خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات شامل 79 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قرائات قرآنی از دیدگاه روایات :

در حدیثی از سوی عامّه و خاصّه وارد شده است که پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود: «انّ هذا القرآن أُنزل علی سبعه أحرفٍ فاقْرَؤُا ما تیسّر منه». مضمون حدیث مذکور، با تعابیر مختلف از علمای عامّه و خاصّه وارد شده است. قبل از شروع به بحث در معنای «أحرف» و «سبعه» و محتوای حدیث، چند مطلب قابل تذکر است:

در این نوشتار برآنیم تا به نقل روایات و اقوالی از پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ و ائمه معصومین ـ علیهم السّلام ـ در مورد تأیید قرائات قرآنی و خصوصاً قرائات سبعه بپردازیم.

تأیید پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ در حدیثی از سوی عامّه و خاصّه وارد شده است که پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ فرمود: انّ هذا القرآن أُنزل علی سبعه أحرفٍ فاقْرَؤُا ما تیسّر منه»[۱] مضمون حدیث مذکور، با تعابیر مختلف از علمای عامّه و خاصّه وارد شده است. قبل از شروع به بحث در معنای «أحرف» و «سبعه» و محتوای حدیث، چند مطلب قابل تذکر است:

اوّلاً: هیچیک از علمای عامّه در صحّت حدیث فوق، تردید ندارد و آن را از متواترات می‎شمارند و از علمای خاصّه نیز بسیار اندکند که در صحّت سند و تواتر آن شک[۲] و یا ردّ نموده‎اند[۳]، با دقت در بیان آنها سستی اقوالشان به راحتی آشکار می‎شود و به نقل آنها نیازی نیست. صاحب مصباح الفقیه می‎فرماید: این عبارت (حدیث مذکور) از پیغمبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ صادر شده است بلکه ادّعای تواتر آن را نیز نموده‎اند.[۴]

ثانیاً: می‎گوییم برخلاف عدّه‎ای از علمای عامّه، ما معتقدیم که بر پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ فقط یک قرائت نازل شد نه اینکه وحی در هر بار بر قرائتی خاص نازل شده باشد. و همچنین اعتقاد داریم که پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ فقط بر یک وجه قرائت می‎فرمود نه به چند وجه، اگر چه اختلاف قرائتِ اصحاب را بنا بر آیه ی: «وَ ما جَعَلَ عَلَیکمْ فِی الدِّینِ مِنْ حَرَجٍ»[۵] برخلاف و تحریف و تغییر قرآن نمی‎دانستند بلکه برای رفع عسر و حرج و در حدّی که معنای اصلی و مقصود حقیقی قرآن تغییر نکند، می‎پذیرفتند.

ثالثاً: عدّه‎ای از علمای بزرگ علوم قرآنی با وجود طرح تمامی مباحث علوم قرآنی در کتاب‎شان، از طرح این مبحث بخاطر مشکل بودن معنای آن و اختلاف نظر شدید علما، طفره رفته‎اند چرا که نه می‎توانستند حدیث را ردّ کنند؛ چون از علمای موثّق عامّه و خاصّه وارد شده بود و نه می‎توانستند توجیه صحیح آن را بیان نمایند.[۶]

سیوطی گفته‎ است: «این حدیث، حدیث مشکل و نا مفهومی است» و بنا به قول ابن عربی، موحد کبیر اسلام: «برای تشخیص معنای این حدیث، هیچگونه نص و حدیثی نداریم و به همین دلیل مردم بر سر فهم صحیح این حدیث اختلاف کرده‎اند»[۷] در «الإتقان» این حدیث از ۲۱ نفر از صحابیان و در مقدّمه تفسیر طبری از بیش از پنجاه نفر نقل شده است. با مطالعه در تاریخ عرب جاهلی و صدر اسلام و با پی بردن به جوّ حاکم بر حجاز در ابتدای طلوع خورشید اسلام و نیز با توجه به منطق دین آخرین پیامبر خدا، در مورد عبادت و فرمانبرداری از خداوند، بدون شک باید بگوییم اسلام همیشه جاذبه‎اش بسیار قوی و مقدم بر دافعه‎اش می‎باشد.

