خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خبر و نظر :

ملکه های زیبایی، سیمای نیجریه را زشت کردند

برگزاری مراسم انتخاب ملکه زیبایی جهان در نیجریه به یک بحران ملی مبدل شد و سرانجام باعث شد که این مراسم از آبوجا پایتخت نیجریه به لندن انتقال یابد. هر چند که مجریان این مراسم، برنامه مسابقه لباس شنا و مسافرت دختران شرکت کننده در این مسابقه به شمال مسلمان نشین نیجریه را لغو کرده بودند، اما باز هم مانع بروز جنجال و ناآرامی های داخلی نشد. روزنامه «امروز» که در لاگوس منتشر می شود و به یک چهره برجسته مسیحی تعلق دارد، طی مقاله ای طنزآلود در مورد موضع اسلام در برابر این مراسم، خشم عمومی مسلمانان نیجریه را برانگیخت. انتشار این مقاله اهانت آمیز باعث ایجاد شورش و ناآرامی های اجتماعی به ویژه در مناطق مسلمان نشین که نیمی از این کشور را شامل می شود، شد. در حالی که ملکه های زیبایی در یک ضیافت شام در زیر نور شمع و در کنار استخر هتل هیلتون شرکت کرده بودند، ارتش نیجریه در درختزارهای اطراف هتل موضع گرفته بود. رئیس جمهور نیجریه اظهار داشت: «ملکه های زیبایی نباید احساس کنند که عامل این خشونت ها هستند. این اتفاقات می توانند هر زمان که یک روزنامه نگار غیرمسوول توهینی به اسلام می کند، رخ دهند.»

اما با این حال برگزاری نیمه تمام این مراسم در نیجریه و عذرخواهی مکرر روزنامه امروز و توجیهات مسوولان سیاسی این کشور، پیامدهای خود را برجای گذاشت. کشته شدن بیش از صد نفر نیجریه ای و کاهش وجاهت دولت نیجریه و از دست دادن فرصت ایفای نقش بین المللی قابل قبول، از جمله این پیامدهاست.

نشریه نیوزویک امریکا این رویدادها را در شماره دوم دسامبر ۲۰۰۲ (۱۱ آذر ۱۳۸۱) تحت عنوان «مراسمی که زشت شد» نقل کرده است.

افشاگری درباره طرح های سرّی ارتش ایالات متحده و انگلیس

بریتانیا در مذاکرات سری با ایالات متحده پیرامون تغییر و تحول در سلاح های به اصطلاح غیرمرگبار، شرکت داشته است.

رهبران نظامی بریتانیا و امریکا در مقر وزارت دفاع، واقع در لندن، با یکدیگر ملاقات کرده اند تا درباره منابع عملیاتی یک چنین فناوری، بحث و تبادل نظر کنند. این سلاح ها شامل لیزرهایی هستند که می توانند یک دشمن را نابینا یا بهت زده و بیهوش نمایند و از جدارهای فلزی عبور کنند و وسایل نقلیه را از کار بیندازند.

سلاح دیگری که مورد بحث واقع شد، سیستمی است که در آن از پرتوهای مایکروویو برای حرارت دادن به آب موجود در پوست بدن انسان استفاده می شود. این سلاح به همان شیوه کار می کند که چراغ خوراک پزی مایکروویو غذا را می پزد. سومین گروه از سلاح ها گازهای گوناگون هستند؛ مانند گازهای مورد استفاده برای درهم شکستن محاصره تروریست ها در تئاتر مسکو؛ گازهایی که بیش از ۱۰۰ گروگان را به هلاکت رساند.

این افشاگری ها موجب درخواست هایی از جانب سیاستمداران مخالف برای تشریح کامل مشارکت بریتانیا در تولید و ساخت این گونه سلاح ها شد. نمایندگان مخالف در پارلمان و دست اندرکاران مبارزات انتخاباتی معتقدند این واقعیت که ارتش در حال بررسی، تولید، ساخت و استفاده از این سلاح ها در جنگ یا به عنوان ابزاری جهت تهدید سایر کشورها است، موجب نقض تعدادی از قراردادهای بین المللی تسلیحاتی و بشردوستانه می شود.

منزیس کمپبل، سخنگوی لیبرال دموکرات ها در حوزه امور خارجی، از دولت بریتانیا خواست که خود را از مشارکت بریتانیا در امور تسلیحاتی تبرئه کند و از جک استراو، وزیر امور خارجه، نیز درخواست کرد که جزئیات امر را فاش کند. او گفت: «اعتبار ما به شدت تضعیف خواهد شد.»

