خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م)

با فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) شامل 29 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر قرآن مجید(موضوعی) (حرف م) :

اسماء و صفات خدا در قرآن

۱۱۲ –
المتعال لفظ «متعال »

در قرآن
یک بار و به عنوان وصف خداوارد شده است چنان که می فرماید:

(عالم
الغیب والشهاده الکبیر المتعال)(رعد، ۹).

«دانای
پنهان و آشکار بزرگ و برتر».

لفظ
«متعال » از «علو» به معنی بلندی گرفته شده است، و متعال مشتق ازتعالی و آن به
معنی مبالغه در «علو» است چنان که می فرماید:

(سبحانه و
تعالی عما یقولون علوا کبیرا)(اسراء، ۴۳).

جمله
(علوا کبیرا) جانشین مفعول مطلق است که حذف شده است و تقدیر آیه چنین است: (تعالی
عما یقولون تعالیا) «برتر است خدا از آنچه می گویند نوعی برتری »،آنگاه به جای
مفعول مطلق جمله (علوا کبیرا) آمده است.

در آیه
مورد بحث خدا با سه صفت توصیف شده است:

۱ – (عالم
الغیب والشهاده).

۲ –
(الکبیر).

۳ –
(المتعال).

بررسی
معانی هر یک از این سه صفت ثابت می کند که خدا بر موجودات تسلط دارد،زیرا لازمه
آگاهی از پنهان و آشکارا و بزرگی، و برتری، تسلط بر ماسوی است.

ولی
احتمال دارد که تعالی به معنی برتر که ملازم با تسلط است نباشد، بلکه مقصود از
برتری برتر بودن، از آنچه که مشرکان درباره آن می اندیشند باشد، مثلابرای او فرزند
فرض می کردند و لذا قرآن در نفی این نوع اندیشه ها از ذات اقدس الهی از واژه
(تعالی) بهره گرفته می فرماید:

(و جعلوا
لله شرکاء الجن و خلقهم و خرقوا له بنین و بنات بغیر علم سبحانه وتعالی عما
یصفون)(انعا، ۱۰۰).

«برای خدا
شریکانی از جن قرار دادند درحالی که جن مخلوق است، همچنین از روی نادانی دختران و
پسرانی برای خدا تصور کرده اند، خدا منزه و برتر از توصیف آنهااست ».

همین گونه
که ملاحظه می فرمائید در مقام تنزیه و پیراستن از شریک و داشتن فرزند،که همگی مایه
نقص است، کلمه «تعالی » بکار برده شده است.

۱۱۳ –
المتکبر این لفظ در قرآن سه بار آمده و در یک مورد وصف خدا قرار گرفته است چنان که
می فرماید:

(السلام
المومن المهیمن العزیز الجبار المتکبر سبحان الله عما یشرکون)(حشر،۲۳).

«خدای
منزه از نقص، ایمنی بخش، مراقب و نگهبان، قدرتمند، عظیم الشان، شایسته تعظیم، منزه
است خدا از آنچه برای او شریک قرار می دهند».

متکبر از
«کبر» بر وزن «حبر» به معنی عظمت گرفته شده است، و متکبر به کسی گویند که خود را
با عظمت و برتر دیده، و دیگران را حقیر و کوچک می داند، و مصداق منحصر به فرد آن
خدا است، زیرا او است که به خاطر عظمت واقعی، برتربینی شایسته او خواهد بود.

«غزالی »
می گوید: متکبر کسی است که همه را نسبت به خود کوچک می بیند، عظمت وکبریائی را فقط
در وجود خود احساس می کند، به دیگران می نگرد، بسان نگریستن شاهان به زیردستان
خود، هرگاه موجودی به حق چنین باشد، تکبر حق بوده و متکبر بودن آن بجا است، ولی
این جز در حق خدا صادق نیست. ولی هرگاه «بزرگ اندیشی » اساس صحیحی نداشته باشد،
تکبر باطل مذوم است، از پیامبر۹ نقل شده که خدا فرموده است:

«عظمت و
کبریائی دو لباس مخصوص است، هر کس در یکی از آن دو به نزاع و رقابت برگیرد، به
دووزخ می افکنم ». توگوئی عظمت مخصوص خداست و اظهار آن که همان کبریائی است، نیز
به او اختصاص دارد.

در این جا
نکته دیگری نیز هست و آن این که اهل ادب تصور می کنند که باب تفعل پیوسته در تکلف
به کار می رود، درحالی که در مورد تکبر در حق خدا چنین نیست، اگرتکبر دیگران همراه
با تکلف است، تکبر الهی لازمه ذات و عظمت او است.

از نظر
اخلاقی تکبر در مخلوق منشا سرکشی است، انسان متکبر گردن به حق نمی نهدبه
قانون شکنی برمی خیزد، قهرا عاصی و گنهکار می شود، و تکبر نخستین صفت ناپسندی بود
که پس از آفرینش آدم به وسیله شیطان اظهار شد و منشا معصیت گردید، چنان
که می فرماید:

(الا
ابلیس ابی و استکبر و کان من الکافرین)(بقره، ۳۴).

«(همه
فرشتگان سجده کردند) جز ابلیس که سرپیچی کرد و اظهار عظمت نمود و ازکافران گشت ».

درباره
فرعون می فرماید:

(واستکبر
هو و جنوده فی الارض بغیر الحق)(قصص، ۳۹).

«او و
سپاهیانش به ناحق در زمین اظهار برتری کردند».