خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) شامل 69 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خاستگاه غلو و ضرورت بیداری(گفتگو با حجت الاسلام والمسلمین سامی الغریری) :

اشاره :

سامی الغریری متولد ۱۹۵۴ میلادی در عراق، تحصیلاتی ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان را در منطقه ای در حومه بغداد به پایان رساند. سپس از دانشکده ادبیات دانشگاه بغداد در رشته زبان و ادبیات عربی با رتبه بسیار خوب فارغ التحصیل شد.

او در دوره دانشجویی موفق به کسب بورسیه تحصیلی از شرکت نفتی کولبکیان – ویژه دانشجویان ممتاز – گردید؛ ولی نظام بعثی وی را از ادامه تحصیل (در مقاطع بالاتر) بازداشت، به همین علت برای ادامه تحصیل در رشته ادیان تطبیقی وارده دانشگاه قاهره شد. و پس از این دوره به جمهوری اسلامی ایران سفر نمود و در جبهه های جنگ حضور یافت. سپس وارد حوزه علمیه قم شد و دوره های مقدمات و سطح را به پایان برد و از درس خارج بزرگانی چون آیه اللَّه العظمی سید کاظم حسینی حائری و آیه اللَّه سید محمود هاشمی شاهرودی بهره مند گردید.

وی تحقیقات و تألیفاتی نیز دارد که به بخشی از آن ها اشاره می شود:

۱. «الفصول المهمه فی معرفه الائمه» نوشته ابن صبّاغ مالکی، دو جلد (تحقیق) این کتاب تاکنون سه بار مؤفق به دریافت جایزه شده است؛

۲. «الفقه علی المذاهب الخمسه» نوشته محمدجواد مغنیه، دو جلد (تحقیق)؛

۳. «دستور الاخلاق فی القرآن» نوشته دکتر محمد عبداللَّه دراز (تحقیق)؛

۴. «طرز الوفا فی فضائل آل المصطفی» نوشته احمد زین العابدین شافعی (تحقیق)؛

۵. «فرائد فوائد الفکر فی الامام المنتظر» نوشته مرعی بن یوسف حنبلی (تحقیق)؛

۶. «الاتحاف بحبّ الاشراف» نوشته شیخ عبداللَّه شبراوی (تحقیق)؛

۷. «الاشراف علی فضل الاشراف» نوشته ابراهیم سمهودی شافعی (تحقیق)؛

۸. «النعیم المقیم لعتره النباء العظیم» نوشته عمر بن شجاع الدین شافعی (تحقیق)؛

۹. «العقد الثمین فی اثبات وصایه امیرالمؤمنین» نوشته شوکانی (تحقیق)؛

۱۰. «بلوغ المآرب فی نجاه آبائه عمّه ابی طالب» نوشته سلیمان ازهری (تحقیق)؛

۱۱. «فی ظلال الصحیفه السجادیه» شرح علامه محمد جواد مغنیه (تحقیق)؛

۱۲. «کتاب المؤمن» نوشته حسین بن سعید کوفی اهوازی (تحقیق)؛

۱۳. «فی ظلال نهج البلاغه» شرح محمد جواد مغنیه، شش جلد (تحقیق)؛

۱۴. «الجذور التاریخیه و النفسید للغلوّ و الغلاه» (تألیف)؛

۱۵. «البیعه و ولایه العهد و الشوری» (تألیف)؛

۱۶. «الزیدیّه بین الامامیّه و اهل السنّه» (تألیف)؛

۱۷. «الاجتهاد بین الانفتاح و الانغلاق» (تألیف)؛

۱۸. «الزیدیه فی شمال العراق» (تألیف)؛

۱۹. «الامام المهدی فی الشعر العربی» (تألیف)؛

۲۰. «الاسلام فی مواجهه التیارات الغربیّه» (تألیف)؛

۲۱. «عوامل اضلال العقل البشری» (تألیف)؛

۲۲. «معجم القاب الشعراء» (تألیف)؛

۲۳. «شخصیات اسلامیّه» (تألیف)؛

وی علاوه بر این آثار مقالات و پژوهش های دیگری را چاپ کرده که بالغ بر پنجاه مورد می شود.

با سپاس از جناب آقای دکتر صفری که ما را در انجام این گفت وگو یاری داد. گفت وگوی این شماره را با هم می خوانیم.

