خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بهترین سیاستها و بهترین سیاستمدارها

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بهترین سیاستها و بهترین سیاستمدارها :

علی(ع) بهترین سیاستها را «عدالت » معرفی کرده و فرموده است:

«خیرالسیاسات العدل ». ^(۱) «بهترین سیاستها، عدالت است ».

و در جای دیگر حسن و زیبائی سیاست را «عدالت و عفو» دانسته و فرموده است:«جمال السیاسه العدل فی الامره و العفو مع القدره ». ^(۲) «زیبائی و حسن سیاست عدالت کردن در حکومت و عفو و گذشت با قدرت است ».

امام(ع) سیاستی را که از عدل ناشی می شود، در سه چیز می داند و می فرماید:

«سیاسه العدل ثلاثه: لین فی حزم، و استقصاء فی عدل و افضال فی قصد». ^(۳)

۱ – نرمی کردن و درشتی ننمودن با مردم است.

۲ – در دادگری و احقاق حقوق مردم کار را به نهایت رسانیدن.

۳ – احسان کند با مردم در میانه روی که به اسراف نرسد».

همچنین رفق و مدارا و بردباری در عالم سیاست آنچنان لازم و ضروری است که امام(ع) از آن به عنوان «سر» تعبیر آورده است: «راس السیاسه استعمال الرفق » ^(۴) «سر و عنوان سیاست مدارا کردن است ».

در جای دیگر می فرماید: «الحلم راس السیاسه ». ^(۵)

امام(ع) نیکوئی تدبیر و دوری از اسراف را از نیکوئی سیاست می داند، آنجا که می فرماید: «حسن التدبیر و تجنب التبذیر من حسن السیاسه » ^(۶) «نیکوئی و تدبیر دوری گزیدن از اسراف; از نیکوئی سیاست است ».

و نیکوئی سیاست پایندگی ریاست را تضمین می کند چنان که می فرماید: «حسن السیاسه قوام الرعیه ». ^(۷) «نیکوئی سیاست برپای دارنده رعیت است ». یعنی اگر سیاست حاکمی نیکو باشد، رعیت را از تفرق و پراکندگی باز می دارد در نتیجه ریاستش پاینده می گردد.«من حسنت سیاسته دامت ریاسته ». ^(۸)

و نیز فرموده: «فضیله الریاسه حسن السیاسه ». ^(۹) «فضیلت و افزونی مرتبه ریاست در نیکوئی سیاست است » همچنانکه آفت رهبران و حاکمان نیز ضعف و سستی «سیاست » می باشد. «آفه الزعماء ضعف السیاسه ». ^(۱۰)

امیرمؤمنان علی(ع) در پایان، اطاعت آن حاکمی را واجب می داند که دارای حسن سیاست باشد و می فرماید: «من حسنت سیاسته وجبت طاعته ». ^(۱۱) «هرکه سیاست او نیکو باشد، اطاعت و فرمانبرداری او واجب می شود».

از نظر اسلام سیاست بر دو نوع است:

۱ – سیاستی که براساس حق و عدالت پی ریزی شده باشد.

۲ – سیاستی که بر پایه ظلم و ستم بنا شده و وسیله اغفال و فریب و اسباب اختلاف انداختن و حکومت کردن برای بهره کشی از انسانهاست.

اسلام نوع دوم را سیاست فاسد و غلط می داند و از بدو ظهور، با این نوع سیاست به مبارزه پرداخته است و طرفداران چنین سیاستی در جهان سیاستمداران ضد بشر هستند که به خاطر سود شخصی و منافع حزب و گروهشان، دست اندرکار عقب مانده نگهداشتن و بهره کشی های رنگارنگ از مردم و ملتها می باشند.

از نظر اسلام، سیاست صحیح، سیاست به معنی اول است و آن، در متن اسلام قرار دارد و از هر لحاظ مورد تایید اسلام می باشد و این که پیامبر گرامی اسلام(ص) و ائمه هدی: در منابع دینی «سیاستمدار» معرفی شده اند، سیاست به این معنی است.

«کمیت » شاعر معروف اهل بیت(ع) درباره «سیاست ائمه » چنین می گوید:

ساسه لا کمن یری رعیه النا س سواء و رعیه الانعام لا کعبد الملیک و لا کولید او سلیمان بعد او کهشام مصیب علی الاعواد یوم رکوبها

بما قال، مخطئ حین ینزل «ائمه سیاستمدار هستند ولی سیاستشان این نیست که خدمتگزاران ملت را با چوپانان همردیف کنند، سیاست آنان همانند سیاست عبدالملک و ولید و سلیمان و یا هشام نیست، هنگامی که بالای چوبها می روند دستور درست می دهند ولی چون پائین می آیند، خطاکارند».

آری پیامبر اکرم(ص) و ائمه هدی: سیاستمدارانی بودند حقیقت خواه، انساندوست و عدالت گستر که به خاطر احیای ارزشهای معنوی و نشر تعالیم اخلاقی و انسانی و ایجاد عدالت اجتماعی، حتی جانهای خود را نیز در این راه فدا کردند.

پس همانطوری که پیامبر اکرم(ص) خود از هر لحاظ «اسوه » و «سرمشق » بود، همچنانکه خود ابتداء نماز می خواند و به دیگران می گفت: نماز خود را آن طوری که من می خوانم، بخوانید: «صلوا کما رایتمونی اصلی » خود حکومت و نظام سیاسی اسلامی را نیز معرفی و تاسیس نمود و از مسلمانان خواست تا از وی در این مورد تبعیت نمایند.

