خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ شامل 96 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیا علم دینی معنا دارد؟ :

مهدی گلشنی – رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

با درود به روان پاک امام امت و شهیدان حوزه و دانشگاه علی الخصوص شهید آیت الله مطهری و شهید دکتر مفتح سخنم را آغاز می کنم. موضوع سخن بنده علم دینی است و بنده این موضوع را از این جهت انتخاب کردم که مسئله علم دینی، اسلامی کردن علم و اسلامی کردن دانشگاهها در سالهای اخیر به شدت مورد مناقشه و تشکیک قرار گرفته و حتی بعضی از اهل علم را می بینیم که در قضیه تشکیک کرده اند. من به عنوان نمونه دو مورد آن را برایتان می خوانم: ۱. یکی از اساتید دانشکده الهیات دانشگاه تهران در مقاله ای که در مجله راه نو از ایشان به چاپ رسیده است می نویسند: «اینجانب از همه صاحبنظران دینی که چنان تعبیراتی را به کار می برند تقاضا می کنم به صراحت اعلام کنند منظورشان از چسباندن پسوند اسلامی به اموری که به وضوح اموری عقلانی و برنامه ای هستند چیست؟ امروز تا این مطلب دقیقا روشن نشود صاحبان قرائت رسمی و قرائت نواندیشانه به گفتگو و بحث نتیجه بخش با یکدیگر موفق نخواهند شد». ۲. یکی از استادیاران دانشکده علوم سیاسی دانشگاه تهران می گویند: «نمی دانم دین و ایمان داشتن استادی که می خواهد فیزیک درس بدهد چقدر مهم است؟ » بنده می خواهم به بررسی این نوع شبهات بپردازم. البته، اگر این قبیل شبهات بیست سال پیش یعنی قبل از انقلاب مطرح می شد چندان تعجب برانگیز نبود. البته نه به دلیل وقایعی که داخل مملکت اتفاق افتاده، بلکه به دلیل وقایعی که خارج از این مرز و بوم اتفاق افتاده است. بیست سال پیش در حوزه های علم، صحبت از دین مجاز نبود حتی دقیقا یازده سال پیش که بنده در کنفرانسی در امپریال کالج لندن در مورد تعبیر فیزیکی نظریه نسبیت اینشتین شرکت کرده بودم; یک فیلسوف مسیحی که اشاره به نظریه های کیهان شناسی درباره پیدایش جهان می کرد اسمی از خدا برد; بلافاصله یکی از استادان فیزیک دانشگاه استانفورد آمریکا بلند شد و گفت در کنفرانس فیزیک اسمی از خدا نباید برده شود. وضعیت در گذشته آنچنان بود و امروز درس علم و دین طبق نوشته مجله نیوساینتیست (New Scientist) پر رشدترین درس در دانشگاهها بوده است. فقط در دو سال اخیر بیش از دویست دانشگاه در آمریکا درس علم و دین را ارائه کرده اند. در سال اخیر دانشگاه لیدز انگلستان مرکز مطالعات میان رشته ای در مورد تعامل علم و دین را تاسیس کرده است و از یکی دو ماه پیش دوره فوق لیسانس علم و دین را ارائه کرده و دانشگاه باستون (Boston) در آمریکا دوره دکترای علم و دین و فلسفه را اعلام کرده است، و این در حالی است که الان بزرگترین جایزه روز که از جایزه نوبل نیز از نظر مبلغ بالاتر است (یعنی یک میلیون و دویست و سی هزار دلار) در رشته علم و دین داده می شود. بنابراین، در سطح بین المللی وضعیت تا این حد تغییر کرده است. در حوزه های فلسفه علم و در حوزه های علم بسیاری از چیزها تغییر کرده است و متاسفانه اصلا نسیمی از این جریانات به گوش این آقایان که این مسایل را مطرح می کنند نرسیده است.

