خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مدرنیته در ایران

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مدرنیته در ایران :

مفهوم مدرنیته، در دهه های پایانی قرن بیستم، بیش تر در مجموعه واژگانی که در حوزه اندیشه سیاسی اجتماعی مطرح می شد، کاربرد پیدا کرد و به واقعیتی اشاره داشت. این که این واقعیت (مصداق مدرنیته) از چه زمانی شروع شد، محل بحث است؛ از قرن ۱۸ یا ۱۷ است یا قبل تر از آن؟ مفاهیمی که در حوزه نظریه های اجتماعی در طی قرن ۱۹ و ۲۰ به کار می رفت، بیش تر مفاهیم درون فرهنگی و درون تمدنی بود؛ مثلاً مارکس که مفاهیم بورژوازی، فئودالیزم کارگران و … را در ادبیات سیاسی وارد کرد، ناظر به حوادثی بود که در درون جامعه غربی اتفاق می افتاد و این حوادث، مسایل آن جا بود. مارکس وبر هم تعابیری را که به کار می برد، ناظر به مسایل درون خود جامعه غربی بود؛ اما در دهه های پایانی قرن بیستم، مفاهیمی که به کار برده می شود، کلیت تمدن غرب را مورد توجه قرار می دهد و این نشان می دهد که تمدن غرب در معرض نظر قرار گرفته و به عنوان یک مسأله اجتماعی درآمده و بحران های فراگیر تمدنی، حضور خود را نشان می دهد. بحث های پُست مدرن، چالش هایی که دنیای مدرن و تمامیت غرب با آن درگیر است را در معرض نظر قرار می دهد.

به هرحال مراد از واژه مدرنیته، معنای لفظی آن که جدید و نو باشد، نیست؛ بلکه بیش تر یک اصطلاح شده برای تمامیت و کلیت آن چه که به عنوان فرهنگ غرب از قرن ۱۶ به بعد شناخته می شود و بیش تر یک فرایند را مورد توجه قرار می دهد؛ فرایندی که در لحظه لحظه آن، عاملان و کنش گران، سهیم هستند و تغییرات و تحولاتی را دارد؛ اما مجموعه این تحولات، یک هویت واحدی را پدید آورده است. غرب در طول بیش از چهار قرن، در این فضا زندگی کرده؛ اما جامعه ایرانی از قرن ۱۹، یعنی از حدود دویست سال قبل است که با آن مواجه شده.

مدرنیته، شاخص ها و ابعاد مختلفی دارد. یکی از شاخص های مهم آن، مسأله منورالفکری است. واژه «این لایترمنت» را در صدر مشروطه به منورالفکری ترجمه می کردند، و این یکی از ویژگی هایی است که در تحولات سیصد، چهارصد سال، سایه اش سنگینی می کرده. وقتی منورالفکری افول می کند، گویی که مدرنیته دارد غروب می کند. منورالفکری در سده های نخستین، بیش تر با «راسنینالیزم» و نوعی عقل گرایی همراه هست؛ بعدها بُعد نظری این عقل گرایی، در نزد کانت فرو می ریزد و سعی می شود بُعد عملی اش حفظ گردد. در ادامه هم در نزد نوکانتی ها، بُعد عملی آن اعتبار خود را از دست می دهد و بیش تر در قرن ۱۹، نوعی «آمپرسیسم» و حس گرایی است که مسلط می شود؛ اما همان داعیه های منورالفکری را دارد.

مسایل و مشکلاتی در درون دنیای غرب در قرن ۱۸ و ۱۹ رخ می دهد که جریان های فکری برای حل آن بسیج می شود؛ مسأله «اینتلک تولتی» و روشن فکری با بار چپ، باز در دامن خود، همین منورالفکری را شکل می دهد. بعد هم که جریان «ساینتیسم» و علم گرایی، با توجه به مباحثی که در طول قرن ۲۰ در حوزه فلسفه علم مطرح می شود، به بحران بزرگی گرفتار می گردد و بحث های پُست مدرن به وجود می آید. در این جا مثل این که روشن فکری به افول می رسد.

حال اگر بخواهیم فایل پاورپوینت کامل مدرنیته در ایران را بررسی کنیم، به نظر می رسد شیوه مقایسه ای، شیوه مناسبی باشد؛ یعنی ببینیم مدرنیته در غرب، چه ویژگی هایی داشت و در جامعه ایران چه ویژگی هایی داشته است. مدرنیته در غرب سه خصوصیت داشت:

یکی این که جهت پاسخ به نیازهای فرهنگی و تمدنی خودش به وجود آمد و حاصل تأملات متفکران و کنش گران جامعه غربی برای پاسخ گویی مسایل بود.