بنابراین، نمونه عملی و سرمشق همه جانبه در نظام سیاسی اسلام، حکومت ده ساله پیامبر اکرم(ص) در مدینه و خلافت پنج ساله پرماجرای علی(ع) در کوفه و خلافت کوتاه امام حسن مجتبی(ع) می باشد و تردیدی نیست که مقیاس صحیح، برای سنجش صحت و فساد هر سیاستی از نظر اسلام، کتاب خدا و سیره و روش عملی پیامبر خدا و ائمه هدی: است.

چنانکه مرحوم شیخ محمد حسین کاشف الغطاء روحانی بزرگ و مرجع عالیقدر و شرافتمند زمان خود وقتی از او از «سیاست » پرسیدند، در جواب گفت: «اگر معنی سیاست خیرخواهی و خدمت و راهنمائی و جلوگیری از فساد و خیانت و نصیحت زمامداران و توده مردم و برحذر داشتن آنان از گرفتار شدن در زنجیر استعمار و بندگی و جلوگیری از افکندن دامها و غلها بر گردن ملتها و کشورهاست، اگر معنی سیاست این است. آری ما تا فرق سرمان در آن غرقیم و این از واجبات است، خودم را در پیشگاه خدا و وجدان مسؤول می بینم این هدف بزرگ و پیشوایی مهم و خلافت خدایی است (یا داوود انا جعلناک خلیفه فی الارض فاحکم بین الناس بالحق). ^(۱۲) «ای داود تو را جانشین خود در زمین قرار دادیم پس در بین مردم به حق حکومت کن ».

در یکی از زیارتنامه های ائمه: است که «انتم ساسه العباد و ارکان البلاد»«شما سیاستمداران خلق و ارکان مملکت هستید».

مرحوم کاشف الغطاء می گوید: سیاست، سیاست پیغمبر و ائمه است. سیاستی که از هرگونه هوی و هوس و طمع و آلودگی پاک است. (و لا تتبع الهوی فیضلک عن سبیل الله).

سپس وی به قسم دوم سیاست، که از نظر اسلام محکوم و مردود است، اشاره می کند و می گوید:

«اگر معنی سیاست ایجاد فتنه و اغتشاش و برادرکشی است تا به حکومت برسند و بر تخت های نرم تکیه زنند، وحشیانه و خشونت آمیز نسبت به ملت رفتار کنند و برای تامین منافع شخصی از قدرت و نفوذ خویش سوء استفاده نمایند و برای اجنبی دلالی کنند تا -ولو با ریختن خونها باشد- آنها را بر ملت و مملکت خویش مسلط سازند. اگر سیاست این است من از آن به خدای دانا و شنوا پناه می برم (نعوذ بالله من الشیطان الرجیم اللعین ».

البته در دنیای امروز «سیاست » مترادف با فریبکاری و زمینه چینی و نفاق انگیزی و دشمنی با دین و دانش و فکر بشری است از اینجاست که شیخ محمد عبده در پایان عمر خود دست از سیاست کشید و از هرگونه تلاش سیاسی پرهیز نمود و درباره «سیاست » که خالی از طنز مذهبی نیست، چنین گفت:

«اعوذ بالله من السیاسه و من لفظ السیاسه و من معنی السیاسه و من کل حرف یلفظ من کلمه السیاسه و من کل خیال یخطر ببالی من السیاسه و من کل ارض تذکر فیها السیاسه و من کل شخص یتکلم او یتعلم او یفعل فی السیاسه و من ساس، یسوس و سائس و مسوس ». ^(۱۳)

تفکیک ناپذیری دین از سیاست

در آغاز، مسیحیت تعلیم می داد: «مال خدا را به خدا، و مال قیصر را به قیصر واگذارید» یعنی سیاست را از دین جدا سازید! لیکن تجربه عملی متجاوز از نوزده قرن جهان مسیحیت، همکاری و پیکار مداوم مسیحیت و سیاست، و دولت و کلیسا با یکدیگر بدانجا کشیده است که اندیشمندان مسیحیت دریابند که عملا امکان ندارد دین از سیاست جدا باشد. زیرا نظامی که خواهان رهبری بشر و بهبود روابط انسانها با یکدیگر است، هیچ گاه نمی تواند با «سیاست » یعنی با نظام دیگری که کم و بیش همین ادعا را دارد برخورد نکند و راهی کاملا مستقل از آن، برای خود بجوید.

روی این اصل عقیده «تفکیک دین از سیاست » که سالها شعار مسیحیت بوده، از طرف دانشمندان مسیحی مورد اعتراض قرار گرفته است در کتابی که برای تهیه زمینه بحث مشترک، اندیشمندان مسیحی در «کنگره جهانی کلیساها» در سال ۱۹۶۶ میلادی به وسیله ۲۴ تن کارشناس تدوین شده است «دآل بورنوز» رئیس شورای جهانی کلیساها، هنگام بحث درباره «التهاب آرمانی » از «تفکیک ناپذیری دین از سیاست » چنین یاد می کند:

«این مراحل بحرانی، نمی تواند با بذل مساعی، برای حل مساله آزادی مذهبی به کمک تفکیک اغراق آمیز عناصر «دنیائی » و «مذهبی » از یکدیگر در جامعه انسانی، اجتناب ورزید، زیرا یک چنین تفکیکی با واقعیت جهان کنونی هماهنگی ندارد اگر ما این اصل را بپذیریم -همچنانکه پذیرفته ایم- که بینش مذهبی در حیات اجتماعی نفوذ می کند، آنگاه دیگر غیر ممکن خواهد گشت که دین را از نظام زندگی مدنی جدا کنیم و آنان را در مرز عدم ارتباط با یکدیگر قرار دهیم ». ^(۱۴)