خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱]

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] شامل 90 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱]:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استناد به سیره سیاسی علوی در گذر تاریخ [۱] :

به جز سیره نبوی که با شدّت و ضعف[۲] از همان آغاز مورد توجه و استناد عامه مسلمانان قرار داشته است، در جمع، سه نوع سیره را می توان میان مسلمانان مهم دانست:
نخست عنوان سیره صحابه. اهل سنت در بسیاری از موارد در فقه، به این سیره تمسک کرده و در برخی از منابع حدیثی که وظیفه آنها جمع میان احادیث و آثار است، تحت عنوان آثار، از سیره صحابه، مطالبی نقل می کنند.
دوم سیره شیخین که گرچه بخشی از سیره صحابه است، اما به دلیل موقعیت این دو نفر، به ویژه عمر، این تعبیر شکل گرفته است. نخستین موردی که به آن استناد شد، در رخدادهای مربوط به انتخاب جانشین برای عمر بود که عبدالرحمان بن عوف شرط عمل به سیره شیخین را در کنار سیره رسول خدا (ص) مطرح کرد اما امام علی (ع) آن را نپذیرفت و عثمان آن را قبول کرد.[۳] بعدها در میان اهل سنت، این سیره، جایگاه مهمی یافت، به طوری که در عمل، سیره عمر، عِدْل سیره نبوی بلکه در مواردی مهم تر و اولی شناخته و مورد عمل واقع شد.
سوم سیره امام علی (ع) و برای شیعیان، هم سیره سایر ائمه (ع) طبعاً به رغم آن که سیره علوی هم جزو سیره صحابه است، اما در عراق، به ویژه توسط شیعیان، این سیره مورد توجه بوده است. در میان منابع حدیثی اهل سنت، به ویژه سنیان عراقی، اقوال و افعال امام علی (ع) به مانند سایر صحابه مورد توجه بوده و نمونه هایی از آن را می توان در المصنّف عبدالرزاق یا متون دیگر یافت. در برخی از نمونه ها، به طور منحصر، به روش امام علی (ع) استناد شده و این، بدان دلیل بوده است که در آن موضوع، از دیگران، خبری و سیره ای در دست نبوده است. از آن جمله، سیره آن حضرت در برخورد با بُغات است که به تصریح رؤسای مذاهب فقهی اهل سنت، تنها مستند، همان روش امام علی (ع) است.[۴]
آنچه در اینجا مورد بحث ماست، استناد به سیره سیاسی امام علی (ع) به عنوان یک رویه و روش در اداره حکومت است. چنین استنادی تنها می توانسته مورد توجه شیعیان آن حضرت باشد که البته شمار آنها اندک بوده و تا پیش از دولت صفوی، شمار دولتهایی که چنین گرایشی نداشته اند یا اگر داشته اند، امکان عمل در آن بر اساس سیره امام علی (ع) بوده، بسیار اندک بوده است. در کنار آن، فقها می توانستند و می بایست، بر اساس این سیره، رساله های سیاسی فقهی می نگاشتند و درست به مانند سایر فروعات فقهی، در باب سیاست هم، ضمن طراحی فروعات از سیره سیاسی موجود در سیره نبوی و علوی و حسینی و غیر آن، احکام این فروعات را به دست می آوردند. چنین کاری، یعنی بازبینی دقیق سیره سیاسی معصومین و طراحی فقه رساله ای بر اساس آن، تقریباً به طور مطلق زمین مانده و جز در حد کلیات، به آن پرداخته نشده است.
با این همه، نشانه هایی از تمسک به این سیره در آثار تاریخی، در میان برخی از انقلابیون از یک سو، و برخی از عالمان و اندیشمندان و فقیهان از سوی دیگر، دیده می شود. در اینجا مروری بر موارد موجود خواهیم داشت.
