خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل توبه و انابه به سوی خدا

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توبه و انابه به سوی خدا :

در قرآن کریم چند کسب مطرح است یک سلسله کسب های اعتباری است که آن مسکوب در اختیار کاسب است، یک سلسله کسب های حقیقی است که آن مکسوب، حاکم بر کاسب است. آن کسب های اعتباری که کاسب، حاکم بر مکسوب است کسب مال است که انسان مالی یا عین یا منفعت یا انتفاعی را کسب می کند چه زن، چه مرد. قرآن کریم فرمود: لِلرِّجَالِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبْنَ؛[۱]یعنی مرد هر کسبی کرد مال اوست، زن هر کسبی کرد مال اوست؛ مالی را، مغازه ای را، خانه ای را، مرتع و مزرعی را کسب کرد چون یک امر اعتباری است یک امر حقیقی نیست در اختیار کاسب است می تواند بفروشد، اجاره بدهد، هبه کند; یعنی آن کس که کسب کرد اختیار مکسوبِ خود را دارد لِلرِّجَالِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبْنَ مالی را که آدم کسب کرد در اختیار اوست؛ اما یک سلسله مسائلی است که اگر کسب کرد خودش در اختیار آن مکسوب قرار می گیرد.

اینکه در سوره مبارکه فرمود: لِکلِّ امْرِئٍ مِنْهُم مَا اکتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ؛[۲] اگر کسی ـ معاذ الله ـ بیراهه رفت گناهی را کسب کرد به یک اخلاق بد عادت کرد؛ به دروغ، به خیانت، به حرام، به اعتیاد ـ معاذ الله ـ عادت کرد، این را کسب کرد؛ قبلاً که نداشت این صفت را بعد کسب کرد، این خُلق را کسب کرد، وقتی که به دنیا آمد که این خُلق را نداشت این صفت را که نداشت، الآن که این صفت را کسب کرد خود این کاسب در اختیار این مکسوب است، به هر سَمتی که این صفت بخواهد ببرد می رود، چون عادت کرد. ساده ترین کارش عادت به سیگار است، این عادت را او کسب کرد قبلاً که نداشت، الآن گرفتار این عادت است، ساده ترین و آسان ترین حرف او این است. اگر ـ خدای ناکرده ـ به حرام عادت کرده به گناه عادت کرده، چشم او، گوش او، زبان او در اختیار مکسوب است. این «لام» در قرآن کریم همه جا به یک معنا نیست. اینکه در سوره «نساء» یا مانند آن می فرماید: لِلرِّجَالِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِیبٌ مِمَّا اکتَسَبْنَ کاسب اختیار دارد، مال در اختیار کاسب است؛ ولی اگر ـ خدای ناکرده ـ صفت بدی را کسب کرد، این کاسب در اختیار مکسوب است که فرمود: لِکلِّ امْرِئٍ مِنْهُم مَا اکتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ.

مرحوم ابن بابویه قمی(رضوان الله علیه) در کتاب شریف توحید از وجود مبارک حضرت امیر(سلام الله علیه) نقل می کند که کسی به حضرت عرض کرد چرا من نمی توانم نماز شب بخوانم؟ گاهی شب های بهار کوتاه است؛ اما شب های زمستان که خیلی طولانی است، آدم از خواب خسته می شود؛ عرض کرد چرا؟ فرمود: «قَیدَتْک ذُنُوبُک»[۳] این گناهِ روز، دست و پایت را بست، «قَیدَتْک ذُنُوبُک».

بنابراین ما دو نحو کسب داریم: کسبی که کاسب مسلّط است و کسبی که آن مکسوب مسلّط بر این کاسب است و اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ یک کسب حرامی داشت یعنی به وصف بدی عادت کرد راه برای توبه باز است توبه را می گویند آب توبه، نه یعنی نزد یک روحانی بروید یک استکان آب دم بزند بخورید؛ خود توبه، آب است، «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّی وَ أَتُوبُ إِلَیه»[۴]این آبشار است، آبِ توبه یعنی همین! «تُبت الیک» این آبشار است، نه اینکه برویم نزد کسی یک لیوان آب بخوریم یا یک بطری آب ببریم آنها هم یک عادت است بد نیست؛ اما رو به قبله بودن و آب توبه و اینها نیست، خود «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّی وَ أَتُوبُ إِلَیه» این آبشار است و انسان را پاک می کند، خدایا آمدم، لازم نیست حرف بزنی، لازم نیست بگوید «استغفر الله»، با یک اراده جدّی تخلّل‎ناپذیر بگوید خدایا آمدم؛ این می شود پاک، می‎شود آبشار. پس این طور نیست که اگر کسی ـ خدای ناکرده ـ یک صفت بدی کسب کرد نتواند نجات پیدا کند این طور نیست. پس ما دو نحو کسب داریم: یک کسب اعتباری داریم که کاسب مسلّط است؛ یک کسب حقیقی داریم چون این صفت یک امر حقیقی است یک امر اعتباری که نیست این مکسوب، مسلّط بر انسان است. این کسب ها برای ما کاملاً فرق دارد راه دارد که انسان کاملاً اصلاح شود و برگرداند.