اسناد و مدارک مزبور، چشم انداز کامل برنامه های جدید تسلیحاتی را که ارتش امریکا در حال ساخت و تولید آنهاست، فاش می سازند. نخستین برنامه، کاربرد و گسترش فناوری مایکروویو با قدرت بسیار بود که پوست بدن دشمن را می سوزاند. نام نظامی این فناوری «سیستم فعال کننده موانع نصب شده روی خودرو» است که اختصاراً «وی مدز» نامیده می شود، اما از هم اکنون به «بیهوش کننده مردم» شهرت یافته است. این سیستم به وسیله مهار کردن نیروی الکترومغناطیس به منظور شلیک یک پالس ناپیدای انرژی به سرعت نور به سوی یک هدف کار می کند. پرتو تابانده شده باعث می شود مولکول های آب در زیر پوست بدن به شدت هر چه تمامتر مرتعش شوند و در نتیجه حرارت و نوعی بی قراری زجرآور ایجاد می شود.

دانشمندان معتقدند این سیستم می تواند پوست یک شخص را تا حدود ۱۳۰ درجه فارنهایت ظرف دو ثانیه داغ کند.

هیات نمایندگی ایالات متحده اظهار داشت که در ارتباط با دعاوی قانونی آسیب دیدگان این سلاح ها احیاناً مشکلاتی به وجود خواهد آمد.

طبق اسناد موجود، هم ارتش بریتانیا و هم ارتش امریکا معتقدند پرتوهای لیزری، تعدادی کاربرد بالقوه و خصوصیت های مطلوب به منزله یک سلاح غیرمرگبار دارند. سلاح های لیزری می توانند به گونه ای تنظیم شوند که هدف زنده مورد نظر بیهوش یا کشته شود. اگر چه سلاح های لیزری که موجب نابینایی دایمی می شوند به موجب قوانین بین المللی ممنوع اعلام شده اند، این اسناد نشان می دهند که مقامات مسؤول در حال مطالعه لیزرهای کم انرژی هستند که شخص را موقتاً نابینا می سازد و برخی دیگر از آنها نوعی شوک وارد می آورند که باعث بیهوش شدن شخص می شود.

در آن سند طبقه بندی شده سری که نوعی «گزارش حاوی ارزیابی» نشستی است که روز سی ام نوامبر سال ۲۰۰۰ برگزار شد، تصدیق شده است که اصطلاح «غیر مرگبار» صحیح نیست.

گاردین ۳ نوامبر ۲۰۰۲

چگونه «جامعه ملل» سرانجام به «آشغال» تبدیل شد

به نظر می رسد حالا، جورج بوش پسر، کارشناس «جامعه ملل» شده است. او در سراسر امریکا خطاب به مردم می گوید که سازمان ملل در معرض خطر تبدیل شدن به چیزی در حدود تشکیلات قبل از جنگ جهانی دوم است و جامعه ملل را «دکه وراجی» نامید. اگر جرج بوش نگاهی به کتاب تاریخ می انداخت، حتماً متوجه می شد که جامعه ملل به دلیل همان بدبینی و بی توجهی به مسائل اخلاقی توسط قدرت های بزرگ همان ویژگی ای که امروزه ایالات متحده امریکا از خود بروز می دهد نتوانسته در عرصه جهانی موفق عمل کند. او فراموش کرده است که کشورهای جدیدی مثل یوگسلاوی، چکسلواکی، لهستان، فلسطین، سوریه، لبنان و عراق با تصمیمات همان جامعه به وجود آمده اند.

اینک، جورج بوش پسر می گوید که اگر سازمان ملل به خواسته امریکا برای حمله به عراق تن در ندهد، این سازمان چیزی جز «آشغال» نیست. یک بار دیگر هم کلمه آشغال در مورد جامعه ملل به کار رفته بود؛ وقتی ایمون دِ والرا رییس شورای جامعه ملل در سال ۱۹۳۹ موفق نشد قدرت های بزرگ را برای تشکیل یک نیروی چند ملیتی برای جلوگیری از تجاوز ایتالیا به حبشه متقاعد کند، دقیقاً با همین کلمه آشغال از جامعه ملل یاد کرد. بوش می خواهد از طریق سازمان ملل به پروژه «تغییر رژیم» خود نایل آید. پروژه ای که نقشه خاورمیانه را تغییر خواهد داد و موجی از ثروت نفتی برای شرکت های امریکایی پدید خواهد آورد و دشمنان اسرائیل را بی کفایت و ناکارآمد خواهد کرد. فرض بر آن است که باور کنیم جنگ بر سر سلاح های کشتار جمعی است و فراموش کنیم ایالات متحده امریکا بوتولینوم توکسین، سیاه زخم و شیشه های حاوی ویروس نیل غربی را بین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ به عراق فروخته است. در بیشتر این سال ها عراق با ایران در جنگ بود، جنگی که سازمان ملل تلاش می کرد آن را متوقف کند.