۱ نخستین موردی که به صراحت از سیره امیرالمؤمنین (ع) و احیای آن یاد شده، در نهضت امام حسین (ع) است. حضرت ضمن همان جمله معروف خود که فرمودند:
«إنّی لم أخْرُج اَشِراً و لابطراً و لا مُفْسداً و لا ظالماً؛ و انّما خرجْتُ لِطلب الاصلاح فی اُمّه جَدّی»
افزودند:
«أریدُ أنْ آمرَ بالمعروف و أنهی عن المنکر و أسیر بسیره جدّی و ابی.»[۵]
و به نقل از ابن شهرآشوب، حضرت فرمود:
«… أسیر بسیره جدی و سیره أبی علی بن ابی طالب.»[۶]
طرح سیره امام علی (ع) در کنار سیره رسول خدا(ص) بر اساس مذهب تشیع، امری کاملاً تأیید شده بوده و نشان از آن دارد که امام حسین (ع) بنای آن داشته است تا که در صورت پیروزی نهضت، سیره پدرشان را زنده کند. شیعیان کوفه، پس از شهادت امام حسن مجتبی (ع)، ضمن نامه ای به امام حسین (ع)، از علاقه خود به اقامه سیره و روش آن حضرت، سخن گفته اند:
«و نحن شیعتک المصابه بمصیبتک، المحزونه بحزنک، المسروره بسرورک السائره بسیرتک المنتظره لامرک؛
ما شیعیان توییم، به مصیبت تو مصیبت زده ایم، به غم تو غمگین هستیم، به شادمانی تو شادمانیم، به سیره تو حرکت می کنیم، در انتظار فرمان توییم.»[۷]
در اینجا، از زبان شیعیان، تعبیر سیره حسینی را می توانیم به دست آوریم.
۲ در نهضت «توّابین» به رهبری سلیمان بن صُرَد خُزاعی، که از صحابه امام علی (ع) بوده و در صفین نیز حضور داشت، آثاری از احیای روش امام علی (ع) را مشاهده می کنیم. وی در هنگام رفتن به شام همراه مجاهدان، ضمن یک سخنرانی، خطاب به توّابین گفت: در وقت جنگ، اسیران را دنبال نکنید، مجروحین و اسیران را نکشید، مگر آنکه پس از اسیر شدن هم بجنگند یا آنکه از کشندگان برادران ما در کربلا باشند. سپس افزود:
«فانّ هذه کانَتْ سیرهَ امیرِالمؤمنین علیّ بن ابی طالب فی اهل هذه الدّعوه؛
چرا که این سیره امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب در باره اهل اسلام بود.»[۸]
پیش از آن، توّابین اعلام کرده بودند که در صورت پیروزی، حکومت را به اهل بیت خواهند سپرد.[۹]
۳ پس از شکست جنبش توّابین و زمانی که عراق تحت سلطه آل زبیر درآمد، عبدالله بن مطیع از طرف عبدالله بن زبیر حاکم کوفه شد. وی در سخنانی که در جمع مردم ایراد کرد، از اقامه سیره شیخین سخن گفت. در این وقت، سائب بن مالک اشعری، یکی از شیعیان کوفه، به عنوان اعتراض برخاست و با رد عمل به سیره دیگران گفت:
«نُحِبّ أنْ تسیر فینا سیره امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب؛
دوست داریم که در میان ما به سیره امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب رفتار کنی.»[۱۰]
به روایت طبری، متن سخن وی ضمن شروطی که برای عبدالله بن مطیع مطرح کرد، چنین است:
«… و الّا یسار فینا الّا سیره علیّ بن ابی طالب التی صار بها فی بلادنا هذه حتی هلک رحمه الله علیه و لا حاجه لنا فی سیره عثمان فی فیئنا و لا فی انفسهم [أنفسنا!]، فانّها انّما کانت اثره و هوی و لا فی سیره عمر بن الخطاب فی فیئنا و انْ کانت أهون السیرتین علینا ضرّا و قد کان لایألو الناس خیراً؛[۱۱]
نمی بایست در میان ما جز به سیره علی بن ابی طالب که تا زمان درگذشت او میان ما عمل می شد، عمل شود. ما نیازی به اجرای سیره عثمان در باره بیت المال و خودمان نداریم که بر اساس تبعیض و هوی و هوس بود. همین طور به سیره عمر هم در باره بیت المال نیاز نداریم گرچه، ضررش از آن کمتر بود و در جهت خیر مردمان بود!»
