خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف :

تعریف لطف

بیش تر متکلمان، لطف را چنین تعریف کرده اند:

«لطف، آن است که مکلّف، با آن، به فرمان برداری نزدیک تر و از انجام گناه دورتر
شود.»

شیخ مفید می گوید: «لطف، عبارت است از آن چه که مکّلف، با آن، به فرمان بری
نزدیک و از گناه دور می شود و در اصل توان مکلّف بر انجام تکلیف، مؤثّر نبوده و به
حدّ اجبار نرسیده باشد.»^(۱)

شیخ طوسی می گوید: «لطف، عبارت است از آن
چه که انسان را به انجام دادن واجب فرا می خواند و از فعل قبیح باز
می دارد.»^(۲)

علامه حلّی هم می فرمایند: «لطف، آن است که مکلّف، با آن، به انجام دادن
طاعت نزدیک و از گناه دور شده و تأثیری در قدرت مکلّف بر انجام دادن تکلیف
ندارد.»^(۳)

فاضل مقداد می گوید: «لطف، آن است که مکلّف، با آن، به فرمان برداری و ترک
گناه نزدیک تر شده و به حدّ اجبار نمی رسد و در قدرت مکلّف بر انجام دادن تکلیف
مؤثِّر نیست.»^(۴)

در قواعد المرام آمده است: «مراد ما از لطف، آن است که مکلّف، با آن، به
طاعت نزدیک تر و از انجام گناه دورتر شود و به حدّ اجبار نرسیده
باشد.»^(۵)

مرحوم شبّر نیز می گوید: «لطف، آن است که بنده را بدون اجبار و اکراه، به
فرمان بری از خداوند نزدیک و از گناه دور گرداند؛ زیرا، در دین، اکراه و اجباری
نیست. لطف، در اصل قدرت، تأثیری ندارد؛ زیرا، خداوند تبارک و تعالی، به هر مکلّفی
در موارد تکلیف قدرت انجام و ترک آن را داده است. خداوند می فرماید: «لا یکلّفُ
اللهُ نفسا إلاّ وسعها»^(۶) و «لا یکلّف الله نفسا إلاّ ما
آتاها».^(۷) بنابراین، لطف، زائد بر اصل قدرت تکلیف است.»

وی در ادامه می گوید: «ممکن است مراد از لطف واجب، آن باشد که تکلیف بدون آن
تمام نیست، مثل فرستادن رسولان و انبیا و نصب امامان و اوصیا علیه السلام در هر
زمان.»^(۸)

حاصل سخن آن که: با توجّه به معنایی که علما بیان
کرده اند، لطف، محدود به دو امر است:

الف) قبل از لطف، تکلیف ثابت باشد؛

ب) لطف، به حدِّ اجبار نرسد.

اما اوّلی به جهت آنکه لطف آن است که مکلَّف را به طاعت نزدیک می گرداند،
بنابراین، تکلیف مکلَّف و همچنین دوّمی یعنی اجبار از لطف خارج است.

در کتاب کاشف الأسرار آمده است:

اصل تکلیف در حقیقتِ لطف داخل نیست، بلکه قوام بخش موضوع لطف است؛ زیرا، اگر
تکلیف نباشد، فرمان بری و گناهی هم نیست. بنابراین اگر طاعت و معصیت نباشد، نزدیک
گرداندن به طاعت و دور کردن از گناه هم معنایی ندارد.

اضطرار و سلب اختیار هم از حقیقت لطف خارج است؛ زیرا، با وجود این دو، تکلیفی
نیست و با نبودن تکلیف موضوع برای نزدیک گرداندن به طاعت و دور کردن از گناه، باقی
نمی ماند.

بنابراین لطف بین دو حد، محصور است و بین آن دو پهنای گسترده ای است که تمام
درجات و مراتب آن برای مکلفان، لطف به شمار می آید.^(۹)

گفتنی است،
نزدیکی به طاعت و دوری از گناه، از این روی در حقیقت لطف معتبر هستند که لطف در غرض
طاعت و معصیت مؤثّر است. بنابراین، تکلیف نیز در تحقّق طاعت و معصیّت، مؤثّر
است. پس بهتر است تعریف لطف به گونه ای باشد که در بردارنده تکلیف هم باشد. مثلاً
به این صورت گفته شود: «لطف، آن است که انسان را به فرمان بری نزدیک و از نافرمانی
دور گرداند.» بنابراین، وجهی ندارد که تکلیف را از تعریف لطف بیرون کنیم در حالی که
تکالیف، انسان را به مصالح نزدیک و از مفاسد دور می گرداند.