ویژگی دوم، لایه ها و ابعاد مختلف مدرنیته است که در غرب، در طول زمان یکی پس از دیگری شکل گرفت. مرحله ابتدایی آن، لایه های عمیق فرهنگی و معرفتی در حوزه فلسفه هنر بود؛ چون هنر و ادبیات با فلسفه و این گونه امور، همه با ابعاد معرفتی سر و کار دارند. این ها هم زمان از رنسانس یا قرن ۱۷ که گفته می شود مدرنیته با دکارت به عنوان یک فیلسوف مدرن شروع شد آغاز می گردد. بعد از آن به تدریج ابعاد تکنولوژیک آن و صنعت شکل می گیرد.

از انقلاب فرانسه که در ۱۷۸۹، (پایان قرن ۱۸) رخ داد، به عنوان «انقلاب مدرنیته در عرصه سیاست» یاد می کنند؛ یعنی سنگر سیاست و قدرت، آخرین سنگری است که مدرنیته آن را فتح می کند، و بعد هم در قرن ۱۹، مدرنیته امکانات و استعدادهای درونی خود را به فعلیّت رسانده و چون نمی تواند به خاستگاه خویش محدود شود و به تعبیر هیتلر به فضاهای تنفسی جدید احتیاج دارد، از خانه وجود خود، به بیرون پای گذارده، به سوی کشورهای غیرغربی می آید؛ از جمله جامعه ایرانی در قرن ۱۹، با یک مدرنیته فعلیت یافته و کامل با ابعاد مختلف، مواجه می شود. در این مقطع استعمار است، با ظرفیت هایی که برای خود دارد. در قرن ۲۰ ظرفیت های دیگری برای خود درست می کند و اکنون هم مسأله جهانی شدن را کم و بیش مطرح می کنند که باز در جهت رفع نیازهای آن هاست. حال غربی ها گرفتار تنازعاتی هم هستند که محل بحث نیست.

شاخص سومی که باید به آن بپردازیم، این است که مدرنیته در غرب با دین ستیزیِ آشکار آغاز نمی شود؛ فقط در یک مقطع از قرن ۱۹، که بحث اصلاحات و بازسازی دینی مطرح می شود، ممکن است گفته شود، دین ستیزی بوده است.

در این مجال، فقط شاخص اول را بیش تر توضیح می دهیم.

مدرنیته در غرب، برای پاسخ به نیازهای بومی خود پدید آمد؛ یعنی در قرون وسطی مهم ترین مسأله ای که وجود داشت، این بود که کلیسا بر اریکه اقتدار تکیه زده بود و رقیبان این قدرت، قدرت های محلی، فئودال ها و پادشاهان بودند. مشکلات فرهنگی خود کلیسا و مسایل معرفتی (نوع نگاه به جایگاه علم و عقل) کلیسا را در معرض آسیب قرار داده بود. در قرن ۱۳ و ۱۴ متافیزیک و مباحث عمیق وجودشناختی کم رنگ شده بود و مباحث تحلیلی و منطقی جای آن ها را می گرفت.

به هر حال مشکلاتی وجود داشت و باید دنیای غرب در برابر آن ها حرکت هایی را انجام می داد. در صحنه عمل سیاسی اجتماعی که قدرت های محلی، مطالبات خود را در رقابت سیاسی با کلیسا تقاضا می کردند، متفکران هم باید برای نابسامانی های موجود راهکاری را ارایه می دادند که تولید کردن و اندیشیدن در مورد آن ها بود. در واقع کلیسا خود داعیه آسمانی و معنویت داشت؛ اما عملاً دنیازده شده بود و بهشت را پیشاپیش برای سهیم شدن در دنیای دنیاداران پیش فروش می کرد.

اما کلیسا رقیبی داشت که بعدا بورژوازی مبتنی بر آن شکل گرفت. این رقیب در سبقت به سوی دنیا، از کلیسا دنیوی تر بود. اگر کلیسا می کوشید سبقه دینی و رنگی از آسمان را حفظ کند، او اساسا این فضا را در رقابت با کلیسا کنار می زد. در واقع دو جریان فکری در برابر حاکمیت