۴ عبدالرحمن بن ابی لیلی از فقهای عراق که در انقلاب عراق به رهبری عبدالرحمان بن محمد بن اشعث حضور داشت، در وقت تحریک و تحریض مردم بر ضد شامیان، به نقل کلماتی که از امیرمؤمنان در صفین شنیده بود، پرداخت و از مردم خواست تا مطابق آن با شامی ها برخورد کنند:
«یا معشر القُرّاء! انّ الفرار لیس بأحد من الناس بأقبح منه بکم. انّی سمعْتُ علیًّا رفع الله درجته فی الصالحین و أثابه أحسن ثواب الشهداء والصدیقین یقول یوم لقینا أهل الشام: أیّها المؤمنون! انّه من رأی عُدْوانا یُعمل به، و منکر یُدعی الیه، فأنْکره بقلبه، فقد سَلِمَ و بَری ء، و من أنْکر بلسانه، فقد أجر و هو أفضل من صاحبه؛ و من أنْکره بالسَّیف لتکون کلمه الله هی العلیا و کلمه الظالمین السّفلی، فذلک الذی أصاب سبیل الهدی و نوّر فی قلبه الیقین؛
ای گروه قاریان! فرار هیچ کس زشت تر از فرار شما نیست. من از علی بن ابی طالب که خدا درجه او را میان صالحان بالا برد و بهترین پاداش شهیدان و صدیقان را به او بدهد شنیدم که در صفین، در زمان رویارویی با شامیان گفت: ای مؤمنان، هر کس نظاره گر عمل ستمگرانه و منکری باشد، و در دل آن را انکار کند، سالم و بری مانده است. اگر با زبانش، آن را انکار کند پاداش برده و از فرد پیشین، افضل است و اگر کسی با شمشیر انکار کند تا کلمه خدا بالا باشد و سخن ظالم پست، راه هدایت را دریافته و نور یقین را در قلبش تابانده است».
آنگاه ابن ابی لیلی افزود:
«فقاتلوا هؤلاء المُحِلّین المُحْدثین المُبْتدعین الذین قد جهلوا الحق فلایعرفونه و عملوا بالعدوان فلیس ینکرونه؛
پس با این محلین و بدعتگران که به حق جاهلند و آن را نمی شناسند و ستم می کنند و انکارش نمی کنند، بجنگید.»[۱۲]
مروری بر قیامهای زیدیان و به طور کلی علویان، نشان می دهد که در بیشتر آنها، هدف اصلی، همان اهدافی است که امام علی (ع) در جنگ صفین دنبال می کردند. مقایسه اهداف آنها و یا اصولی که بر اساس آنها بیعت صورت گرفته، این مطلب را به خوبی نشان می دهد. برای نمونه می توان به تعبیر مختار برای نبرد با «قاسطین» اشاره کرد.[۱۳] چنان که جنگ با «مُحِلّین»[۱۴] نیز از تعابیر رایج در فرهنگ انقلابیون شیعه است. توّابین از «عمل به کتاب خدا، سنت رسول، انتقام خون اهل بیت، دفاع از ضعفا، و جهاد با محلین» سخن می گویند.[۱۵] جهاد با محلین تعبیری است که خود امیرمؤمنان (ع) در نامه ای که در همان آغاز جنگ صفین به قیس بن سعد، حاکم خود در مصر می نویسد، از آن سخن می گوید.[۱۶]
در زندگی امامان شیعه، پس از ماجرای کربلا، یک برنامه ریزی سیاسی برای رسیدن به حکومت دیده نمی شود تا بتوان از این زاویه، یعنی احیای سیره سیاسی امام علی (ع)، مطلبی را به دست آورد. در این دوره، بیشتر احیای فکر و فقه امام علی (ع) در قالب احادیث و در واقع، زنده نگه داشتن تفکر اهل بیت است. تنها اشاره ای که هست، مربوط به وصفی است که از حکومت حضرت مهدی (عج) شده است که یک نمونه را نقل می کنیم. در روایتی آمده است که امام صادق (ع) فرمود:
«اذا قامَ لَبِسَ ثیابَ عَلیٍّ و سارَ بِسیرهِ عَلیٍّ علیه السّلام؛
هنگامی که [مهدی] قیام کند لباس علی را می پوشد و به سیره علی علیه السلام رفتار خواهد کرد.»[۱۷]
البته گاه تفاوتهایی نیز میان روش امام زمان (ع) با سیره امام علی (ع) در سخت گیری و سهل گیری مورد توجه قرار گرفته است.[۱۸]

کلمات سیاسی امیرمؤمنان علیه السلام

برای ادامه بحث می توان به میراث سخنان سیاسی امام علی (ع) که در قالب حدیث، در میان شاگردان ائمه (ع) و علاقه مندان به امام علی (ع) وجود داشته و به نسلهای بعدی منتقل شده، پرداخت. بخشی از اینها، خطبه ها و کلمات سیاسی امام علی (ع) بوده است که پیش از نهج البلاغه، در مجموعه هایی به صورت پراکنده و حتی مدوّن وجود داشته و سپس سید رضی، به شکل منظمی آنها را در نهج البلاغه گردآوری کرد.
