خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 74 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سادات در دوره مغول :

یکی از پیامدهای اجتماعی ظهور اسلام، شکل گیری طبقه ای به نام «سادات » در جامعه اسلامی بود . با گسترش اسلام در سرزمین های دیگر، سادات از شرق تا غرب عالم اسلامی پراکنده شدند و به عنوان گروهی محترم و متنفذ مورد توجه قرار گرفتند . ایران از جمله سرزمین هایی بود که سادات در آن نفوذ و جایگاه قابل توجهی یافتند و روز به روز بر شهرت و اعتبار آنان افزوده شد . با این حال، موقعیت آن ها از شرایط سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و مذهبی دوره های مختلف تاریخ ایران نیز تاثیر می پذیرفت . در این مقاله، وضع سادات در ایران عصر مغول بررسی شده است .

واژه های کلیدی: سادات، مغول، ایلخانان، دارالسیاده، موقعیت اجتماعی .

عظمت و قداست شخصیت پیامبر اسلام (ص) همراه با سفارش هایی که در قرآن و حدیث درباره «اقربین » و «اهل بیت » آن حضرت شده بود، موجب شد تا مسلمانان از همان اوان، ارزش و جایگاه ویژه ای برای منتسبان ایشان قائل شوند . در این بزرگداشت، تقریبا همه مسلمانان متفق بودند و حتی فرقه گرایی های بعدی تاثیر چندانی بر آن نگذاشت . این گروه که در ابتدا به نام هایی از قبیل «آل » ، «اهل » ، «ذریه » ، «عترت » و «اقربا» خوانده می شدند، بعدها به نام «سادات » که در عین حال حکایت از سیادت و سروری آنان در نظر مسلمانان داشت، نامیده شدند . ایرانیان نیز، پس از گرویدن به اسلام، توجه خاصی به اولاد و احفاد پیامبر (ص) می کردند . نشانه هایی از این توجه را می توان در حضور تعداد قابل توجهی از اولاد و نوادگان امامان شیعه در ایران، وقوع قیام های متعدد شیعی، و سرانجام تاسیس دولت های شیعی (از قبیل علویان طبرستان، آل بویه و صفویان) دید . ایجاد خلافت عباسی هم که با شعار حمایت از اهل بیت بر سر کار آمد، نشان دیگری از ارادت گسترده و خالصانه ایرانیان به خاندان پیامبر (ص) بود . گذشته از جنبه های سیاسی، ارج نهادن به سادات به تدریج به عنوان یک ارزش اجتماعی، جزئی از فرهنگ ایرانی شد . از این رو است که در آثار بسیاری از عالمان، شعرا، مورخان و سیاست نامه نویسان و نصیحت نامه پردازان، اشارات متعددی در ارج گزاری به مقام آن ها به چشم می خورد . در نتیجه همین حمایت ها و بزرگداشت ها بود که حتی در موقع بروز رویدادهای بزرگ و مصیبت های فراگیر نیز خلل چندانی در موقعیت و اعتبار سادات به وجود نیامد . دوران هجوم و سلطه مغولان بر ایران یکی از این برهه های تاریخی بود .

با حمله مغول، ترکیب جمعیتی و ساخت و قشر بندی اجتماعی جامعه ایرانی دچار تحولات محسوسی شد; از میزان جمعیت به نحو چشمگیری کاسته شد، پاره ای گروه های اجتماعی از هم پاشید و بعضی قشرهای تازه، تحت تاثیر زندگی اجتماعی مهاجمان به وجود آمده یا فعال تر شدند . در این میان، سادات توانستند هویت و تشکل تاریخی خود را حفظ کنند .

در توجیه علل مصون ماندن نسبی سادات در جریان هجوم مغول، توجه به دو عامل ضروری است: نخست آن که مغولان قصد در افتادن با معتقدات مردم مغلوب را، که اکرام و بزرگداشت سادات هم جزئی از آن بود، نداشتند و حتی بنا به خصلت های فکری و مصالح سیاسی به این معتقدات به دیده احترام می نگریستند . دیگر آن که توجه ایرانیان به سادات به عنوان نسل پیامبر (ص) و خاندان او با اندیشه های مغولان درباره پاس داشت نسل و قداست خاندان های بزرگ همخوانی داشت .