پژوهه: جناب آقای سامی الغریری با توجه به مسائل بسیاری که درجهان امروز وجود دارد، انگیزه خود را از انتخاب «غلوّ» به عنوان موضوع تحقیق خود بیان کنید؟

یکی از مغالطه هایی که در گذشته و حال در گفتار و نوشتار تاریخ نگاران، شرق شناسان و نویسندگان مسلمان رواج داشته است، خاستگاه غلو در تشیع است. شیعیان به غالیانی تعبیر شده اند که غلوّ را در اسلام گسترش داده اند. این امر ناشی از موضع و نگاه شیعیان به مقام و اوصاف حضرت امام علی (ع) است. اگر غرض از غلوّ، محبت به ولایت باشد نه تنها نمی توان آن را زیر سئوال برد، بلکه واقعیت شیعه، با این معنا عجین است؛ اما گروه خاصی از مردم ساده لوح و برخی از فرقه ها به دروغ خود را به شیعه نسبت داده اند. و معنایی جز این را از غلو ارائه کرده اند. موضع گیری شیعه درباره این موضوع کاملاً روشن است. البته موضوع «غلوّ» اختصاص به شیعه ندارد؛ بلکه در واقع وجود این موضوع درباره دیگران بیش تر است؛ چنان که برخی درباره خلیفه اول و دوم و حتی در مورد معاویه نیز به غلو پرداخته و وی را پیامبر خواندند. حتی هم اینک نیز فرقه یزیدیه در شمال عراق معتقد است که یزید، فرشته ای از فرشتگان الهی است.

اتهام غلوّ، یکی از جنجالی ترین، نارواترین و بی دلیل ترین تهمت ها به شیعه است و امامیه همه انواع غلوّ را مردود می شناسد.

ولی برخی از فرقه ها و نحله های باطنی همانند سبأیه، خطابیه، مغیریّه و غیره که هیچ نوع ارتباطی با شیعه ندارند، با اهداف و غرض های گوناگون (احیاناً در مورد برخی از شخصیت های مورد احترام شیعه) راه غلو پیموده اند.

اندکی پژوهش و مطالعه، محقق و تاریخ پژوه منصف را از خاستگاه غلو آگاه می سازد؛ اما کسی که بی هیچ مطالعه و پژوهش تاریخی و تنها از سر جهل و تعصب، دست به قلم می برد، نمی تواند درباره آن به درستی داوری کند؛ چون برای چنین کسی، دگرگون ساختن واقعیت و به هوس سخن گفتن، بیش از شناخت حق و دفاع از آن ارزش دارد. چه بسا این حرکت ها از سوی کسانی صورت پذیرد که دشمنی خویش با اهل بیت – علیهم السلام – را پنهان ساخته و به دروغ اظهار ایمان نموده اند.

اینان تاریخ شیعه را به تاریخ غالیان گره زده و آمیختگی دروغین و ناپسندی را در میان عقاید این دو، به تصویر کشیده اند؛ در حالی که با اندکی اندیشیدن و انصاف و بی طرفی در پژوهش، فاصله بسیار زیاد آنان با واقعیت به خوبی آشکار و اختلاف عمیق شیعه با غالیان روشن می شود.

برای نمونه، به دوران امامت امام صادق (ع) اشاره می کنیم. دوره امامت ایشان سرشار از حرکات سیاسی و بحث های داغ فلسفی و کلامی بود. تعداد شرکت کنندگان در جلسات درس ایشان به هزار نفر می رسید و همگی آنان از حضرت (ع) روایت نقل می کردند. حال آیا می توان فردی همانند «بیان بن سمعان» را یکی از شیعیان به شمار آورد! او که در نهایت گستاخی به خدمت حضرت رسید و به ایشان گفت: اسلام بیاور تا در امان باشی، خود را نجات بخش تا سعادت مند شوی، تو نمی دانی که پروردگار، نبوت و رسالت خویش را در چه جایگاهی قرار داده است. تو را بیم می دهم تا تکلیف از من ساقط شود.*۱*

وی از امام صادق (ع) درخواست می کند که ایشان به جمع یارانش بپیوندد. حال، امام (ع) در مقابل این گستاخی و ادعای خطرناکی که خطر آن علاوه بر شیعه، که متوجه اصل رسالت هم می شود باید چه می کردند چه گونه می توان چنین فردی را شیعه به حساب آورد آیا این درست است که این فرقه های منحرف و گمراه را جزو شیعه به شمار آورد و نام آنان را در زمره شیعه قرار داد!

کسانی که اینان را شیعه می دانند، دشمنانی هستند که با اهداف سیاسی، سعی در ایجاد ارتباط میان غالیان و شیعه دارند. شیوه علمای پیشین در اختلافات علمی، این گونه بود که هر یک با رعایت عدالت و انصاف و در نظر گرفتن قاعده «نظر من درست است و احتمال خطا نیز در آن هست و نظر دیگران نیز احتمال دارد درست باشد.» سعی در اثبات دیدگاه خود داشتند.