شاید برای همین است که گفته اند: «تکالیف شرعی، لطف و وسیله نیل به واجبات عقلی
(یعنی رسیدن به مصالح و دوری از مفاسد واقعی)، هستند.»

و حتی ممکن است لطف، علاوه بر تشریع، تکوین را هم در بر گیرد؛ زیرا، ملاک برهان
یعنی خداوند تبارک و تعالی با لطف خود، هر چه را که در فرمان بردار کردن بندگان
مؤثّر است، انجام می دهد فراگیر است.

بنابراین لطف، مقتضی وجود عقل نیز هست؛ زیرا، عقل هم در غرض (فرمان بردار کردن
انسان) مؤثّر است و شاید برای همین در کاشف الأسرار آمده است:

از نظر علما، قدس الله أسرارهم، فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف، به عالم تکلیف و او امر و نواهی
اختصاص داشته است و شامل عالم تکوین نمی شود، لذا فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف از این سه قاعده فراگیر
«قبح ترجیح مرجوح بر راجح، یا محال بودن آن» و «قبح نقض غرض و محال بودن آن» و
«وجوب علم به اصلح و اتقن و أحکم»، محدودتر است، در حالی که فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف در نظر ما
فراگیر است و باید آن را تعمیم داد و همانند آن سه قاعده که فروع آن ها بی نهایت
است در تکوینیات نیز جاری کرد.^(۱۰)

شاید علّت بسنده کردن آنان به
تشریع، آن است که خواسته اند پس از اثبات لزوم اصل تکلیف و حسن آن، وجوب فرستادن
پیامبران و بعثت آنان را ثابت کنند.

به هر حال نکته دیگر که توجه به آن لازم خواهد بود عبارت از آن است که، ظاهر
تعریف بزرگان، آن است که نزدیک کردن به طاعت و دور گرداندن از معصیت، فعلیّت دارند،
در حالی که وجدان انسان، به خلاف آن حکم می کند؛ زیرا، همه بندگان به طاعت، نزدیک،
و از گناه دور نشده اند. پس لازم است چنین تعبیر شود: «لطف، آن است که صلاحیت برای
نزدیک گرداندن (به طاعت) و دور کردن (از گناه) را دارد.» بنابراین، هر آن چه را که
صلاحیّت دارد تا انسان را به فرمان برداری فراخواند و از نافرمانی بر حذر کند، لطف
است و به تقریب و تبعید فعلی اختصاص ندارد.

اگرچه عبارت شیخ، مناسب تر از دیگران است زیرا، فرمودند؛ «لطف آن است که انسان
را به انجام واجب فرا می خواند» ولی اشکال مذکور در سخن ایشان و یصرف عن القبیح
که ظهور در دور گرداندن فعلی از معصیت دارد نیز باقی است.

بنابراین، لطف، آن است که برای تحقّق غرض (فرمان برداری و اجتناب از گناه)
صلاحیّت داشته باشد. این غرض، از اهداف متوسّط است؛ زیرا، هدف از آفرینش، تکلیف است
و هدف از تکلیف، فرمان برداری است و هدف از اطاعت، نزدیک شدن به خداوند است که کمال
و سعادت انسان ها در آن است و هدف نهایی به حساب می آید. هرکدام از این اهداف، در
طول دیگری هستند.

بنابراین، پس از فرض فراگیر بودن ملاک لطف، می توان در تعریف لطف چنین گفت:
«لطف، آن است که بتواند انسان را به کمال نهایی و سعادت ابدی نزدیک گرداند»

بنابراین هر آن چه که در تحصیل این هدف و غرض مؤثِّر است، لطف است، چه تشریع
باشد و چه تکوین.

از بیان فوق، روشن می شود که تکلیف، وعده، وعید، بیم دادن، بشارت دادن، حدود،
قصاص، تعزیر، فرستادن انبیا، معین کردن اولیا و اوصیا، عصمت آن بزرگان، و اقامه
معجزات و بیّنات، همگی، نمونه هایی از لطف هستند، همچنان که عقل و آن چه که بر
انسان عارض می شود، مثل سلامت، بیماری، فقر، بی نیازی، ضعف، نیرومندی، امتحانات،…
غیره همگی لطف هایی هستند که در رساندن انسان به هدف نهایی که همان نزدیک شدن به
خداوند و سعادت ابدی است مؤثّرند.