پیشینه تاریخی

گاهی گفته می شود که مقصود از علم دینی این است که کشفیات علم را به قرآن و احادیث برگردانیم و به جای تجربه به سراغ قرآن و احادیث برویم یا از قرآن و حدیث استفاده کنیم که چگونه آزمایش انجام دهیم و غیره، ولی هیچیک از اینها مطرح نیست. مسئله در یک سطح بسیار بنیادی تر مطرح است. البته مسئله اسلامی کردن علم در جهان اسلام یک امر نوظهوری نیست. پیش از شروع قرن حاضر سید احمد خان در هندوستان کالجی به راه انداخت که علوم جدید را به مسلمانان ارائه کند. در اوایل این قرن (حدود ۸۰ سال پیش) به ارزیابی محصول این دانشگاه پرداختند و متوجه شدند که فارغ التحصیلان آن دانشگاه اکثرا لائیک هستند. به همین دلیل از مرحوم مودودی و دیگران خواستند که از نظر فکری به آنان کمک کنند که چگونه می توان دانشگاه اسلامی داشت. همان موقع مرحوم مودودی علی رغم آنکه فیلسوف هم نبود خیلی خوب به رخنه ای که در قضیه وجود داشت و موضوع اصلی که در آن دانشگاه مورد غفلت واقع شده بود پی برد و گفت اینکه شما بیایید فلسفه الحادی را تدریس کنید و درسهای دیگر را ارائه کنید و در کنار آن یکی دو درس تعلیمات اسلامی بگذارید مشکل را حل نمی کند. دانشجو علی الاصول محشور است با درسهایی که دست کم خدا در آنها مورد غفلت است و با خدا کاری ندارد و یا آنکه خدا در آن دروس انکار می شود. دقیقا یکسال قبل از پیروزی انقلاب اسلامی، کنفرانس عظیمی در مکه تحت عنوان تعلیم و تربیت اسلامی به راه افتاد که ۳۱۳ نفر از دانشمندان بزرگ اسلام در آن شرکت کردند از آن جمله آقای دکتر سید حسین نصر از ایران و دکتر عطاء الرحمن که از شیمیدانهای بنام پاکستانی است و جمعی از اسلام شناسان دیگر از اقطار عالم اسلام. همه بحثها بر حول همین مساله می چرخید و خلاصه اش همان چیزی است که امروز من در این همایش مطرح خواهم کرد که علم اسلامی مفهوم دارد، علم دینی مفهوم دارد. در ده بیست سال گذشته هم در اقطار عالم اسلام شما می بینید که کنفرانسهایی تحت عنوان اسلامی کردن علم برپا شده است. البته متاسفانه گزارشی که از این کنفرانسها در مطبوعات منعکس شده است گزارش صحیح و دقیق نیست و تحریف شده است. اخیرا دیدم یکی از اساتید دانشگاه تهران آمده است کل این کنفرانسها را خلاصه کرده است در اینکه منظور از اسلامی کردن یعنی این که مطالب علمی را به قرآن و حدیث برگردانیم. بنده به عنوان کسی که در کنفرانس مالزی که از بزرگترین این کنفرانسها بود و در ۱۴ سال پیش به دعوت دولت مالزی برگزار شد شرکت داشتم شهادت می دهم که اصلا مسئله اعجاز علمی قرآن محوریت نداشت. بلکه بحث فلسفه علم و جای اساسی ای که علم اسلامی می تواند داشته باشد مطرح بود. به هر حال در جهان اسلام از آن زمان به بعد مرتب این مسئله مطرح بوده است و این تهمتها هم همواره مطرح بوده است که مگر فیزیک و شیمی، اسلامی و غیر اسلامی دارد؟ مگر علوم اجتماعی، اسلامی و غیر اسلامی دارد؟ علم عینیت دارد فرقی نمی کند در روسیه یا در آمریکا یا در جای دیگر انجام گیرد. البته آنها کار خودشان را ادامه دادند و به این حرفها اعتنا نکردند و ما هم باید کار خودمان را انجام دهیم و البته پشتوانه برهانی خیلی خوبی هم برای این مسئله داریم که عرض خواهم کرد، ولی مسئله اسلامی کردن علم منحصر به جهان اسلام نیست. دینی کردن علم در جهان غرب هم مطرح بوده است. در تابستان امسال در کانادا کنفرانسی تحت عنوان علم در زمینه های خداباورانه Science In Theiry Contexs برگزار شد. کنفرانس عظیمی بود. همه مطلب آن این بود که علم در زمینه ای خداباورانه با مفهوم است، و این چیزی است که من می خواهم به توضیح آن بپردازم. پس این مسئله یعنی مسئله علم دینی در جهان یک مسئله کاملا جاافتاده ای است.

