پرداخت بدهی خود به اروپائیان توسط قوای انگلیسی اشغال شد.

یکی از اصلاح طلبان مطرح در این دوران، محمد عبده، یار دیرین سید جمال الدین اسد آبادی بود که به جهت مصاحبت با سید جمال الدین و آشنایی با فرهنگ اروپایی از طرفداران بیداری مسلمانان سراسر جهان اسلامی بود و بدین جهت نیز از نوخواهان مذهبی قرن خود به شمار می آمد و افکارش در بین مسلمانان بسیاری از ممالک اسلامی نفوذ داشت. محمد عبده پس از حوادثی چند و تبعید به کشورهای اروپایی در سال ۱۳۰۵ ه . ق (۱۸۸۸م) توانست مقام مفتی اعظمی مصر را به دست آورد.

طرح های او برای توسعه الازهر جنبه علمی داشت؛ وی خواهان تنظیم برنامه درسی ثابت شد که جایگزین کلاس های پراکنده مدرسین مختلف شود و در تمام دروس برگزاری آزمون های سالانه را ضروری دانست.

الازهر در قرن بیستم

با شروع قرن بیستم، اصلاحات دینی و نظام اداری الازهر سرعت بیشتری گرفت. با تصویب قانون جدید در تاریخ ۲۱ جمادی الآخر ۱۳۴۹ (پانزدهم نوامبر ۱۹۳۰م) اساس و سازمان برنامه های الازهر دگرگون شد و به یک دانشگاه واقعی تبدیل گردید.

طبق این قانون، اداره کلاس های دوره ابتدایی و متوسطه از اختیار مساجد خارج و سرپرستی آن ها به یکی از نهادهای وابسته به الازهر واگذار شد؛ این مدارس به «المعاهد الدینیه» مشهور شدند.

تعلیمات عالی بین سه دانشکده تقسیم گردید:

دانشکده اصول دین.

دانشکده شریعت اسلامی