خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان شامل 69 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مرجئه و نو مسلمانان :

مرجئه یکی از نخستین جریان های فکری – سیاسی جهان اسلام به شمار می رود. تا کنون اغلب مطالعات انجام شده درباره این فرقه، معطوف به همسویی آنان با امویان بوده است. مقاله حاضر از منظری متفاوت به مرجئه و نقش آنان به عنوان یکی از عوامل مؤثر در انتشار اسلام در میان گروهی از اهل ذمه می پردازد و نشان می دهد که بعضی از اینان در دفاع از نومسلمانان، حتی رودرروی عمال اموی ایستاده و دست به شورش هایی نیز زده اند.

واژه های کلیدی: ایمان، اسلام، اهل ذمه، جزیه، نشر اسلام.

مقدمه:

مرجئه به عنوان یکی از اولین جریان های مذهبی، سیاسی جهان اسلام نقش محسوسی در گسترش دین اسلام و توسعه دامنه آن در مناطق مفتوحه از جمله ایران ایفا کرده و در این مسیر تا آن جا پیش رفتند که بخشی از آن ها ناخواسته رودرروی امویان قرار گرفتند. اما تاکنون تحقیقات انجام شده درباره این گرایش بیشتر به جوانب منفی تفکر «مرجئه » در توجیه حکومت اموی از طریق دعوت به سکوت و سازش، تسلیم در برابر وضع موجود، ترویج روحیه مدارا، اباحه گری و… معطوف بوده و بسیاری از محققان بر همبستگی و همسازی و همسویی میان ایشان و امویان تاکید کرده اند. ^(۱) به نظر می رسد که عملکرد دوگانه «مرجئه » در تاریخ و به تبع آن، داوری دو سویه راجع به ایشان، به ماهیت دو پهلوی کلمه «ارجاء» و تعریف خاص آنان از ایمان، یعنی دو رکن اصلی تفکر «مرجئه » باز می گردد. از همین روی، اصطلاح «مرجئه » برای طیفی از جریان های گوناگون فکری و سیاسی و گاه متضاد و حتی در و «شیعه » ^(۳) نیز به کار رفته و این امر محققان را دچار مشکل ساخته است. شاید نقطه اشتراک همه این تفکرات منسوب به مرجئه در تعریف مشترک و البته ظاهری آن ها از ایمان و نیز کاربرد مفهوم «ارجاء» نهفته باشد، اگرچه هر یک از این جریان ها مراد خویش را از این دو اصطلاح طلب می کرده اند.