طرح علم دینی

ما مرتب در جامعه و مطبوعاتمان می بینیم که مطرح می شود، مگر علم اسلامی و غیر اسلامی دارد. من می خواهم بگویم از دو جهت علم می تواند دینی باشد و به عبارت دیگر علم دینی معنادار است. ۱. علم چه علم تجربی طبیعی و چه علوم اجتماعی همه دارای مفروضات متافیزیکی بسیار قوی هستند و فکر نکنید که فقط علوم اجتماعی مفروضات فلسفی دارند. متاسفانه این مسئله که علوم طبیعی مملو از پیشفرضهای فلسفی است در محیط ما کاملا مغفول مانده است، ولی در غرب این بحثها بحثهای رایجی است. پس نکته اول این است که علوم طبیعی مبتنی بر برخی پیشفرضهای متافیزیکی هستند. ۲. علم دینی یک علم جهت دار است و روی کاربردهای علم اثر می گذارد و از تخریبهایی که علم سکولار موجود به بار آورده است و می آورد جلوگیری می کند. وقتی این دو نکته را در سطح بالاتری نگاه کنیم وضعیت جالبتر از این است که گفته شد. در مورد علوم تجربی مخصوصا فیزیک و زیست شناسی که زیربنای دیگر علوم تجربی هستند فرضیات زیادی وجود دارد و متاسفانه کتابها فرضیات را از واقعیات تجربی تفکیک نمی کنند. به عنوان مثال، علم کیهان شناسی با ساختار بزرگ مقیاس جهان سر و کار دارد; اینکه جهان چه زمانی به وجود آمده، و چه تحولی را طی کرده است و اگر بناست پایانی داشته باشد تا آنجا که فیزیک می تواند بحث کند، پایانش چیست؟ ولی این علم از نظر پیشفرض، پیشفرضهای خیلی قوی دارد که از خود علم تجاوز می کند. ما در گوشه ای از جهان قرار گرفته ایم و در مورد کل جهان قضاوت می کنیم. واسط بین ما و بقیه جهان هم نور است، یعنی: ما اطلاعاتی که از بقیه جهان داریم عمدتا از طریق امواج الکترومغناطیسی است، که نور مرئی بخشی از آن است. اگر می دانیم در ماه چه چیزی وجود دارد از طریق نور عمده اطلاعاتمان را به دست آورده ایم، اگر می دانیم ساختمان خورشید چگونه است، اگر می دانیم کهکشانهای بسیار دور چگونه است همه اینها از طریق نور است. در اینجا فرضیات بسیار مهم و اساسی وجود دارد که از تجربه به دست نمی آید. مثلا فرض می کنیم که قوانینی را که بطور موضعی و محلی کشف کرده ایم به تمام جهان قابل تسری است. ما در اینجا عنصر سدیم را به صورت گاز تهیه می کنیم می گذاریم جلوی شعله آتش و نورش را پشت اسپکتروسکپ (Spectroscope) می بینم، دو خط زرد در نور آن مشاهده می کنیم. اگر در طیف ستاره دیگری هم این دو خط زرد را دیدیم می گوییم آنجا هم سدیم هست و قوانین محلی را به همه جهان تعمیم می دهیم و این از علم کیهان شناسی برنمی آید. یک فرض بسیار مهم دیگر در این علم وجود دارد و آن این است که هیچ نقطه ای از این جهان از هیچ نقطه دیگری متمایز نیست، شما هر جای جهان بایستید یک وضعیت یکسان و مشابه را در اطرافتان می بینید این مطلب به اصل کیهان شناختی معروف است. این اصل چگونه از کیهان شناسی برمی آید تجربه اینها را تایید می کند، ولی از تجربه برنمی آید. آنچه در کل کیهان شناسی ما از تجربه داریم این است که: (۱) نوری که از ستارگان به ما می رسد به طرف قرمز میل می کند (نسبت به نوری که در زمین دریافت می کنیم) و این را به انبساط جهان تعبیر می کنیم (۲) یا اشعه ای وجود دارد که از همه جوانب به ما می رسد و به آن اشعه میکروویو ( جهانی می گویند و این منبع اطلاعات بسیاری برای ما شده است و (۳) ما مقدار هلیوم (Helium) موجود در جهان نسبت به ئیدروژن را اندازه می گیریم. به کمک این سه اطلاعات می خواهیم به ساختار جهان اولیه پی ببریم. ببینید ما بر اساس دو سه مبنای زمینی داریم سرنوشت کل عالم را تعیین می کنیم و از اینجاست که یکی از اخترفیزیکدانان بنام دانشگاه پرینستون (Prinstone) که امسال یکی از بزرگترین جایزه های اخترفیزیک را گرفت می گوید: البته من در مقام مقاله نویسی مجبورم این حرفها را بزنم و برای امرار معاشم ناچارم اینها را بگویم، ولی خیلی گستاخانه است که ما بخواهیم در مورد ^-۳۹ ۱۰ ثانیه پس از انفجار بزرگ صحبت کنیم. این