خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 36 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آیه تجلی در دیوان امام خمینی (ره) :

چکیده

آیه…. فلما تجلی ربه للجبل…» بیش از همه الهام بخش شاعران و عارفان دراشاره به تجلی الهی شده است. حضرت امام (ره) در دیوان خود به کرات به آن اشارات لطیفی کرده اند و از تجلی نور حق تعالی بر دل بنده سخن گفته اند. در این مقاله ضمن بسط مفهوم تجلی در عرفان به بررسی این موضوع در دیوان امام (ره) پرداخته شده است.

کلید واژه ها: تجلی الهی، آیه تجلی، آیه لن قرآنی.

۱. مقدمه

شعر و عرفان برای بسیاری از بزرگان نام و آوازه ای در پی داشته و به وجود آنها اعتبارو شخصیتی بخشیده است; اما درباره امام خمینی باید گفت که: این بزرگ مرد دوران معاصر نه فقط یک شاعر است و نه تنها یک عارف، بلکه شخصیتی است متعالی درتمامی ابعاد که گاهی نیز برای تسلای دل شیدا و شوریده اش اشعاری عرفانی زمزمه می کرده تا روح پر شورش اندکی از غوغای حیات مادی بیاساید و در سایه سارنغمه های روحانی و نجواهای تنهایی آرامش یابد.

آنچه که در اشعار امام به چشم می خورد تنها مشتی اصطلاحات خشک و بی روح و یا بازی با الفاظ عرفانی نیست، بلکه سخنانی است که از دلی سوخته و سودازده -آنگاه که غرق دریای معارف الهی بوده است – برخاسته و در قالب الفاظ شکل گرفته است.

و اما از آن جا که “تجلی ” در عرفان جایگاه والایی دارد و عرفا خلقت جهان راناشی از تجلی ذات حق می دانند، نگارنده در این مقاله کوشیده است تا موضوع تجلی حق را در دیوان امام (ره) با استناد به آیات و احادیث بررسی و تجزیه و تحلیل نماید.

۲. تجلی در عرفان

تجلی در لغت به معنی ظاهر شدن، روشن و درخشنده شدن و جلوه کردن آمده است[۱]، اما در اصطلاح صوفیه تجلی عبارت از جلوه انوار حق است بر دل صوفی[۲].

صوفیان تجلی را سه قسم می دانند:

۱ – تجلی ذات «و علامتش اگر از بقای وجود سالک چیزی مانده بود، فنای ذات وتلاشی صفات است در سطوات انوار آن… چنان که حال موسی – علیه السلام – که او رابدین تجلی از خود بستندند و فانی کردند[۳]».

۲ – تجلی صفات و «علامت آن اگر از ذات قدیم به صفات جلال تلقی کند ازعظمت و قدرت و کبریا و جبروت، خشوع و خضوع بود… و اگر به صفات جمال تجلی کند، رافت و رحمت و لطف و کرامت، سرور و انس بود[۴]».

۳ – تجلی افعال و «علامت آن قطع نظر از افعال خلق و اسقاط اضافت خیر و شر ونفع و ضرر بدیشان و استوای مدح و ذم قبول و رد خلق، چه مشاهده مجرد فعل الهی خلق را از اضافت افعال به خود مغرور گرداند[۵]».

در عرفان، خلقت جهان را عبارت از تجلی ذات حق می دانند[۶]، چنان که حافظمی گوید:

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد[۷]

حضرت امام نیز در موارد متعددی به این مساله اشاره کرده است، از جمله در یک رباعی سراید:

آن کس که رخش ندید خفاش بود خورشید فروغ رخ زیباش بود[۸] سر است و هر آنچه هست اندر دو جهان از جلوه نور روی او فاش بود

در جایی دیگر تمام موجودات را سرگشته و حیران و غرق در عشق معشوق ازلی می داند که با دلی سوخته تاب و توان خویش را از دست داده اند و از حضرت حق درخواست می کند تا نقاب از رخ بر اندازد تا همگان به آرزوی خویش ست یابند:

سرگشته و حیران همه در عشق تو غرقند دل سوخته هر ناحیه بی تاب و توانند بگشای نقاب از رخ و بنمای جمالت تا فاش شود آنچه همه در پی آنند[۹]

عارفان معتقدند که راز آفرینش و سر وجود عشق است و این مطلب را بدین صورت تبیین و توجیه می کنند که: «تجلی جمال[۱۰] و جلوه حسن معبود ازلی وتعلق علم ازلی به حسن ازلی مستلزم وجودی بود که به این جمال تام و حسن کامل عشق بورزد; یعنی حسن و جمال و تجلی جمال یار در صورتی تحقق می یافت که متجلایی برای آن و صورت بی صورت معشوق در صورتی قابل تصور بود که آینه ای برای نمایش آن باشد… جمال و جلوه حسن ازلی که بی وجود عاشقی جمال پرست و آینه ای که محل انعکاس این جلوه و جمال باشد تجلی و تحققی نمی توانست داشته باشد، این استلزام و احتیاج بود که موجب ایجاد عالم وجود وشروع آفرینش شد[۱۱]» و حدیث قدسی: «کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف فخلقت الخلق لکی اعرف[۱۲]» را شاهد این مدعا می دانند. لذا رخ یار را در همه جا جلوه گرمی بینند و می گویند:

یار بی پرده از در و دیوار در تجلی است یا اولواالابصار

در دیوان امام نیز بارها این مضمون آمده است، از جمله:

همه جا منزل عشق است که یارم همه جاست کور دل آن که نیابد به جهان جای تو را[۱۳] در هر چه بنگر رخ او جلوه گر بود لوح رخش به هر در و هر رهگذر بود[۱۴] جز رخ یار جمالی و جمیلی نبود در غم اوست که در گفت و مگوییم همه[۱۵] هر کجا پا بنهی حسن وی آن جا پیداست هر کجا سر بنهی سجده گه آن زیباست[۱۶] با عاقلان بگو که رخ یار ظاهر است کاوش بس است این همه در جستجوی دوست[۱۷]

۳. تجلی نور حق بر کوه طور

آن چه بیشتر از همه الهام بخش شاعران و عارفان در اشاره به تجلیات الهی شده،داستان متجلی شدن نور حق بر طور است که در قرآن کریم بدان اشاره شده است;آن جا که می فرماید:

«و لما جاء موسی لمیقاتنا و کلمه ربه قال رب ارنی انظر الیک قال لن ترانی و لکن انظرالی الجبل فان استقر مکانه فسوف ترانی فلما تجلی ربه للجبل جعله دکا و خر موسی صعقا [۱۸]; وقتی موسی به میقات آمد و با خدا هم سخن شد، از خدا خواست که خودرا به او نشان دهد و خداوند فرمود: هرگز مرا نخواهی دید و لیکن به کوه بنگر، اگر درجایش استوار بماند مرا خواهی دید; پس چون خداوند بر کوه متجلی شد، کوه پاره پاره گردید و موسی بیهوش روی زمین افتاد.»

بسیاری از شاعران و عارفان به این داستان اشارات لطیفی کرده اند و نتایج زیبایی گرفته اند، از جمله مولوی می گوید:

جسم خاک از عش