این اهتمام برای حفظ نسب و قداست خانوادگی که در بین خاندان های بزرگ و فرمان روایان مغول با شدت بیش تری وجود داشت، شباهت به تلاش سادات در حفظ شجره شان داشت . گذشته از این سنت فراگیر، در میان مغولان و در پرتو شرایط سیاسی هر عصر، بعضی خاندان ها تا مقام الوهیت بالا برده می شدند . چنان که در عصر جهانگیری و جهانداری آن ها که با ظهور چنگیزخان آغاز شد، هر کس که با اجداد یا اولاد او پیوند داشت، بلند مرتبه و مقدس تلقی می شد . این موضوع را حتی می توان در سرگذشت نامه ای که خواجه رشیدالدین فضل الله درباره آبا و اجداد چنگیز و فرزندان و نوادگان او تدوین کرده است، به وضوح تمام دید . خواجه به صراحت از مغولانی که از نسل آلان قوا، جده به قول او پاکدامن چنگیزخان بوده اند، با عنوان «شجره منقح و روشن » ^(۱) یاد کرده است . تقریبا همه امرا و بزرگان مغول که در دربار چنگیز و جانشینانش به سر می بردند نیز از سابقه خانوادگی و وابستگی آبا و اجدادی خود به چنگیز و پدرانش سود می بردند .

در تاریخ اولجایتو گزارشی وجود دارد که در آن آشکارا از همسان انگاری اندیشه مغولی درباره مقام خاندان چنگیزخان با اعتقاد مسلمانان و به ویژه شیعیان درباره اهل بیت پیامبر اسلام (ص) سخن به میان آمده است . بنا به این گزارش، آن گاه که امیر ترمناس از امرای اولجایتو خواست تا شیعیان را به سلطان معرفی کند، ضمن اشاره به شهرت رافضی در مورد آن ها چنین گفت:

ای پادشاه، در دین اسلام کسی رافضی باشد که در یاساق مغول بعد از چنگیزخان اوروق او را قایم مقام او می داند و مذهب سنت این که امیری را به جای او سزاوار می داند . ^(۲)

همین توضیح از انگیزه های اصلی گرویدن اولجایتو به آیین تشیع شد .

در پرتو مبانی و شرایط مساعدی که ذکر آن ها رفت، در دوره حاکمیت مغولان بر ایران، مقام و موقعیت سادات تا حد زیادی از آسیب های زمانه در امان ماند . البته در این مورد هم مانند دیگر زمینه ها نباید نقش دیوان سالاران ایرانی را از نظر دور داشت . به عنوان نمونه، این اعتقاد خواجه رشیدالدین که «از مروت وزرای کامکار و امرای نامدار دور است که سادات عظام و اشراف گرام در زمان دولت ایشان بی سامان و از بی برگی پریشان باشند» ، ^(۳) به طور قطع در موضع گیری ها و سیاست گزاری های حکومت مغول درباره سادات تاثیر داشت .

وضع سادات در عصر فتوحات مغول

حملات نخستین مغولان از چنان شدت و حدتی برخوردار بود که بهترین سرنوشت ممکن برای یک فرد یا گروه، اسارت یا آوارگی بود . رفتار چنگیز بر این اصل کلی مبتنی بود که مردم شهرهای ایران یا باید از در اطاعت محض بیرون آیند و یا همگی طعمه شمشیر شوند . منابع تاریخی پر از آمار و ارقام عجیب از تعداد کشتگان است که اگر همه آن ها را نپذیریم، در این که حکایت از نابودی بیش تر ساکنان شهرهایی چون بخارا، مرو، سمرقند، هرات و نیشابور دارد، نمی توان تردید کرد . علی رغم این وضع، چنگیزخان از زمان شروع فتوحات در مرزهای ایران، تحت تاثیر مسلمانان که با آن ها حشر و نشر داشت و نیز مصلحت سیاسی، به رعایت جانب سادات سفارش هایی کرده بود; گرچه ممکن بود در عمل امرا و سربازان مغول از این قاعده و موارد مشابه آن تخطی کنند . نمونه ای از نخستین توجهات چنگیزخان و مغولان به سادات را در جریان فتح بخارا می توان دید . پس از فتح شهر در سال ۶۱۷ قمری سادات به همراه ائمه و مشایخ، علما و مجتهدان از مرگ نجات یافتند هر چند که مقام آنان تا حد ستورداری تنزل پیدا کرد، ^(۴) اما به هر حال جان سالم به در بردند .

عنایت به سادات، پس از چنگیزخان نیز در میان مغولان وجود داشت . یکی از نمونه های این موضوع را در مورد فاطمه توسی می توان دید . این زن در فترت میان فرمان روایی اگتای و منگوو در حکومت غیر رسمی توراکینا خاتون صاحب نفوذ و قدرت فراوانی شده بود . به طوری که اشراف مغول و خاندان چنگیز از این مساله ناراضی و نگران شده بودند . آن چه در این جا اهمیت دارد این است که فاطمه توسی بر این موضوع که از «سلاله سادات کبار است » ^(۵) تاکید می کرد .