خیلی دور از تواضع است. من به عنوان نمونه یکی از این رشته ها را به صورت کلی برایتان مطرح کردم که در آن فرضیاتی می کنیم که از علم تجربی برنمی خیزد. اجازه بدهید وارد برخی از این مسایل بنیادی بشوم. یک وقت شما در مقام جمع آوری داده های تجربی هستید، این داده های تجربی فرقی نمی کند در ایران یا در آمریکا جمع آوری شود. در مقام گردآوری پیشفرضها مهم است و مثالش را خواهم زد، ولی شما عموما در مقام پس از گردآوری است که این تعبیرها و پیشفرضها و گرایشهای فلسفی نقش خودشان را بازی می کنند. البته در مقام گردآوری هم اعتقادات مهم است نردبانی را که در جهت یافتن ساختار ریزتر و ریزتر ماده طی می شود دنبال نکند; آقای هایزنبرگ (Heisenberg) که یکی از ستارگان درجه اول فیزیک جهان در قرن حاضر بود می گفت: «شما این کار را ادامه ندهید و متوقف کنید; زیرا او با ایده تجزیه پذیری نامحدود ماده بر اساس زمینه های فلسفی مخالف بود و چون فرد خیلی مهمی بود برای چند سالی ساختن دستگاههای شتابدهنده تولید کننده ذرات بنیادی پرانرژی را متوقف کرد; یعنی پیشفرضها می تواند حتی در مقام گردآوری تاثیر بگذارد». ولی عمدتا پیشفرضها در مقام تعبیر اثر می گذارد که چند نمونه آن را من ذکر می کنم: ۱. واقعیتی است که در ۲۰-۳۰ سال اخیر کشف شده است که اگر شما به ثابتهای بنیادی طبیعت نگاه کنید (ثابتهای بنیادی طبیعت; یعنی آن اعداد ثابتی که تغییر نمی کنند و همه ناظرها روی آنها یک نظر دارند مانند بار الکترون، سرعت نور، عدد پلانک و امثال آن) قوت نیروهای شناخته شده طبیعت را می شود بر حسب این ثابتهای بنیادین طبیعت بیان کرد. مثلا ما چهار نیرو در طبیعت می شناسیم و هیچ دلیلی هم ندارد که تا چند سال دیگر به این نیروها اضافه نشود، همان طور که در ابتدای قرن حاضر ما فقط دوتا نیرو می شناختیم. به هرحال مطالعات انجام گرفته این مطلب را نشان می دهد که اگر مثلا شدت نیروی ثقل کمی کمتر از مقدار کنونی یا کمی بیشتر بود جهان به وضعیت فعلی تشکیل نمی شد. حیات برای بروزش به یک ابزار مادی نیاز دارد. از نظر فیزیولوژی و زیست شناسی آن ابزار فلز کربن است. این است که حیات ما را حیات مبتنی بر کربن می گویند. کربن در شرائط خاصی در ستارگان ساخته می شود. ستاره باید عمر بسیار طولانی داشته باشد و تحت شرائطی این کربن را بیرون بریزد و ستاره دیگری آن را دریافت کند. خود ستاره برای آنکه آن عمر را پیدا کند باید نیروهای طبیعت شرائطی داشته باشند. به این طریق آمده اند و دیده اند که این ده، بیست بیلیون سالی که الان برای عمر جهان حدس زده می شود لازم بوده است تا کربن وجود پیدا کند و در نتیجه حیات مبتنی بر کربن پدید آید. اینها نشان می دهد که مثلا اگر نسبت شدت نیروی الکترومغناطیسی به نیروهای هسته ای قوی اندکی کمتر یا بیشتر بود امکان نداشت کربن پدید آید، یا ستارگان خیلی زود تشکیل می شدند و کل جهان انبساطش متوقف شده بود و جهان برگشته بود به وضعیت انقباض در جهت عکس وضع فعلی، و یا اینکه به این مراحل کنونی نمی رسید. بنابراین، یک تنظیم بسیار ظریفی لازم است بین نیروهای طبیعت رخ داده باشد تا کربن بتواند به وجود آید. من نمونه هایی از این تنظیم را در کتاب از علم سکولار تا علم دینی ذکر کرده ام و اگر اندکی این تنظیم ظریف متفاوت بود کربن پیدا نمی شد. این تنظیم ظریف به نام اصل آنتروپیک معروف است. متالهین و فیزیکدانان خداباور این تنظیم ظریف را نمودی جدید از برهان نظم دانسته اند، برهان نظم در سطح بالاتری که خدشه های داروینی به آن وارد نیست و در واقع این تنظیم ظریف را یک تعبیر خداباورانه کرده اند; یعنی این تنظیم به اراده خداوندی صورت گرفته است، ولی غیر متالهین و خداستیزان دنبال تعبیرهای دیگر رفته اند، اما تعبیرهایی که اینها دنبالش رفته اند همان قدر متافیزیکی است که تعبیر متالهان متافیزیکی بود. اینها گفته اند ما به جای اینکه فقط یک جهان داشته باشیم بلیونها بلیون ج