گفتنی است، لطف، در زبان عرف، همان احسان است. در نتیجه، از نظر عرف، همه چیز،
لطفی الهی است، هر چند متکلمان لطف را به تشریعات اختصاص داده اند. البته همان طور
که گذشت، ملاک لطف، فراگیر است و می توان آن را بر تکوینیات نیز اطلاق
کرد.^(۱۱)

لطف، در لغت، به معنای «دست یابی به اسباب رساننده به
مقصود» است. لطف الله للعبد و بالعبد: رفق به و أوصل إلیه ما یحب برفق با او
مهربانی کرد و با نرمی و مهربانی او را، به آن چه دوست داشت، رساند) پس از آشنایی
به معنای لطف و محدوده آن باید دانست این معنا، با عموم لطف سازگار
است.^(۱۲)

برای لزوم لطف، دو گونه تقریر وجود دارد: ۱ کلامی؛ ۲ فلسفی. و ما مراد
را در اینجا ذکر می کنیم:

دیدگاه کلامی

بدیهی و روشن است که تحصیل غرض، بر خداوند حکیم، لازم است. برای همین، در کتاب
کاشف الأسرار، این مسئله، از بدیهیات و قطعیات به شمار آمده است. از آن جا که لطف،
در حصول هدف آفرینش، مؤثر است، لزوم آن، از بدیهیات و یقینیات به شمار می آید.

شیخ مفید می گوید: «دلیل بر وجوب لطف، آن است که غرض مکلِّف (خداوند) بر آن
متوقّف است. پس لطف، واجب است و این، همان مطلوب است.^(۱۳)

محقّق طوسی
می گوید: «لطف، واجب است؛ زیرا، غرض، با آن، حاصل می شود.

علامه حلّی در شرح تجرید می گوید: «دلیل بر وجوب لطف، آن است که لطف، غرضِ
مکلِّف (خداوند) را حاصل می گرداند. بنابراین، واجب است. و اگر نباشد، نقض غرض لازم
می آید.

بیان ملازمه این است که اگر مکلِّف (خداوند) بداند که مکلَّف فقط با لطف است که
اطاعت می کند، اگر بدون لطف، تکلیف بر عهده او گذارد، غرض خود را نقض کرده است.
شخصی که دیگری را به مهمانی و غذایی می خواند، ولی می داند که آن شخص، زمانی دعوت
او را می پذیرد و غذا را میل می کند که دعوت کننده، علاوه بر دعوت کردن، ادب خاصّی
را هم مراعات کند، در این صورت، اگر دعوت کننده، آن ادب را مراعات نکند، غرض خود را
نقض کرده است. بنابراین، وجوب لطف موجب تحصیل غرض است.^(۱۴)»

در کتاب
قواعد المرام هم آمده است: برهان بر وجوب لطف، آن است که اگر ترک لطف جایز باشد، پس
بر فرض آن که خداوند حکیم آن کار را ترک کند، غرض خود را نقض کرده است. لیکن این
لازم (نقض غرض)، باطل است، در نتیجه، ملزوم (جایز بودن ترک لطف) هم باطل است.

بیان ملازمه، چنین است که خداوند تبارک و تعالی، از مکلَّف، اطاعت و
فرمان برداری را خواستار است، پس اگر بداند که آن مکلّف، فقط زمانی فرمان بردار
می شود و به خداوند نزدیک تر می گردد که خداوند، کاری که انجام دادن آن مایه نقص
و مشقت نیست برای او انجام دهد، در این صورت، حکمت خداوند ایجاب می کند آن کار را
انجام دهد، زیرا، اگر آن کار را ترک کند، نشان دهنده آن است که خداوند، از مکلَّف،
اطاعتی نخواسته است. مثلاً شخصی از دیگری می خواهد که با او غذا بخورد، ولی می داند
که آن میهمان، زمانی حاضر می شود که کسی دنبال او فرستاده شود و حال اگر میزبان،
کسی را دنبال میهمان نفرستد، غرض خود را نقض کرده است»

بیان بطلان لازم این است که از نظر عقلا، انجام دادن کاری که با غرض شخص، تناقض
دارد، سفاهت است یعنی ضد حکمت است و نقص به حساب می آید و معلوم است که آن بر
خداوند تبارک و تعالی، محال است.^(۱۵)

این عبارت ها، در بردارنده آن
است که وجه لزوم لطف، حکمت خداوند است و حکمت خداوند اقتضا می کند که هر آن چه را
که در حصول غرض مؤثِّر است، بوجود آورد و خلاف آن، سفاهت است و سفاهت سزاوار ساحت
مقدّس حضرت حق نیست و بر خلاف حکمت است.