آگاهیم که هدف از گردآوری نهج البلاغه، در ظاهر جمع آوری سخنان زیبا و بلیغ امیرمؤمنان (ع) بوده است؛ اما بدون تردید، می توان اهداف دیگری را پشت سر این اقدام مشاهده کرد. سید رضی با توجه به گرایشهای سیاسی که در مقابله با عباسیان، از وی می شناسیم به خوبی آگاه بوده است که بخشهای مختلف نهج البلاغه، در زمینه معرفت دینی، تاریخی و سیاسی، تا چه اندازه حاوی مسایل اساسی و مهم است.
طبعاً به دلیل آنکه موضع گیری سیاسی موجود در نهج البلاغه، در ارتباط با ادبیات اختلافی شیعه و سنی، موضعی معتدل بوده است، این کتاب، به راحتی توانسته است مورد توجه بسیاری از عالمان و اندیشمندان قرار گیرد. این توجه افزون بر تأثیری که در استنساخ نسخه های متعدد از نهج البلاغه داشته، شامل شرح آن کتاب عظیم نیز می شود.
به هر روی، کتاب نهج البلاغه، بخشی از فرهنگ سیاسی امیرمؤمنان (ع) را حفظ کرده و همان گونه که آگاهیم، در دوره های مختلف، به ویژه از عصر صفوی به این سو، همواره این بخشها مورد توجه بوده است.
از میان آنچه که در نهج البلاغه آمده است، باید به برخی از نامه ها، و در آن میان به عهدنامه مالک اشتر توجه خاص داشت. این عهدنامه، کهن ترین سند سیاسی اسلامی شیعی است که از همان عصر امام، به عنوان یک سند معتبر شناخته می شده است. از میان اصحاب امام، اَصْبغ بن نَباته، که به نگارش خطبه های امام شهرت داشت، راوی این عهد شناخته شده است.[۱۹]
نخستین کتابی که عهدنامه را در خود گنجانده و به دست ما رسیده است، کتاب دعائم الاسلام، اثر قاضی ابوحنیفه نعمان مغربی (م ۳۶۳ هجری) است.[۲۰] معاصر همین نویسنده، ابن شعبه حرّانی (میانه قرن چهارم) متن آن را در کتاب تحف العقول آورده است. پس از این دو، سید رضی آن عهد را در نهج البلاغه آورده است.[۲۱] دیگر دانشمند مسلمانی که در قرن ششم به این عهد اشاره کرده، بهاء الدین محمد بغدادی معروف به ابن حمدون (۴۹۵ ۵۶۲) در کتاب ارجمند التذکره الحمدونیه است.[۲۲]
اهمیت این عهدنامه، با توجه به محتوای آن در باره روش برخورد حاکم با مردم و قواعدِ مناسباتِ میان آنان، طبعاً جنبه سیاسی داشته و به عنوان روشی برای حکومت کردن، به آن عنایت می شده است. برای مثال، زمانی که علی بن محمد عَبشمی قُرَشی، داعی فاطمیان، به رد بر غزالی نشسته و کتاب دامغ الباطل و حتف المناطل را در ردّ بر فضائح الباطنیه وی نوشته، از جمله در برابر این اتهام غزالی که خلفای فاطمی مصر را ستمگر و ظالم دانسته، به توجه خلفای فاطمی به عهد اشتر به عنوان یک متن سیاسی مهم، توجه می دهد و می نویسد:
«و قد جَمَع رسول الله صلی الله علیه و اله لِوَصیّه صلوات الله علیه انواع السیاسه الواجبه الّتی یلزم وُلاه الأمر أن یسیروا بها فی الامّه فی عهدٍ کَتَبه له، وَکَتبه علیّ علیه السلام لمن قلّده من عمّاله، و بذلک یعهد کلّ امام من ذرّیته الی عمّاله و وُلاته و ذوی متصرّفاته؛
رسول خدا (ص) برای وصی خود چون انواع سیاستهای لازم را که والیان امر ملزم به رعایت آن در میان امت هستند در عهدنامه ای که برای وی نوشت، گرد آورده است و علی (ع) نیز آن را برای هر یک از کارگزاران خود که مسؤولیت داد، نوشت و هر امامی از فرزندان وی آن را به کارگزاران و والیان و متولّیان عهد می کند.»
پس از آن عهدنامه اشتر را آورده و سپس در پایان آن می نویسد:
«هذا ما یتضمّنه هذا العهد الکریم من السیاسه الدینیّه و الدنیویّه، التی یجری علیها أولیاء الله امور من ولّوه، لا ما علیه من تعصّب لهم هذا المارق من ائمّه الضلال من الطغیان و التعدّی، و حمل الناس علی غیر ما أمر الله به و بخلاف ما سنّه فیهم رسول الله صلی الله علیه و آله …؛
این آن چیزی است