خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم شامل 32 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقت شب قدر و اسم اعظم :

امشب، شب قدر است و احتمال بیش تر در این شب است، گرچه حقیقت شب قدر، حقیقت زمانی نیست. حقیقت شب قدر و هر آن چه الهی و ربوبی است، از زمان و مکان بیرون است.

آن چه همه مسائل و سؤال های در این زمینه را حلّ و فصل می کند، همین نکته است که قدر از مقوله زمانیات نیست، الّا این که در این زمان های خاصّی که از نیمه شعبان شروع می شود، از نوزدهم رمضان شروع می شود و تا بیست و یکم، بیست و سوّم و بیست و هفتم هم ادامه می یابد، از ما خواسته اند که در این لحظات زمینه هایی را فراهم کنیم، تأمّلاتی پیدا کنیم و یک جمع بندی از خویش داشته باشیم تا استحقاق پیدا کنیم، تا رفته رفته به آن معنایی که حقیقت قدر است، واقف شویم و از آن حقیقت بهره مند گردیم.

اسم اعظم یا اسماء اللَّه الحُسنی، این ها نیز معانی هستند. کلمات نیستند. این طور نیست که بگوییم «لا الهَ الَّا اللَّهُ» یا «الرَّحْمن» یا «الرَّحِیم» اسم اعظم است. نه، این کلمه ها اسم نیستند، بلکه حقایقی در یک نوع سلوک وجودی ما، یک نوع سعه وجودی ما و یک نوع بلوغ وجودی ما هستند که آن حقیقت، اسم اعظم است.

حقیقت قدر هم همین است. و این کارهایی که ما می کنیم، اعداد و آماده سازی و زمینه سازی برای درک و رسیدن به آن حقیقت و معناست.

شب قدر، هم شب ارزیابی، هم شب اندازه گیری و هم شب برنامه ریزی است. باید ارزیابی و ارزش یابی کنیم. اندازه گیری کنیم.

سپس برنامه ریزی کنیم، که قدر به این سه معنا آمده است [۱]. و «لَیلَهُ الْقَدْر» هم «خَیرٌ مِنْ الْفِ شَهْر» است؛ شب قدر از یک عمر مفیدتر و نافع تر است.

پس ما باید دست به کار شویم، ببینیم که واقعاً چه حدّی از فقر و غنا را در این مقدار از عمرمان تأمین کرده ایم؟ چه مراحلی را پشت سر گذاشته ایم؟ این جمع بندی، جمع بندی مفیدی است و آدمی می تواند از غرور و خدعه و فریب شیطان که او را گول زده و در اموری مستقرّش کرده و به اهدافی محدودش نموده است، نجات پیدا کند.

اطمینان به قَدَر نه نعمت

اگر حقیقت قدر را یک امر غیر زمانی و مکانی بدانیم و اگر بناست که تحوّلی را دنبال کنیم، لازمه اش این است که به دریچه های اساسی وجودمان سرکشی کنیم. دریچه عمرمان را باز کنیم، ببینیم چه چیزی در آن بوده است؟ چه حاصل جمعی داشته ایم؟ چه قراری را در دل ها ریخته ایم؟ آدم ها و نفوسی را که با ما بوده اند، به چه چیزی مطمئن کرده ایم؟

آیا به وعده ها، به وعیدها، به نعمت ها، به خانه ای که برای شان تهیه کرده ایم، به زنی که برای شان گرفته ایم، به حرف هایی که برای شان زده ایم؟! یا اطمینان و ثبات آن ها را به قَدَر و اندازه گیری حق سوق داده و متوجّه ساخته ایم؟! که؛ «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِی مُطْمَئِنَّهً بِقَدَرِک [۲]». آیا مطمئن به نِعَم بوده اند یا مطمئن به قَدَر؟

ببینیم زنی که مدّت ها با ما بوده، بچّه هایی که مدّت ها با ما بوده اند، این ها را ما به همین حدّ و قدر قانع کرده ایم، که بابا! بیا این خانه مال تو، این طلا مال تو، این کفش مال تو، این کلاه مال تو، همین؟!

به خدا قسم! همین ها روز قیامت دست از دامن ما برنمی دارند، که تو ما را به چه چیزی فروختی؟! ما را به چه چیزی قانع کردی؟! در برابر کسانی که با ما بوده اند، در برابر مغزها و چشم ها و نگاه هایی که یک ساعت، دو ساعت در انتظار ما بوده اند تا حرفی بزنیم، مسئولیم که؛ «لَتُسْئَلُنَّ یوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِیمِ [۳]». این ها را به چه چیزی مطمئن کرده ایم؟!

باید با خودمان جمع بندی داشته باشیم که چه کرده ایم؟ چه قراری را در دل های معاشرین خود؛ دل های کسانی که به ما مربوط می شوند و ولایت و دوستی آن ها با ماست، ایجاد کرده ایم؟ کسانی که مهمان ما هستند، حتی نه، مصاحب و همراه با ما در سفری هستند، چه معنایی را به آن ها انتقال داده ایم؟ تنها می خواستیم با هم یک هندوانه ای را پاره کنیم و چند تا سیخ کباب بخوریم؟! نان و پنیر و بادبزن؟! همین؟!

بدون دیدار حق، هر قرار و اطمینانی را در هر وجودی ریختید، به آن ظلم کرده اید که؛ «وَ قَرَارِی لایقِرُّ دُوْنَ دُنُوِّی مِنْک [۴]». اگر می توانید نفوسی را بی قرار کنید، پس بکنید. مهم نیست به جایی برسند.

بگذارید از دنیا کنده شوند، که همین رکون و اطمینان و طمأنینه ای که به دنیا دارند، باعث عذاب و رنج آن هاست.

به خدا قسم! ما حتی حجم خسارت هامان را نمی شناسیم. می دانیم یک چیزی سوخته است، اما نمی دانیم چه چیزی! وقتی که صبح چهره باز کند، زمانی که سفیر و روشنی صبح را دیدیم [۵]، فریاد و صفیرمان در می آید و بلند می شود و ضَجّه می زنیم.

در سوره یونس آمده است: «انَّ الَّذِینَ لایرْجُونَ لِقَاءَنَا وَ رَضُواْ بِالْحَیوهِ الدُّنْیا وَ اطْمَأَنُّواْ بِهَا وَ الَّذِینَ هُمْ عَنْ آیاتِنَا غَافِلُونَ اولئِک مَأْویهُمُ النَّارُ بِمَا کانُواْ یکسِبُونَ [۶]»؛- خیلی حرف است!- آن هایی که حتی امیدی به دیدار ما ندارند؛ «لایرْجُونَ لِقَاءَنَا»، نتیجتاً به دنیا راضی شده اند؛ «رَضُواْ