این شیوه استدلال، به تقریب فلسفی که در مباحث بعدی خواهد آمد، شباهت دارد.
فلاسفه گفته اند، کمال و علم و حکمت خداوند است که موجب لزوم لطف می شود و نه قبیح
شمردن عاقلان و حکم آنان به قبح نقض غرض و قبح ظلم.

شیخ مفید می گوید: «آنچه را اصحاب لطف از لطف واجب می دانند به خاطر کَرَم و
بخشش خداوند است و وجوب آن از آن جهت نیست که برخی گمان کرده اند که عدل خداوند است
که لطف را واجب کرده است و اگر خداوند آن را انجام ندهد، ظالم
است.^(۱۶)»

عبارت شیخ مفید، برای شرح کلمات متکلمان شیعه مناسب است.
از این عبارت، روشن می شود که مقصود آنان از وجوب لطف، آن است که منشأ وجوب لطف،
کَرَم و بزرگی و بخشش و صفات کمالی حضرت حق است.

پس لزوم لطف، به خاطر لزوم عدل و قبیح بودن ظلم که عقلا به آن حکم کرده اند و
یک حکم خارجی است نیست، بلکه لزوم لطف از جهت ذات خداوند است.

از آن چه گفته شد، ضعف این نظر که می گوید است: «مبنای فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف قاعدهُ، حُسن و
قبح عقلی است »، روشن می شود. که دارای پیچیدگی و بحثهای مختلفی می باشد.

پس لازم است چنین استدلال شود که غرض، به کمال رسیدن انسان است و ترک غرض،
سزاوار ذات کامل خداوند نیست؛ زیرا، دانستیم که مبنای فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف، در کلمات علماء
بزرگ، محال بودن خلف و تناقض است نه قاعده حُسن و قبح عقلی.

البته، از سخن برخی از آنان، چنین برمی آید که به قاعده حُسن و قبح، توجّه
داشته اند. مثلاً مرحوم محقق لاهیجی در تقریر آن می گوید: «ترک لطف، نقض غرض است و
نقض غرض، قبیح است. پس ترک لطف، قبیح است.^(۱۷)»

افزون بر آن، مجرد
این که قاعده حسن و قبح عقلی به نقض و ابرام و ردّ اشکالات نیازمند است، ضرری به
صحّت فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف و اصل نیازمندی به آن نمی رساند.

علاوه بر آن کسی که قاعده حُسن و قبح عقلی برای اش ثابت نشود، چه گونه مردم را
ملزم می کند که درباره مسائل اعتقادی تحقیق کنند و چه گونه قبح عقاب بلا بیان و
امثال آن را ثابت می کند؟

تقریب فلسفی

حکیمان الهی، هر آن چه را که انسان، در راه رسیدن به کمال، به آن نیازمند است،
با صفات خداوند ثابت کرده اند.

در عقائد الإمامیه آمده است: «لطف به بندگان، از کمال مطلق خداوند نشئت گرفته
است. خداوند، نسبت به بندگان خود، لطیف و بخشنده و کریم است. حال اگر بندگان، محل و
مورد آمادگی و قابلیت پذیرش لطف و فیض وجودی خداوند را داشته باشند، بایستی خداوند،
لطف خود را شامل حال او گرداند؛ زیرا، در ساحت خداوندی، بخل، راه ندارد و بخشش و
کَرَم او، بی نقص و عیب است.

البته، معنای وجوب در حق خداوند، آن نیست که کسی خداوند را به آن، امر کرده باشد
و بر خداوند واجب باشد که اطاعت امر کند، بلکه معنای آن، همان معنای وجوب در عبارت
«خداوند، واجب الوجود است»، می باشد؛ یعنی، لازم بوده و انفکاک آن از خداوند محال
است.^(۱۸)

ابو علی سینا، در تبیین لزوم بعضی از مصادیق لطف، مثل نبوت،
می فرماید: «جایز نیست که عنایت نخستین خداوند، یعنی علم خداوند به نظام خیر،
منافعی همانند وجود مو بر پلکهای چشم و ابروها و فرو رفتن کف پاها و غیره را اقتضا
کند ولی نبوت را که اساس و سرامد منافع بشری است را، اقتضا نکند.^(۱۹)»

صدر المتألهین، در مورد اثبات نبوتّ می فرماید: «همان طور که در عنایت الهی
برای نظم جهان، لازم است که باران ببارد و عنایت خداوند، از این که ابرها را
باران زا کند کاستی ندارد، نظام عالم نیز، نیازمند کسی است که عوامل خیر دنیا و
آخرت را به بشر بشناساند. پس به لطف و رحمت خداوند بنگر که چه گونه با ایجاد چنین
انسانی، میان نفع دنیوی و اخروی جمع کرده است و چه گونه چنین انسانی (پیامبر) را
برای استواری نظام جهان آفریده است !