امروز ما در آستانه پدیده ای به نام «بیداری» قرار گرفته ایم، پدیده ای که اگر در مسیر درست خود قرار نگیرد، بیم آن می رود که با نقشه های دشمنان، امت را در مسیر قهقرا قرار دهد و حتی نقد اعتقادات دینی خود را نیز ببازد. چرا که دشمنان، با ایجاد انواع جنجال آفرینی ها، گروهی را در اختیار گرفته و حتی فرصت اندیشیدن را از آنان ستانده اند. آنان برای پراکندن تخم نفاق، بسیج شده و در راه بدنام کردن حق به پیش می روند. آنان از طریق اعطای مدارج عالی علمی، بورسیه های تحصیلی و کرسی های استادی در دانشگاه ها به افراد یاد شده، نقشه های خود را عملی می سازند. پژوهش ها آکنده از عقاید و افکار عجیب و غریبی است که به شیعه نسبت داده شده است. با تعجب از خویش می پرسم که چه گونه این پژوهش ها که نام اسلامی را نیز به همراه دارند، چنین عقاید و افکار باطلی را به جماعت بزرگی از مسلمانان نسبت داده اند! دیگر آن که چه گونه این عقاید به درون دانشگاه های اسلامی راه یافته است. آیا نسبت های ناروایی که به شیعه داده اند، حاصل پژوهش های علمی است، یا حاصل سطحی نگری آنان که به آسانی قابل باطل کردن و انکار است. آیا این عقاید و افکار ساختگی و خطاآلود، فقط ویژه شیعه است یا در فرقه های دیگر نیز وجود دارد. آیا کم ترین اخلاصی در این پژوهش های سفارشی وجود دارد؟

تأسف آور است که این تهمت ها و نسبت های ناروا از سویی از طریق شبکه های اینترنت، روزنامه ها و مجلات و از سوی دیگر از طریق پژوهش های دانشگاهی، انتشار می یابد. فقط در همین چند سال اخیر یک صد و هشتاد رساله در سطح فوق لیسانس و دکتری در دانشگاه های عربی، اسلامی و اروپایی به انجام رسیده است که موضوع این رساله ها به شیعه و خوارج، شیعه و دروز، شیعه و یهود، ابطال بیعت غدیر و علی بن ابی طالب و صحابی اختصاص داشته است. از این میان، نود و سه رساله رتبه عالی، چهل و دو رساله رتبه ممتاز، سی و چهار رساله رتبه بسیار خوب و یازده رساله رتبه خوب دریافت کرده اند.

پژوهه: شما در کتاب «الغلوّ و الغلاه» چه چیز نو و ابتکاری را ارائه داده اید؟

بی شک، غلوّ و (نیز عکس آن) جمود، واقعیت هایی غیرقابل انکار هستند، ولی آن را با اشخاص، حوادث و مکاتب فکری، تطبیق کردن، نیازمند عدالت و انصاف است.

غلو در هر کجا و هر امری، به ویژه در دین، محکوم است و افراط و تفریط، هر دو امری ناپسند به شمار می روند.

غلو به معنای تجاوز و تعدی است، همان هدفی که شیطان آن را دنبال می کند؛ چرا که خواسته های شیطان در دو امر خلاصه می شود: غلو (زیاده روی) و تقصیر (کوتاهی).

گاهی مراد از غلوّ بالا بردن برخی از افراد بشر از حد بندگی به مقام خدایی است، چنان که برخی از اهل کتاب با پیامبران خود چنین کردند؛ مثلاً مسیحیان، حضرت عیسی (ع) را از مقام نبوت به مقام پروردگاری و الوهیت، بالا برده اند.

غالیان در اسلام نیز، کسانی هستند که درباره اهل بیت (ع) و اصحاب پیامبر (ص) و شخصیت های اسلامی و غیر اسلامی، نسبت هایی را که نباید – همانند پیامبری و خدایی – روا داشته اند.

شیخ مفید(ره) غلوّ را این گونه تعریف می کند: «غالیانی که اظهار اسلام می کنند، کسانی هستند که به حضرت امیرالمؤمنین(ع) وامامان(ع) دیگر از ذریّه ایشان نسبت خدایی و پیامبری می دهند. آنان گمراهان و کافرانی هستند که حضرت امیرالمؤمنین(ع) حکم به قتل و سوزاندن آنان در آتش فرمود و امامان دیگر نیز آنان را تکفیر فرموده و از اسلام خارج دانسته اند».*۲*

از دیگر سو، «اصول گرایی» نیز واژه ای است که در نظر غربی ها بار منفی دارد و برای نکوهش به کار می رود. از اصطلاح به معنای، تنگ نظری، تعصبِ کور و مخالفت با پیش رفت و گسترش علم استفاده می شود. این واژه در آغاز قرون نوزدهم پدید آمد. سپس در سال های ۱۹۰۱ م تا ۱۹۱۵ م اصول گرایان کتاب ها و نوشته های خود را با عنوان «اصول گرایی» منتشر ساختند. آنان در نوشته های خود بر تمسک به آموزش های دینیِ سنتی و اندیشه های برگرفته از انجیل و اعتقاد به الوهیت حضرت مسیح(ع) و لقاح مطهر ایشان تأکید دا