این خطبه نورانی وجود مبارک پیامبر در آخرین جمعه ماه شعبان که آن خطبه معروف است به خطبه شعبانیه؛ حضرت فرمود: ماه مبارک رمضان، ماه آزادسازی است همین است. حضرت فرمود خیلی ها هستند که در اثر ارتکاب گناه حالا به حقّ پدر،حقّ مادر، حقّ فرزند، حقّ همسر، حق در ذمّه آنهاست، عمل نکردند. حقوق الهی دو نحو است: یک وقت در دنیاست اگر کسی بیراهه رفته خلاف کرده دستگاه قضایی است و حدود شرعی است این برای نظم جامعه است. اما خدا که بخواهد در برابر این حقوق داوری کند، خود انسان را به زندان می برد، نه وثیقه قبول می کند، نه آزاد می کند، نه زندان قصر و اوین و مانند آن است، در خانه آدم، آدم را زندانی می‎کند. یعنی چه زندانی می‎کند؟ اینکه می بینید بعضی ها می گویند من نمی توانم ترک کنم، این معلوم می‎شود در زندان است. این را بست. این بیان نورانی پیغمبر (علیه و علی آله آلاف التّحیه و الثّناء) در آخرین جمعه ماه شعبان که فرمود: ماه رمضان را دریابید «إِنَّ أَنْفُسَکمْ مَرْهُونَهٌ بِأَعْمَالِکمْ فَفُکوهَا بِاسْتِغْفَارِکم»[۵] این یعنی چه؟ اگر کسی گناهی کرد خلافی کرد، بر خلاف قرآن عمل کرد یا بر خلاف دستور ائمه(علیهم السلام) عمل کرد بدهکار است، وقتی بدهکار شد باید گرو بدهد. در محاکم دنیایی خانه، زمین و مِلک را وثیقه قبول می کنند؛ اما خدا هیچ وثیقه ای قبول نمی کند مگر خود انسان را گرو می گیرد. اینکه می بینید شخص برای او خیلی سخت است که آزاد بشود، برای بیان نورانی حضرت است فرمود: «إِنَّ أَنْفُسَکمْ مَرْهُونَهٌ» رهن یعنی چه؟ به چه چیزی می گویند رهن؟ اگر کسی بدهکار است خانه اش را رهن میدهد. فرمود شما بدهکار بودید، خود شما را خدا رهن گرفت نه خانه شما را، خدا که خانه قبول نمی کند. حضرت فرمود: «إِنَّ أَنْفُسَکمْ مَرْهُونَهٌ بِأَعْمَالِکمْ فَفُکوهَا بِاسْتِغْفَارِکم»؛ کسی که خلاف کرده معصیت کرده بدهکار است، این بدهکار باید رهن بدهد گرو بدهد، چه چیزی را گرو بدهد؟ فرمود خود آدم را گرو قبول می‎کنند، بیایید در ماه مبارک رمضان فک رهن کنید «فَفُکوهَا بِاسْتِغْفَارِکم» استغفار همان است که بگوید خدایا من آمدم، این راه برای همیشه باز است، هیچ کس نیست این همه مشرکین و بت پرستان حجاز سالیان متمادی کعبه را بتکده کردند اینها بت ها را در کعبه می گذاشتند، بعد آمدند گفتند خدایا آمدیم، خدا قبول کرد، چطور ما را قبول نمی‎کند؛ یکی شده سلمان، یکی شده ابوذر، یکی شده مقداد، همه اینها بت پرست بودند، این خداست و کدام گناه است که خدا قبول نمی کند، کدام شخص است که خدا قبول نمی کند؛ حتی کلمه «استغفرُالله» لازم نیست رو به قبله بودن لازم نیست، دعا خواندن لازم نیست، اینها تشریفات است، البته مستحب است، اینها را بگوییم ثواب بیشتری دارد؛ اما با یک اراده تخلّف ناپذیر بگوییم خدایا آمدم.

چرا دست یازم چرا پای کوبم مرا خواجه بی دست و پا می پسندد[۶]

ما درست است بد کرده و می‎کنیم، این همه مشرکین سالیان متمادی با پیغمبر جنگیدند، بعد در صف فتح مکه فهمیدند، گفتند ما نفهمیدیم و ایمان آوردند. کسی عمری بت پرستی بکند بعد بگوید: «أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَه»[۷] خدا قبول می کند، «الْإِسْلَامُ یجُبُّ مَا قَبْلَه»؛[۸]ما را قبول نمی کند یعنی چه؟! همه این اصحاب پیغمبر، آن جوان ها که بعد به دنیا آمدند هیچ! اما غالب اینها بت پرست بودند.

چرا دست یازم چرا پای کوبم مرا خواجه بی دست و پا می پسندد

پس ما دو نحو کسب داریم؛ در جمع ما عزیزان و طلابی هستند هم لباسان ما هستند، این عزیزان کسانی اند که ما به اینها امیدواریم، دین به وسیله همین طلاب و علما و حوزه ها محفوظ شد. اساس دین، حوزه است، این عزیزان در صدد کسب علم اند؛ حالا که معلوم شد کسب دو قس