اعتقاد به ارجاء و پی آمدهای اجتماعی آن

از یک سوی، معانی مختلف «ارجاء»، از جمله امیدوار ساختن گنهکاران یا به تاخیر انداختن داوری، می توانست به نوعی امیدوار نمودن گناهکاران و تطهیر ظالمان و سکوت جامعه در مقابل ایشان ^(۴) و در نهایت، ترویج اباحه و لاابالی گری را به همراه آورد، که البته مهم ترین پیامد اجتماعی چنین اندیشه ای، خارج ساختن مردم از صحنه و ایجاد انفعال سیاسی و آماده کردن جامعه برای پذیرش هر حکومتی ولو ظالم و ستمگر بود. این دیدگاه که سرنوشت آینده آن جهانی مردمی که ایمان آورده اند را نمی توان پیشاپیش معین کرد، منتج به این نظریه شد که «امویان مسلمان حقیقی و اهل قبله هستند» ^(۵) و لذا «قیام علیه ایشان مشروع نیست ». ^(۶) اما از سوی دیگر، استناد به «ارجاء» نتایجی متفاوت با نتایج فوق نیز به دنبال داشت که گاه به رویارویی ایشان و امویان می انجامید. در برداشت اول، اندیشه و رفتار سیاسی مرجئه درست در نقطه مقابل خوارج قرار داشت که اتفاقا زمینه های سیاسی، اجتماعی ظهور هر دو نیز تا حد زیادی یکسان و مشترک بود. بحران سیاسی پس از قتل «عثمان » و درگیری های داخلی جامعه مسلمانان، به بن بست رسیدن و یاس آرمان خواهان و ایجاد شبهه پیرامون حق یا باطل بودن یکی از دو جناح «علی »(ع) و «عثمان » و… منجر به ظهور این دو تفکر متضاد شد. درحالی که اندیشه افراطی خوارج در نهایت، حکم تکفیر هر دو جناح را صادر کرد، مرجئه اولیه در یک اقدام انفعالی و به این دلیل که آگاهی از عقیده باطنی اشخاص ممکن نیست، مؤمن و مصیب بودن هر دو را مهر تایید نهاد یا حداقل، قضاوت نهایی در این مورد را به خداوند واگذار کرد. ظاهرا اولین بانیان مرجئه و از جمله «حسن بن محمدبن حنفیه » که اول کسی بود که به «ارجاء» قائل شد، ^(۷) منظورشان از «ارجاء»، همان مفهوم فوق الذکر بود، نه آن که عمل را از ایمان مؤخر بدانند ^(۸) و با این که احتمالا این اقدام مسالمت جویانه مرجئه در جهت احیای اتحاد از دست رفته امت اسلامی و جلوگیری از جنگ های داخلی و خون ریزی بیشتر میان مسلمین ^(۹) و نیز جهت وحدت عناصر مؤمن در مقابل بنی امیه آغاز شده بود، نتایجی منفی نیز به بار آورد، تا آن جا که در ادوار بعد با تمسک به همین اندیشه و به دنبال آن، اصالت قائل شدن برای ایمان منهای عمل، در برخی مواضع نه تنها به نزدیکی و حمایت برخی از طرفداران مرجئه به بنی امیه منجر می شد، بلکه می توانست ایشان را به بازوهای ایدئولوژیک امویان مبدل ساخته و رویاروی جریان های ضد اموی قرار دهد. شاید علت این که در کوفه، کانون ضد اموی، مرجئه بیش از جاهای دیگر از وفاداران حکومت اموی به حساب می آمدند، ^(۱۰) واکنش آنان در مقابل اندیشه های شیعیان کوفه که نظر مساعدی نسبت به «عثمان » نداشتند، بود. مرجئه اولیه که با پرهیز از قضاوت در مورد دو جبهه علوی و عثمانی و به تاخیر انداختن حکم درباره «علی »(ع) و «عثمان » اعلام موجودیت کرده بودند، به مرور توجیه کلامی مناسبی نیز در تایید سکوت و خاموشی خود به کار بستند که همانا به تعریف خاص ایشان از ایمان، یعنی نقطه ثقل تفکر مرجئی، منتهی شد. درحالی که خوارج عمل را رکن اصلی ایمان می دانستند، مرجئه تعریفی بسیار آسان تر ارائه می دادند که ایمان را از عمل تفکیک نموده و فقط تا حد اقرار زبانی محدود می ساخت. این تعریف خاص از ایمان اختلافات دیگری از جمله در مورد دارالکفر و دارالایمان، وعد و وعید، امر به معروف و نهی از منکر، امامت، قیام بالسیف و… را نیز به دنبال داشت که در مجموع، «خوارج » و «مرجئه » را به عنوان مظهر و نماینده دو برداشت افراطی و تفریطی از اسلام معرفی می کرد. به همان اندازه که خوارج روح خشنی از اسلام را تبلیغ می کردند، مرجئه سخن گوی تفکر مسالمت جو و نرمخوی جریان اسلامی بودند. با این که اندیشه مرجئه در جدایی ایمان از عمل می توانست پی آمدهای سیاسی، اجتماعی همچون تطهیر فاسقین، رشد اباحه گری و در مجموع، تثبیت حکومت امویان را به همراه داشته باشد، چنان که گذشت، نتیجه متفاوت دیگری نیز که موضوع بحث حاضر است در برداشت، که گاه ایشان را به تقابل با امویان وامی داشت; چنان که در یک رساله مربوط به قرن اول هجری از «سلیم بن ذکوان اباضی »، مرجئه مخالفان سرسخت امویان و دشمن عوامل بیداد وصف شده اند. ^(۱۱)

قتل بسیاری از مرجئه اعم از «مرجئه قدریه » و یا حتی «جبریه » توسط حکام اموی ^(۱۲) و حضور مؤثر برخی از ایشان در قیام های ضد اموی همچون قیام «ابن اشعث »، ^(۱۳) «یزیدبن مهلب » ^(۱۴) «زیدبن علی(ع)» ^(۱۵) و نیز ترتیب دادن شورشی گسترده از نومسلمانان در خراسان به رهبری «حارث بن سریج » ^(۱۶) نه تنها اشکالات جدی بر نظریه همدستی همه مرجئه با امویان وارد می سازد، بلکه سیمای دیگری از آن ها ترسیم می کند که دقیقا ریشه در همان تعریف ایشان از ایمان دارد. از نظر مرجئه دارالایمان یا دایره شمول اسلام بسیار فراخ تر از محدوده تنگ دیدگاه های عرب گرایانه امویان بود که اسلام را عملا منحصر در اعراب می دیدند و نیز در تقابل با «خارجیان » قرار داشت که دارالایمان را به اردوگاه های منزوی و دور افتاده خود محدود کرده و «در تصور امتی مرکب از قدیسین بودند». ^(۱۷)

