خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل صفات عارفان / اسلام محبوب را خود تعیین می کند

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل صفات عارفان / اسلام محبوب را خود تعیین می کند :

اسلام مشکل اساسی عشق و محبت را بدین وسیله حل می کند که محبوب و معشوق را خود تعیین می نماید و این نیرو و غریزه را به مهاردرمی آورد و نمی گذارد دنبال هر چیزی برود و هرکه را خواست،دوست بدارد. اسلام خود، اشخاص دوست داشتنی را معرفی می کند ولیست آنها را در اختیار پیروانش قرار می دهد، لذا کسی که پیرواسلام است، حب و بغض او مهار شده است و نمی تواند هر کس را دوست بدارد و به هر چیزی عشق بورزد، بلکه باید منحصرا حب و بغضش برای خدا باشد.

این موضوع در اسلام به قدری با اهمیت تلقی شده است که از آن به عنوان محکمترین دستگیره ایمان یاد شده است. روزی رسول اکرم(ص)به یاران خود فرمود: «ای عری الایمان اوثق؟ کدام یک ازدستگیره های ایمان محکمتر است؟ عرض کردند: خدا و رسولش بهترمی دانند.

بعضی از آنها گفتند نماز و بعضی زکات و بعضی روزه و بعضی حج وعمره و بعضی جهاد. حضرت فرمود: آنچه را که گفتید همه آنها مهم و دارای فضیلت است، ولی آنها محکمترین دستگیره ایمان نیستند،بلکه محکمترین دستگیره ایمان عبارت است از دوست داشتن برای خدا و دشمن داشتن برای خدا. دوستی با دوستان خدا و دشمنی بادشمنان خدا ^(۱) .

در قرآن مجید این نوع افراد به نام «حزب الله » معرفی شده اندو در سوره مجادله می خوانیم: (لا تجد قوما یومنون بالله و الیوم الاخر یوادون من حاد الله و رسوله و لو کانوا آباءهم اوابناءهم او اخوانهم او عشیرتهم اولئک کتب فی قلوبهم الایمان وایدهم بروح منه و یدخلهم جنات تجری من تحتها الانهار خالدین فیها رضی الله عنهم و رضوا عنه اولئک حزب الله الا ان حزب الله هم المفلحون) ^(۲) . «هیچ قومی را که ایمان به خدا و روزرستاخیز دارند، نمی یابی که با دشمنان خدا و رسولش دوستی کندهرچند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندانشان باشند،آنان کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه دلهایشان نوشته وبا روحی از ناحیه خودش، آنها را تقویت فرموده و آنها را درباغهایی از بهشت وارد می کند که نهرها از زیر (درختانش) جاری است. جاودانه در آن می مانند، خدا از آنها خشنود است و آنان نیز از خدا خشنودند، آنها «حزب الله »اند بدانید «حزب الله »پیروزان و رستگارانند». امام صادق(ع) می فرماید:

«من احب لله و ابغض لله و اعطی لله فهو ممن کمل ایمانه » ^(۳) .

«هر که برای خدا دوست دارد و برای خدا دشمن دارد و برای خداعطا کند، از کسانی است که ایمانش کامل است ».

رسول خدا(ص) فرمود:

«ود المومن للمومن فی الله من اعظم شعب الایمان الا ومن احب فی الله و ابغض فی الله و اعطی فی الله و منع فی الله فهو من اصفیاء الله » ^(۴) .

«دوستی مومن با مومن برای خدا از بزرگترین شعبه های ایمان است آگاه باشید هر که برای خدا دوست داشته باشد و برای خدا دشمن داشته باشد و در راه خدا عطا و منع کند، او از جمله برگزیدگان خداست ».

از امام صادق(ع) روایت شده است که فرمود:

«ان المتحابین فی الله یوم القیامه علی منابر من نور قد اضاءنور وجوههم و نور اجسادهم و نور منابرهم کل شی حتی یعرفوا به فیقال هولاء المتحابین فی الله » ^(۵) .

«کسانی که برای خدا با یکدیگر دوستی می کنند، روز قیامت برمنبرهای نور می باشند، نور چهره و نور بدن و نور منبرهایشان همه چیز را روشن کند، تا آنجا که به آن معرفی شوند و گفته شوداینان کسانی هستند که یکدیگر را برای خدا دوست داشتند».

امام سجاد(ع) می فرماید:

«چون خدا خلق اولین و آخرین را جمع نماید، منادی ندا کند که کجایند کسانی که یکدیگر را از برای خدا دوست داشتند؟ گروهی ازمردم برخیزند به آنها گفته شود بدون حساب وارد بهشت شوید.