بنابراین چرا صدام باید به سازمان ملل احترام بگذارد؟ چرا وقتی اسرائیل حتی در حال حاضر از قطعنامه های سازمان ملل سرپیچی می کند، عراق باید تبعیت کند؟ امریکایی ها برای سرباز زدن اسرائیل از قطعنامه های سازمان ملل اهمیتی قائل نیستند همان طور که وقتی آلمان بدون توجه به جامعه ملل مجدداً وارد راین لند شد یا زمانی که ایتالیا به حبشه حمله کرد، نیز برای آنها اهمیت نداشت. این قدرت های بزرگ هستند که سازمان ملل را کنترل می کنند و آن را به نفع خود مورد استفاده یا سوءاستفاده قرار می دهند. دولت ایالات متحده امریکا که سال هاست وجوه مقرر خود را به این نهاد بین المللی نپرداخته به شیوه ای بسیار غریب درصدد است تا شبح جامعه ملل را احیا کند؛ زیرا به خاطر بدبینی و خودخواهی قدرت های بزرگ بود که جامعه ملل به نابودی کشانده شد درست شبیه همان کاری که امروز امریکا برای نابودی سازمان ملل انجام می دهد.

ایندیپندنت ۱۵ اکتبر ۲۰۰۲

گزارش حزن انگیز دیلی تلگراف از وضعیت افغانستان امروز

«افغانستان، یک سال بعد از طالبان!»

کابل نسبت به گذشته بسیار تغییر کرده و زندگی برای تعداد معدودی از زنان تحصیل کرده و متخصص یا مهاجرانی که به وطن بازگشته اند، بسیار دگرگون شده است؛ اما برای زنان فقیر کشور، به هیچ وجه تحولی در زندگی پدید نیامده است.

گلاجان، پسر نادینا، یکی از آن موجودات کوچک شبح مانندی است که به سبب سوء تغذیه در بخش خاصی از بیمارستان اصلی کودکان شهر دراز کشیده. دکترها سرهای آنها را گچ گرفته اند و به آنها سرم تزریق کرده اند، زیرا دست ها و بازوهایشان، آن چنان ضعیف است که پرستاران نمی توانند رگ دستشان را پیدا کنند.

قبلاً در همان روز نادینا از یک میوه فروشی درخواست کرده بود که یک سیب قرمز رنگ به او بدهد و گلاجان آن سیب را در دست های اسکلت مانند خود چنگ زده و محکم نگاه داشته بود و مانند گنجشکی مجروح با ضعف بسیار آن سیب را گاز زده بود. پدر او به من گفت که پنج ساعت راه رفته اند تا او را به این بیمارستان بیاورند. هنگامی که روستای آنها در استان کبیسان، واقع در شمال کابل، دچار قحطی شد، آن کودک به حالت اغما فرو رفت.

با توجه به حجم و اندازه بدن آن طفل، حدس زدم که گلاجان باید تقریباً هیجده ماهه باشد و زمانی که نادینا به من گفت این بچه سه سال و نیم از عمرش می گذرد، وحشت زده شدم. او تنها ۱/۶ کیلوگرم وزن داشت. در حالی که پسر من که همان سن و سال را دارد ۱۹ کیلوگرم وزن دارد. نادینا، آخرین باری که غذا خورده است را به خاطر نمی آورد و اندیشه های او تنها حول این محور دور می زند که آیا گلاجان امشب را در این بخش سرد و منجمد کننده بیمارستان، و قطع مکرر برق به صبح خواهد رساند یا نه؟

نادینا گفت: «زندگی نسبت به گذشته در روستای ما تفاوتی نکرده است. ما به علت خشکسالی در آنجا غذایی نداریم که بخوریم. امیدوار بودیم که خارجی ها به اینجا بیایند، اما هیچ کس نیامده است و ما نمی دانیم که چرا

این پرسشی است که بسیاری از افغان ها مطرح می کنند. سال گذشته، هنگامی که طالبان به دنبال بمباران های امریکا از پایتخت گریختند، رهبران غرب از قبیل جورج بوش و تونی بلر قول دادند که هرگز افغانستان را از یاد نبرند؛ در یک کنفرانس ویژه که دسامبر گذشته در توکیو برگزار شد، اهداکنندگان کمک، متعهد شدند که ظرف پنج سال آینده ۸/۴ میلیارد دلار به آن کشور کمک کنند.