یکی از مهم ترین دلایلی که پاره ای از مرجئه را به رویارویی با امویان وامی داشت، علاوه بر افراط امویان در سب علی(ع)، تلقی ایشان از تعریف مسلمان بود. در شرایطی که امویان به خاطر کاهش درآمدهای مالیاتی ناشی از فرار روستاییان به شهرها و معاف گشتن نومسلمانان از پرداخت جزیه، به بهانه های گوناگون مسلمانی آنان را زیر سئوال برده به اخذ جزیه از ایشان مبادرت می کردند ^(۱۸) مرجئه به حمایت و تایید هر کس که به هر دلیل حتی به ظاهر اسلام می آورد، مبادرت نموده و خواهان استفاده ایشان از حقوق یک فرد مسلمان و از جمله معافیت از جزیه بودند. شیوخ و مؤمنین مرجئه که ایمان را اقرار به خدا و رسول او و کفر را منحصر در خدانشناسی و عبادت را به ایمان و معرفت خدا محدود ساخته و حتی برخی از ایشان نماز را عبادت تلقی نمی کردند و اعتقاد داشتند که هرگاه آدمی به معرفت خدا رسد و بعدا با زبان به انکار او پردازد کافر نشود، ^(۱۹) چگونه می توانستند شاهد برخورد خشن و سرکوب گرانه امویان با نومسلمانانی باشند که ظاهرا به دلیل مختون نبودن اما در واقع به واسطه بیم از کاهش درآمد بیت المال، در جرگه مسلمانی پذیرفته نمی شدند. ^(۲۰)

حضور برخی مرجئه در کنار «ابن اشعث » و در برابر «حجاج »، علاوه بر مخالفت با وی در سب علی(ع)، در راستای مقابله با سیاست های غیرانسانی «حجاج » با موالی و نومسلمانان قابل توجیه است. به روایت طبری شمار کثیری از ذمیان تازه مسلمان در بصره که از رنج و محنت «حجاج » به تنگ آمده و به دستور وی مجبور به ترک خانه و کاشانه خود در شهرها و بازگشت به روستاهای خود و پرداخت مجدد جزیه و خراج شده بودند و نمی دانستند به کجا پناه برند، در شهر تجمع کرده به گریه و زاری پرداخته و ندای «وامحمدا» سرداده بودند، که «ابن اشعث » از راه رسید و نومسلمانان به اتفاق «قاریان » و سایر مردم با وی بیعت کردند با این شرط که با حجاج نبرد کند. ^(۲۱) اطلاع داریم که برخی از این قاریان که به نفع نومسلمانان قیام کردند از مرجئه بوده اند. ^(۲۲) موضوع دیگری که مرجئه را در مخالفت با حجاج سرسخت تر کرد، دشمنی ویژه او با علی(ع) و خصوصا سب و لعن وی بود که این با دیدگاه رسمی مرجئه پیرامون «علی(ع)» و «عثمان » در تضاد بود.

هر چند حضور مرجئه در این قیام به تصادم عمل و اندیشه بعضی از آنان انجامید که «قیام بالسیف را نفی می کردند» ^(۲۳) تا آن جا که حتی به کناره گیری برخی از ایشان از این گروه منجر شد، ^(۲۴) اما از طرفی نیز به ظهور جناحی از مرجئه انجامید که در طول حکومت اموی در کنار نومسلمانان و در جهت احقاق حقوق ایشان و تشویق اهل ذمه به مسلمانی، حتی به رویارویی با بنی امیه پرداختند.

تساهل مذهبی مرجئه و استقبال ذمیان از آن

تعریفی که مرجئه از ایمان ارائه می دادند و ایمان و اسلام را یکسان قلمداد می کردند، می توانست سبب روی آوردن اهل ذمه به آئین مسلمانی باشد. اصولا اسلام مرجئی بسیار سهل و آسان و فارغ از مشقت و به قولی، مذهب سواد اعظم بود; ^(۲۵) مثلا درحالی که خوارج با تکیه بر اصل «وعید»، بیشتر بر جنبه های غضب و خشم خداوندی در کیفر گناهکاران تاکید می کردند، مرجئه با استناد به «وعد» ^(۲۶) بر لطف و کرم و رحمت الهی تاکید ورزیده، تخم امید به بخشایش را در دل خطاکاران بارور می ساختند و جهنم را خاص مشرکان دانسته و برای همه امید آمرزش داشتند و می گفتند هیچ کس از اهل قبله درون آتش نرود و خداوند موحد را عذاب نکند. ^(۲۷) هم چنین درحالی که جمیع فرق با