آن اعرابی‎ای که قبل از اسلام، فقط بخاطر یک کلمه حرف یا یک شعر ـ چون در مخمصه و تنگنای اجتماعی واقع می‎شد و احساس سرشکستگی می‎کرد ـ سالهای متمادی جنگ وخونریزی به راه می‎انداخت و یا بخاطر دختر بودن فرزندش او را زنده به گور می‎کرد تا این ننگ و عار اجتماعی را از گردنش بردارد، آیا بخاطر دینش این سرشکستگی اجتماعی را بجان خواهد خرید؟ البته که نه؛ چون گرچه روی به اسلام آورده ولی آن روحیه عناد وار و عصبیتش از بین نرفته و منطق دین نیز چنین اجازه‎ای نمی‎دهد کسی را که جذب اسلام شده و به آن رو آورده در ابتدای امر، او را تنها بخاطر عدم صحّت قرائت، طرد کند و یا عامل طردش را به وجود آورد و عکس العمل پیامبر نیز در مشکلات اجتماعی، بسیار زیبا و دقیق است چرا که تمام افعال و اقوالش به تعلیم و برگرفته از وحی الهی است.

از آنجا که لهجه‎های عرب بسیار متفاوت است و اگر قرار بود قبل از مأنوس شدن با قرائت قرآن، به لهجه قریش به عرب تازه مسلمان بگویی غلط خواندی، آن روحیه، لجاج و عنادش طغیان می‎نمود و از دین خارج می‎گشت و یا کینه به دل می‎گرفت. پس چه زیباست که پیامبر در ابتدای امر، همه ی قرائت‎ها را ـ که معنای اصلی تغییر نیافته ـ تأیید می‎نماید و به یکی می‎فرماید: «أحسنت» نیکو و درست خواندی و به دیگری که ـ به گونه‎ای دیگر قرائت کرده ـ می‎فرماید: «أصَبْتَ» به حق قرائت نمودی و به سومی می‎فرماید: «هکذا أُنزلت» یعنی آیه همین گونه نازل شد. البته قابل توجه است که تأیید پیامبر، قراءات مختلف را و یا مجوّز ایشان در قراءات مختلف به جهت تیسیر، بدانگونه نیست که هر کس به هر شکل خواست بخواند بلکه باید مراد اصلی خداوند تبارک و تعالی تغییر نکند و چنین اتفاقی هم طبعاً رخ نمی‎داده چرا که تازه مسلمانان قصد عناد ورزی با قرآن را نداشتند و چه بسا اهتمام در صحّت قرائت و تعلّم شیوه قرائت پیامبر داشته‎اند ولی چون کلمات، هم معنا و مترداف بوده‎اند لذا بعضی از آنها را که فراموش می‎کردند و به جایش کلمه مترادف را می‎گذاشتند و بنا بر مقدّمه‎ای که بیان داشتیم، باید بگوییم که منظور پیامبر از کلمه «أنزل» معنای مجازی بوده و نه حقیقی و این مطلب بر متبحّر علوم اسلامی واضح و روشن است.

بعد از تعلیم و قرائت پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ صحابیان در صدد حفظ و یادگیری آن بوده‎اند و از آنجا که صحابیان از قبایل متعدد عرب بوده‎اند که هر کدام لهجه و اصطلاح خاص خود را داشته‎اند، پس در امر قرائت، طبیعی است که دچار اختلاف قرائت شوند و چه بسا از این امر رنج می‎برده‎اند و به پیامبر مراجعه کرده و خواستار اصلاح این مشکل اجتماعی می‎شدند و تحقیقاً پیامبر اکرم نیز امر به ما لایطاق نمی‎کند ـ و واقعاً هم مشکل ما لا یطاق بوده ـ چون یادگیری یک لهجه و زبان خاصی که قرآن به آن شیوه نازل شده، برای افرادی که در تمام عمر با لهجه خودشان مأنوس بوده‎اند، نامأنوس می‎نموده و برای پیران با ممارست و ریاضت همراه بوده است. پس بنابراین، تیسیراً علی الأمّه این اختلاف قرائت را می‎پذیرفته است؛ چون معنا و مراد اصلی خداوند تغییر نمی‎یافته ـ و تا حدّی که مقصود اصلی خداوند تغییر نیابد حضرت، می‎پذیرفت ـ و چون ما معتقدیم که تمامی افعال و اقوال پیامبر، تعلیم وحی است پس باید قبول کنیم که اصطلاح «أنزل» در حدیث از این باب است و پیامبر خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ مجازگویی فرموده است.