آری کسی که رویاندن مو بر ابروها و فرو بردن کف پاها را مهمل نگذاشته است، چه
گونه وجود کسی را که رحمت برای جهانیان است و بندگان خدا را به رحمت و رضوان او در
دنیا و آخرت سوق می دهد، مهمل می گذارد؟»^(۲۰)

در کتاب اشارات هم آمده
است:

از آنجا که انسان بگونه ای نیست که بتواند بتنهائی کار خود را انجام دهد مگر
با همکاری شخص دیگری از نوع خود و با معاوضه و معارضه ای (کارها را باهم مبادله
کنند) که بین آنان باشد و هرکدام باری را از دوش دیگری بردارد، زیرا اگر قرار باشد،
یک نفر همه کارها را انجام دهد، لازم می آید که کارهای زیادی برای یک نفر جمع شوند،
که در این صورت حتی اگر ممکن هم باشد، بسیار دشوار است از این رو، بایستی میان
مردم، رابطه و داد و ستد عادلانه بر قرار باشد. این امر به واسطه شریعتی حفظ می شود
که شارعی آن را مقرّر داشته که چون آیات و معجزات آورده، نشان داده که آن شریعت را
از جانب خداوند آورده است و بدین جهت، متمایز از دیگران است و اطاعت اش لازم
است.

و واجب است که نیکوکار و بدکار، هرکدام، نزد خداوند، پاداش و کیفر داشته باشند.
بنابراین، شناختن جزا دهنده و شارع، واجب است. اینک بایستی عاملی باشد که معرفت را
حفظ کند. بنابراین عبادت که یاد آور معبود است، واجب گردید، و تکرار آن هم واجب شد
تا با تکرار آن، یاد خداوند حفظ گردد و در نتیجه، دعوت به عدالت که برپا دارنده
حیات نوع بشر است، استمرار پیدا کند.

سپس، به کسانی که این اعمال را انجام می دهند، علاوه بر سود دنیوی، أجر و پاداش
گران قدر اخروی هم داده شد و سپس به عالمان عارف، منفعتی خاصّ که مورد اهتمام آنان
بوده است، اعطا گردید.

پس به این حکمت و رحمت و نعمت (شگفت آور) بنگر؛ زیرا، در این حال، موجودی را
می شناسی که عجائب او، تو را خیره، می سازد. پس شرع را بپادار و توجّه خود را به
سوی حق مستقیم دار!^(۲۱)

شیخ طوسی در شرح این اشاره می فرماید: ایشان
(ابو علی سینا) نبوتّ و شریعت و متعلقات این دو را از راه حکمت اثبات کرده است؛
زیرا، آن (اجر و ثواب اخروی) فرع بر آن دو است و اثبات آن مبنی بر قواعدی است.
ایشان، بعد از تبیین قواعد چهارگانه می فرماید: همه آن ها در عنایت نخستین خداوند
مقدّر هستند؛ زیرا، همه آفریده ها به آن نیازمندند. و آن در همه زمان ها، موجود
بوده و مطلوب است. و آن، سودی است که، هیچ سودی فراگیرتر از آن، تصوّر نمی شود و
فرمان برداران شریعت، علاوه بر این سود دنیوی، از اجر و پاداش گران قدر اخروی هم
بر اساس وعده ای که به آنان داده شده است بهره مند هستند. و برای عارفان، بر سود
دنیوی و پاداش اخروی، کمال حقیقی هم افزوده شده است.