با رسیدن منگوقا آن به مقام خانی مغولان، موج تازه ای از لشکر کشی ها برای تثبیت سلطه بر ایران و غرب آسیا شروع شد . او نیز به استناد عملکرد چنگیزخان، به شاهزادگانی که به عنوان مامور فتوحات اعزام می شدند سفارش کرد که سادات باید از «زحمت مؤن » معاف باشند . ^(۶) علی رغم حسن نظری که در عصر فتوحات به سادات ابراز می شد، بهبود عملی وضع آن ها بیش تر پس از تاسیس دولت ایلخانان در ایران بود .

توسعه نفوذ و اقتدار سادات در دوره ایلخانان

حکومت رسمی مغولان بر ایران با لشکرکشی هلاکوخان که منتهی به سلطه او بر نواحی مختلف ایران و سقوط خلافت عباسی شد، برقرار گردید . اکنون پس از حدود نیم قرن آمد و شد مغولان، گروهی از آن ها برای ماندن و حکمرانی، در ایران استقرار می یافتند . مغولان نیز مانند همه مهاجمانی که به این سرزمین وارد شده بودند، به زودی با این واقعیت رو به رو شدند که ادامه حضور آن ها در گرو همسویی با شرایط و مقتضیات جامعه ایرانی و پرهیز از تلاش برای سلطه سرکوبگرانه است . هر چه زمان می گذشت، بر وسعت این همسازی افزوده می شد، تا آن جا که در پایان این دوره مغولانی پیدا شدند که صبغه ایرانی – اسلامی شخصیت آن ها بر تربیت مغولی شان غلبه داشت . همین سیر را می توان در تحول زندگی و افزایش نفوذ و اقتدار سادات نیز مشاهده کرد .

از جمله نخستین نمودهای روابط سادات با ایلخانان مغول در فتح بغداد پدیدار شد . در این زمان «سیدبن طاووس » از عالمان بزرگ و متنفذ بغداد و از رؤسای سادات از جمله کسانی بود که برای هلاکوخان نامه نوشت و حاضر به تسلیم شد . ^(۷) گرچه گرایش شیعی وی و تشخیص درست او از وضع نا به سامان و ناامید کننده دستگاه خلافت عباسی، عوامل اصلی در این باره بودند، اما هلاکو همچنان او را نماینده طبقه سادات به شمار می آورد . هلاکوخان به همین دلیل و نیز به دلیل سفارش هایی که به او شده بود، فرمان در امان بودن سادات بغداد را صادر کرد و البته آن را منوط به خودداری آنان از جنگ نمود و چنین نیز شد ^(۸) . پیروزی های پی در پی هلاکو و حضور مؤثر کسانی چون خواجه نصیرالدین توسی در کنار وی، زمینه لازم را برای بهبود وضع سادات فراهم می کرد . جایگاه سادات تا مرتبه ای بالا رفت که در زمان حکومت عطاملک جوینی بر عراق از جانب هلاکوخان، سادات از جمله کسانی تعیین شدند که تایید رسائل و نوشته ها به دست آن ها، ملاک اعتبار به حساب می آمد . ^(۹) سادات فارس موقعیتی از این هم بالاتر یافتند ; به طوری که اتابک ابوبکر بن سعد (حکومت ۶۵۸ – ۶۲۸ق) آنان را تهدیدی برای فرمان روایی خود تلقی می کرد . از آن جا که دولت اتابکان در این زمان تابع حکومت ایلخانی بود، این تلقی بدون وجود حسن نیتی از سوی ایلخان مغول نسبت به سادات بی معنا بود . وصاف که گزارش های او درباره اوضاع فارس در دوره ایلخانان کم نظیر است، ضمن اشاره به مواردی از مصادره اموال و املاک سادات و عزل آن ها از مناصبی مانند قضاوت درباره انگیزه این عمل از زبان اتابک چنین می نویسد:

بنابر آن که طایفه سادات در شیراز قومی انبوه اند و تغلب و استیلای تمام دارند ; اگر حسب ثروت و مال و فسحت املاک و منصب حکومت و قضا با شرف نسب سیادت ایشان را جمع شود، سودای تملک و سلطنت در ضمایر تمکن گیرد و مملکت شیراز را از تصرف من استنزاع کنند . ^(۱۰)

چنان که پیش تر اشاره شد، تحقق این پیش بینی بدون موافقت و حمایت ممکن نبود . بنابراین، برای اتابک خوشبینی ایلخان مغول نسبت به سادات امری مسلم بوده است .

با این همه، اتابک نتوانست جلو فعالیت و نفوذ سادات را بگیرد . چنان که در سال ۶۷۱ قمری وقتی سوغونجاق نویین از جانب دربار ایلخانی مامور فارس شد، سید عماد الدین ابویعلی را که به قول وصاف «در شجاعت و مروت حیدر کرار و