خرید و دانلود نسخه کامل کتاب Unmasked: My Life Solving America’s Cold Cases by Paul Holes PDF

آنتونی رابینز میگه : من در 40 سالگی به جایی رسیدم که برای رسیدن بهش 82 سال زمان لازمه و این رو مدیون کتاب خواندن زیاد هستم.

نویسنده: Paul Holes

Crime solving for me is more complex than the challenge of the hunt, or the process of piecing together a scientific puzzle. The thought of good people suffering drives me, for better or worse, to the point of obsession. People always ask how I am able to detach from the horrors of my work. Part of it is an innate capacity to compartmentalize; the rest is experience and exposure, and I’ve had plenty of both. But I have always taken pride in the fact that I can keep my feelings locked up to get the job done. It’s only been recently that it feels like all that suppressed darkness is beginning to seep out.

When I look back at my long career, there is a lot I am proud of. I have caught some of the most notorious killers of the twenty-first century and brought justice and closure for their victims and families. I want to tell you about a lifetime solving these cold cases, from Laci Peterson to Jaycee Dugard to the Pittsburg homicides to, yes, my twenty-year-long hunt for the Golden State Killer.

But a deeper question eats at me as I ask myself, at what cost? I have sacrificed relationships, joy—even fatherhood—because the pursuit of evil always came first. Did I make the right choice? It’s something I grapple with every day. Yet as I stand in the spot where a young girl took her last breath, as I look into the eyes of her family, I know that, for me, there has never been a choice. “I don’t know if I can solve your case,” I whisper. “But I promise I will do my best.”

It is a promise I know I can keep.

توضیحات فارسی در مورد کتاب (ترجمه ماشینی)

حل جرم برای من پیچیده‌تر از چالش شکار یا روند کنار هم قرار دادن یک پازل علمی است. فکر کردن در مورد رنج کشیدن مردم خوب، مرا، به هر حال و کیفیتی، به نقطه‌ای از وسواس می‌کشاند. مردم همیشه می‌پرسند که چگونه می‌توانم خود را از وحشت‌های کارم جدا کنم. بخشی از آن ظرفیت ذاتی برای تقسیم‌بندی است؛ بقیه تجربه و مواجهه است و من هر دو را به وفور داشته‌ام. اما همیشه افتخار کرده‌ام که می‌توانم احساساتم را قفل کنم تا کارم را انجام دهم. تنها به تازگی احساس می‌کنم که تمام تاریکی سرکوب‌شده شروع به نفوذ کردن می‌کند.

وقتی به پشت سرم نگاه می‌کنم، کارهایی که به آن افتخار می‌کنم زیادی وجود دارد. برخی از قاتلان مشهور قرن بیست و یکم را دستگیر کرده‌ام و عدالت و پایان برای قربانیان و خانواده‌هایشان به ارمغان آورده‌ام. می‌خواهم در مورد حل این پرونده‌های سرد در طول عمرم به شما بگویم، از لاسی پترسون تا جیسس دوگارد تا قتل‌های پیتسبورگ تا بله، شکار بیست ساله‌ام برای قاتل ایالت طلایی.

اما سؤالی عمیق‌تر مرا آزار می‌دهد وقتی به خودم می‌پرسم، به چه قیمتی؟ روابط، شادی‌ها و حتی پدر شدن را فدا کرده‌ام چون همیشه تعقیب شر به اولویت می‌رسید. آیا انتخاب درستی کردم؟ این چیزی است که هر روز با آن دست و پنجه نرم می‌کنم. اما همانطور که در جایی که دختری آخرین نفسش را کشید ایستاده‌ام و به چشمان خانواده‌اش نگاه می‌کنم، می‌دانم که برای من هرگز انتخابی وجود نداشته است. «من نمی‌دانم آیا می‌توانم پرونده‌تان را حل کنم.» زمزمه می‌کنم. «اما قول می‌دهم که بهترین تلاشم را بکنم.»

این قولی است که می‌دانم می‌توانم آن را نگه دارم.