این جواز قراءات، مقطعی و برای یک برهه از زمان نیست؛ چون نسخ نشده و مادامی که برای افراد، قرائت، مشکل و حرج داشته باشد، این اجازه داده شده، لذا آنهایی که فکر می‎کنند عثمان مردم را بر یک قرائت جمع کرد و بعد از آن این حدیث نسخ شده، در اشتباه می‎باشند؛ چون عمل عثمان، جهت رفع حرج و عسر نبود بلکه جهت نجات مسلمین از انحراف بود، همانطورکه اشاره شد، هر گروه بخاطر قرائت مختلف، با اختلاف بسیار شدید، گروه دیگر را تکفیر می‎کرد.[۸]

بنابراین، باید گفت این اختلافات، دامنه چشمگیری پیدا کرد و تلاش‎های عثمان هم ثمری نبخشید، اگر چه باعث شد بعدها قراءات صحیح در همان شهرهایی شهرت پیدا کند که آن پنج مصحف بدان‎ها فرستاده شده بود تا اینکه همزمان با اختلاف قراءات، قرّاء سبعه از شهرهای بزرگ بپا خواستند و از اول دوران جوانی به امر قرائت اهتمام ورزیدند و تمام عمر خود را صرف تتبّع و تحقیق در امر قرائت نمودند و به طوری که اشاره شد آنها همیشه اوقاتشان را در امر قرائت صرف می‎کردند و در بلاد اسلامی مشهور شدند و همه مردم آنها را به عنوان موثّق‎ترین اشخاص و قرائتشان را به عنوان بهترین قرائت، برگزیدند. ما برای اثبات این که این حدیثِ پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ به قراءات سبعه اشعار دارد ـ البته نه مستقیماً ـ دو دلیل اساسی می‎آوریم:

دلیل اول:

۱.بی‎شک مسلمین در امر قرائت ـ به علل مختلف ـ دچار اختلاف قرائت می‎شده‎اند و این یک الزام اجتماعی بوده است.

۲.و نیز تحقیقاً برای رفع این مشکل به پیامبر خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ رجوع می‎نموده‎اند.

۳.و طبعاً پیامبر نیز برای رفع مشکل، چاره‎ای می‎اندیشید و تا آنجا که محتوای اصلی آیه و منظور خداوند تغییر نیابد، به اختلاف قراءات اجازه می‎داد.