پس به حکمت الهی بنگر که نظام جهان را بر این اساس استوار کرده است! سپس به رحمت
خداوند نظر بیفکن که عبارت است از پاداش گران قدر اخروی پس از سود و منفعت بسیار
دنیوی ! و به نعمت خداوند بنگر که آن ابتهاج و سرور حقیقی است و به عارفان تعلق
دارد! (در پرتو این توجّه و نظر) افاضه کننده خیرات را چنان می بینی که شگفتی های
او تو را خیره و مدهوش می سازد پس شرع را بپادار و توجّه خود را به سوی مقام قدس
اللّه مستقیم کن!^(۲۲)

محقّق آشتیانی می فرماید: «تردیدی نیست در این
که عقلا بدون انتظار داشتن یک نتیجه عقلانی، اقدام به انجام دادن کارهای مهم و
اختیاری نمی کنند و کسی را که بدون چشم داشتن به چنین نتیجه ای، کاری انجام دهد،
سفیه می شمارند. بنابراین، خداوندی که عقل را به عقلا عطا فرموده است، چه گونه ممکن
است خود، کاری بر خلاف عقل انجام دهد؟ پس ضرورت و عقل سلیم حکم می کنند بر این که
محال است خداوند، این جهان را بدون یک نتیجه مطلوب عقلایی بیافریند آن هم با وجود
این همه بلایا و زحمات و با وجود آن که خداوند بی نیاز از مخلوقات است و از ظلم و
دشمنی با مخلوقات، پاک و منزه است، بلکه او، همانند هر صانع و آفریننده دیگری،
مصنوع خود را دوست دارد. پس ضرورت عقل حکم می کند که خداوند، این آفرینش بزرگ را
فقط برای رسیدن آن به کمال آفریده است و اسباب و وسائل آن را هم برایش آماده کرده
است. و از آن جا که کمال انسان، جز با فرستادن رسولان الهی، حاصل نمی شود، رسولان
خود را به سوی، انسان ها فرستاد تا آنان بتوانند از جهت معارف و اعمال و اخلاق،
کامل شوند و به مقامات عالی برسند»^(۲۳)

مرجع این کلمات، آن است که مقتضای کمال خداوند تبارک و تعالی از جهت ذات و
اسماء و صفات احسان و لطف به نیازمندان است و بخل دور از شأن او است؛ زیرا، احسان
نکردن و بخل ورزیدن، بر خلاف کمال و اوصاف عالیه او است.

پس هر آن چه را که آفریده های خداوند، بخصوص انسان، به آن نیازمند است، لطف است
که از صفات خداوند صادر شده و لازمه آن است و دیگر نیازی نیست به این که عقلا به
لزوم عدل و قبح ظلم حکم کنند. از کلام شیخ مفید هم همین سخن استفاده می شود. شیخ
مفید فرمودند: «لطف، به خاطر بخشش و جود و کرم خداوند واجب است، نه از این رو که
عدل سبب وجوب آن بوده و اگر خداوند آن را انجام ندهد، ظالم
باشد.^(۲۴)»

از مطالب یاد شده، روشن شد که معنای وجوب، لزوم است، نه
حکم عقلا تا این که گفته شود: «خداوند، تحت حکم عقلا واقع نمی شود و از غیر خود
متأثر نمی گردد» گفتنی است که غرض آفرینش که رساندن آنها به کمال است غرض فعل
است؛ زیرا، فعل کامل، همان است که به کمال برسد و غرض آفرینش، غرض فاعل نیست؛ زیرا،
غرض خداوند از انجام دادن فعلِ کامل، نفس ذات او است؛ چون، وقتی خداوند، نفس خود را
کامل می بیند و آثار آن را دوست می دارد، فیض کامل را افاضه می کند و معنا ندارد
گفته شود: «خداوند تبارک و تعالی در حال کامل شدن است»؛ زیرا، او، عین و صرف کمال
است و هیچ کاستی در او راه ندارد تا از طریق استکمال، در صدد رفع آن باشد. حکیم
سبزواری، در منظومه حکمت گفته است: «زیرا، مقتضای حکمت و عنایت الهی، آن است که هر
ممکنی را به هدف و غایت اش برساند.»

فایل پاورپوینت کامل قاعده لطف و برهان اصلح

هر کس، مانند شیخ مفید و محقق لاهیجی و فاضل طالقانی، به لزوم اصلح معتقد شده
است، به طریق اولی، ملتزم به وجوب لطف شده است.

شیخ مفید می گوید: «خداوند تبارک و تعالی تا آن گاه که بندگان مکلّف هستند
آن چه را که در دین و دنیاشان، بیش تر به مصلحت آنان است، برای شان فراهم می آورد و
مصلحت و سودی را از آنان دریغ نمی کند و هرکس را که خداوند، بی نیاز،