فرشتگان به آنها برخورند و گویند: به کجا می روید؟ گویند: به بهشت. گویند شما چه صنفی از مردم هستید؟ گویند: ما دوستی کنان برای خدائیم، گویند اعمال شما چه بود؟ گویند: برای خدا دوستی می کردیم و برای خدا دشمنی می ورزیدیم. گویند: چه خوبست پاداش اهل عمل را» ^(۶) .

انسان هر که را دوست بدارد با آن محشور می شود و چون محبت انسان را سرانجام با محبوب خود همشکل و همرنگ می سازد و همچون دستگاه خودکاری، خود به خود اوصاف محبوب را به محب انتقال می دهد لذا انسان می تواند خصیت خود را با حب و بغضی که به دیگران دارد، بیازماید هرگاه افراد پاک و صالح را دوست بداردخود مرد پاک و شایسته ای است و اگر افراد آلوده و ناپاک رادوست بدارد، پیداست که او نیز از سنخ همان است.

چنانکه امام باقر(ع) می فرماید:

«اذا اردت ان تعلم ان فیک خیرا فانظر الی قلبک فان کان یحب اهل طاعه الله و یبغض اهل معصیته ففیک خیر والله یحبک والمرءمع من احب » ^(۷) .

«اگر خواستی بدانی که در تو خیری هست یا نه؟ به دلت مراجعه کن، هرگاه دیدی اهل طاعت خدا را دوست و اهل معصیت خدا را دشمن می داری بدانکه در تو خیری هست و خدا هم تو را دوست دارد و اگراهل طاعت خدا را دشمن و اهل معصیت خدا را دوست می داری، در توخیری نیست و خدا تو را دشمن دارد و هرکسی همراه دوست خودمی باشد».

در منابع اسلامی باب وسیعی هست در این زمینه که انسان هرچه راکه دوست داشته باشد و به آن مهر بورزد با او محشور می شود، حتی در احادیث وارد شده است که: «من احب حجرا حشره الله معه » ^(۸) .«هرکس هرچه را دوست داشته باشد، اگرچه سنگی باشد باآن سنگ محشور می گردد».

علت این که انسان همواره با آن چیزهائی محشور می شود که به آنها عشق می ورزد، و علاقمند است، این است که عشق و علاقه نسبت به یک چیز، آن را در مرحله غایت و هدف انسان قرار می دهد، آن غایت هرچند انحرافی هم باشد، سبب می شود که روح و واقعیت انسان مبدل به آن بشود.

گر در طلب گوهر کائی، کانی ور در پی جستجوی جانی، جانی من فاش کنم حقیقت مطلب را هر چیز که در جستن آنی، آنی

طبیعی است که محبت و ارادت به پاکان و کملین در تمام ارکان هستی محب اثر می گذارد به طوری که عاشق کپیه ای از روشهای محبوب خود می باشد. در تاریخ اسلام برای این موضوع، نمونه های برجسته و بی سابقه ای می بینیم. «ثوبان » غلام رسول اکرم(ص) یکی از این افراد است. ثوبان روزی به رسول خدا(ص) عرض کرد: ای رسول خداپدر و مادرم فدای تو باد. قیامت کی برپا می شود؟ پیامبر فرمود:

برای آن روز چه آماده کرده ای وقتی از تو سئوال کنند؟ گفت: یارسول الله عمل زیادی انجام نداده ام و لیکن دوست دارم خدا ورسول او را، حضرت فرمود: دوستی تو با رسول خدا به چه درجه ای رسیده است؟ عرض کرد به آن خدائی که تو را به نبوت، به حق مبعوث کرده است. محبت شما در قلب من به اندازه ای است که اگرمرا با شمشیر قطعه قطعه کنند و با منشار خورده نمایند و باقیچی ریزریز کنند و به آتش بسوازنند و زیر سنگ آسیا نرم کنند،برای من بهتر و آسانتر است از این که در دل خود نسبت به شمایا یکی از اهل بیت(علیهم السلام و یاران شما، کینه ای بیابم ومحبوبترین خلق خدا بعد از شما نزد من کسی است که دوست ترین خلق نسبت به شما باشد و منفورترین و دشمن ترین افراد نزد من کسی است که شما را دشمن بدارد یا یکی از یاران تو را. این است میزان دوستی من نسبت به شما. پس اگر این از من قبول شود،البته رستگار خواهم بود و اگر خداوند عملی غیر از این بخواهداز خود سراغ ندارم که تا به آن اعتماد داشته باشم شما ویارانتان را دوست می دارم اگرچه طاقت انجام عمل آنها را ندارم.