حال می‎گوییم این اختلاف که یک الزام اجتماعی است تا اواخر قرن اول امتداد یافته است، ولی بی‎شک عدّه‎ای از اصحاب، تابعین، طبقه اول و دوم قاریان، در شیوه قرائت قید «ما لم تجعل رحمهً عذاباً أو عذاباً رحمهً»را رعایت ننموده‎اند و از عدم تغییر سیاق آیه به کنار رفته‎اند و این عدّه موجب شده‎اند که اختلاف از حدّ لفظ گذشته و به اختلاف در معنای آیه منجر شود و امر پیامبر اسلام اجرا نشود و متعلمین اینان نیز چنین بوده‎اند و تا اواخر قرن اول، این مشکل گریبان گیر جامعه مسلمین بوده تا اینکه عدّه‎ای با کاردانی و تحمّل مشکلاتِ تحقیق و تتبّع و صرف عمر در این راه، توانستند این اختلاف قراءات را پیش ببرند البته تا جایی که مخالف سفارش پیامبر اکرم نشده باشد؛ یعنی عدم تغییر محتوای آیه و مقصود خداوند متعال، با این فرق که درعصر پیامبر این امکان وجود داشت که همان قرائت مُنزل را آموخت و بخاطر سپرد و تلاوت کرد ـ و لو باعسرت و سختی ـ لکن در این زمان (اواخر قرن اوّل) هر یک از قرّاء سبعه فقط توانستند به صحیح‎ترین وجهی که می‎شود قرائت کرد، دست یازند. با دقّت در مطلبی که بیان کردیم، نتیجه این می‎شود که «قراءات سبعه» نیز از مصادیق این حدیث می‎باشند بلکه چون در حال حاضر ما فقط همین هفت نوع قرائت را داریم ـ به اجماع علمای عامّه و خاصّه ـ باید بگوییم مصداق حدیث پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ فقط همین قراءات سبعه است (دقت شود) ما نمی‎گوییم پیامبر خدا پیشگویی کرده و منظورشان از «أحرف سبعه» همان اشخاص مشخص قرّاء سبعه هستند بلکه می‎گوییم این حدیث در حال حاضر در قرائت آنان منحصر می‎شود. حال ممکن است این سؤال پیش آید که در این صورت باید کلمه «أحرف» به معنای قرائت‎ها باشد و نه معنای دیگر.

اتفاقاً ما به منابع تاریخی و روایی مراجعه نمودیم و معلوم شده که در بسیاری از روایات و احادیث، منظور از «حرف، قرائت» است و فقط می‎توان از «حرف، قرائت» را مقصود گوینده دانست و بعضاً خود نیز تصریح کرده‎اند. علّامه شعرانی» می‎فرماید: «آنچه نزد ما مقبول است، نازل شدن قرآن بر حرف واحد می‎باشد، مقصودم قرائت واحد است»[۹] در تاریخ قرآن آمده است: «معنای دیگر أحرف، قراءات است اگر چه قراءات مستلزم کلمات و سخنان زیاد است (از حیث معنای لغوی) ولی پیغمبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ از باب تسمیه الکل باسم جزئه از قراءات، به «أحرف» تعبیر فرموده.[۱۰] و نیز زرقانی در «مناهل العرفان» و طبری در تفسیرش و همچنین ابن الجزری در طبقات القرّاء و ابوعمرو الدانی، «حرف» را به «قرائت» ترجمه نموده‎اند؛ یعنی از «حرف، قرائت» را قصد کرده‎اند.

دلیل دوم:

اکثر بلکه همه ی دانشمندان علوم قرآنی که به توضیح این حدیث پرداخته‎اند، آن را از نقطه نظر «أحرف سبعه» یا «سبعه أحرف» مورد پژوهش و تحقیق قرار داده‎اند؛ یعنی از کلّ حدیث فقط کلمه «سبعه أحرف» را بررسی کرده‎اند که مقصود از «أحرف» چیست؟ چون همه ی معضلات در فهم معنای «أحرف» و «سبعه» است و هر کس را نظری در این باب می‎باشد، علی هذا این حدیث، به حدیث «سبعه أحرف» یا «أحرف سبعه» شهرت یافته است.

ابتدا در معنای کلمه «سبعه» بحث می‎کنیم، عدّه‎ای از دانشمندان در صدد بیان این نکته بوده‎اند که منظور پیامبر اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ از سبعه، عدد حصری نیست بلکه در حدیث، «سبعه» دلالت بر کثرت دارد. اگر چنین بود، معنای «أحرف» و تفسیر آن به وجوه متعدد، آسان بود امّا چه کنیم که سستی این قول بسیار آشکار است. و سیوطی این نظریه را با دلایل قطعی رد کرده و واقعاً با پرمایگی، این سطور را نگاشته است.[۱۱] و بسیاری از علمای علوم قرآنی معتقدند که عدد «سبعه» دالّ بر «حصر» است نه کثرت[۱۲]، خصوصاً که در تمامی احادیث وارده، عدد «هفت» آمده نه «هفتصد»، تا دلالت بر کثرت کند. و امّا در معنای کلمه «أحرف»، حقیر گوید این بحث را صاحب «مباحث فی علوم الق