رسول خدا(ص) فرمود: بشارت و مژده بر تو، همانا هر فردی روز قیامت با کسی خواهد بود که او را دوست می داشته است. ای ثوبان اگر مابین زمین و عرش پر از گناهان تو باشد با این دوستی از تو زایل می گردد و سریعتر از زایل شدن سایه تاریکی ازسنگ صاف که خورشید بر آن بتابد و زایل شدن نور از آن سنگ وقتی که خورشید از آن غائب گردد ^(۹) .

البته ثوبان رسول خدا را شدیدا دوست می داشت و ارادت به اوجانش را فرا گرفته و دگرگونش ساخته بود و آتش محبت در درونش برافروخته بود. روزی پیامبر اکرم(ص) با او ملاقات کرد و دیدرنگ چهره اش دگرگون شده و بسیار لاغر و ضعیف گشته است. پرسید:

ثوبان چهره ات چرا تغییر یافته و چرا این چنین ضعیف شده ای؟ عرض کرد: ای رسول خدا هیچ درد و ناراحتی ندارم جز این که هرگاه به یاد تو می افتم طوفانی سخت در روحم پدید می آید و امواج خروشانی را در درونم احساس می کنم و تاب و توانم از دستم می رود تا آن که اخیرا فکر تازه ای برایم پیدا شده که آن مرا بیشتر ناراحت کرده است. من فکر می کنم بالاخره در آخرت از تو جدا خواهم شد واز فراق و دوری تو چه خواهم کرد؟ زیرا اگر بر فرض به بهشت هم بروم مقام من به مراتب پائین تر و پست تر از مقام تو است و اگربه بهشت نروم که خود معلوم است، هرگز تو را نخواهم دید، این فکر و خیالی است که مرا به شدت رنج می دهد. همین بود که آیه شریفه نازل شد:

(و من یطع الله و الرسول فاولئک مع الذین انعم الله علیهم من النبیین و الصدقین و الشهدا و الصالحین و حسن اولئک رفیقا) ^(۱۰) .

«هرکه از خدا و رسولش اطاعت کند او با آنان که به ایشان نعمت دادیم و گرامی داشتیم، از پیامبران و راستگویان و شهیدان ونیکوکاران، محشور خواهد شد و اینان رفیقان خوبی هستند».

سپس پیامبر فرمود: به آن که جانم در دست اوست، سوگند بنده ای ایمان نمی آورد تا آن که من از جانش و پدر و مادر و عیال وفرزندانش و همه مردم نسبت به او محبوبتر باشم ^(۱۱) .

آری ثوبان در ارادت ورزیدن به رسول گرامی اسلام(ص) تنها نبود،بلکه بزرگان دیگری را هم می بینیم آنان نیز در همه حال حالات رسول اکرم را تقلید می کردند حتی در راه رفتن و لباس پوشیدن وانتخاب رنگ لباس و نوع غذا، طرز عبادت، سعی می کردند مثل اوباشند، البته این نوع تقلید اختیاری نیست، بلکه طبیعی است.

الگوی انسانیت

تمام ادیان آسمانی نیز «الگو» و نمونه هائی را به پیروانشان نشان می دهند. البته ناگفته پیداست که هر مکتبی انسان را به نوعی تلقی می کند و او را براساس جهان بینی اش می شناسد مثلا یکی انسان را حیوانی مادی می بیند و دیگری در او به روح خدائی معتقد است. هر مکتبی صفتی یا اوصافی به او می دهد از قبیل:

ناطق، اقتصادی، ابزارساز، ایده آل ساز، بی ماهیت، متمدن وخودآگاه و…

در نتیجه انسانهائی که به عنوان «ایده آل » در مکتبها معرفی می شوند، ارزشهای انسانی آنها مثل خود مکاتیب، متفاوت هستند وبه اصطلاح «ابرمرد» هرمکتب تجسم یافته عینی همان مکتب است.

در اینجا بی آنکه تعصب دینی یا ضد دینی نگاههای ما را از درست دیدن باز دارد به چشم دقیق بنگریم، می بینیم چهره های شگفتی که اسلام به عنوان «انسان کامل » و «انسان نمونه » و «الگو» و«سرمشق » معرفی کرده است، تاکنون به هیچ چشمی نیامده است وهیچ دین و هیچ مکتبی چنین تصویر زیبائی از «انسان کامل »ارائه نداده است.

در مکتب اسلام، انسان ایده