با وجود همه این وعده ها، کودکان بستری شده بیمارستان به سبب فقدان یک ژنراتور تولید برق که قیمت آن از دو هزار پوند تجاوز نمی کند روی تخت عمل جراحی دار فانی را وداع می کنند. شیمه یوسف، یکی از پرستاران بیمارستان کودکان ایندیرا گاندی، گفت: «قطع های مکرر برق، بزرگترین مشکل ماست این بیمارستان فاقد ژنراتور است. بسیاری از بچه ها هنگام عمل جراحی، زمانی که قطع برق موجب قطع رسیدن اکسیژن به بدن آنها می شود و پمپ مکنده را از کار می اندازد، جان خود را از دست می دهند

او افزود: «اگر ما شیرخشک غنی شده با پروتئین و همچنین قطره های ویتامین در اختیار داشتیم، می توانستیم جان عده بیشتری از بچه ها را نجات دهیم. تمام آنچه در اختیار داریم مقادیری شیر خشک فاقد مواد افزودنی تقویت کننده است که از یک آژانس امدادگر دریافت کرده ایم. اغلب اوقات در اینجا آب هم نداریم.

این بخش عمومی بیمارستان منظره ای هولناک در برابر دیدگان انسان قرار می داد، به طوری که من در یک لحظه متوجه شدم میله کنار یک تختخواب را بی اختیار در دست های خود فشار می دهم.

عمر نجیب الله رییس بیمارستان، گفت: «ما از این که خارجی ها به اینجا می آیند تا اوضاع اینجا را ببینند و از امور این بیمارستان باخبر شوند، خسته شدایم چرا که هیچ کار مفیدی انجام نمی دهند. بچه های زیادی در اینجا می میرند. اگر ما دارای یک ژنراتور و مقادیری داروی اساسی بودیم، می توانستیم از مرگ آنها پیشگیری کنیم. بعد از آن همه حرف هایی که بوش و بلر درباره این که افغانستان را از یاد نخواهند برد بر زبان راندند، ما درک نمی کنیم که چرا هیچ کس به ما کمکی نمی کند.»

او گفت تنها کمکی که بیمارستان از جامعه بین الملل (از زمان سقوط طالبان تاکنون) دریافت کرده، یک دستگاه رادیولوژی از ژاپن است. با این حال، هیچ گونه کمبودی از لحاظ ارز خارجی که به داخل افغانستان سرازیر می شود وجود ندارد. دیپلمات های غربی تخمین می زنند که بالغ بر ۲/۱ تا ۴/۱ میلیارد دلار تا پایان سال جاری وارد افغانستان خواهد شد.

انصار راحل، حقوقدان جوان افغان که به سانفرانسیسکو مهاجرت کرده بود و اخیراً به کشور زادگاه خود بازگشته است، پرسید: «شما به چه منظور از اینجا دیدن می کنید؟ به غیر از چادرها و خیمه هایی که برای استفاده آوارگان بازگشته به وطن در اختیار این کشور قرار گرفته، هیچ کار مفید دیگری برای این مملکت انجام نشده است. وزارتخانه ها تقریباً به هیچ دستگاه کامپیوتری مجهز نیستند. وقتی که در ماه سپتامبر بمبی منفجر شد، بیمارستان ها فاقد سرنگ بودند. همه تغییراتی که شما می بینید توسط بخش خصوصی انجام شده است.»

در عوض، به نظر می رسد که پول های اهدا شده به منزله کمک به افغانستان، صرف احداث دفاتر مجلل برای ۲۰۰۰ سازمان غیردولتی می شود. این سازمان ها همه چیز از فمینیست امریکایی گرفته تا سیرک های سیار را به مردم ارائه می دهند؛ مشاوران و حقوقدانان شیک پوش امریکایی به وسیله هواپیما به همت سازمان های مزبور وارد افغانستان می شوند تا درباره تدوین یک قانون اساسی جدید رهنمودهای لازم را بدهند. در محله وزیر اکبرخان که اعیان نشین ترین محله کابل است، شصت اتومبیل آخرین سیستم اهدایی از جانب سازمان ملل در یک پارکینگ عمومی قرار گرفته اند تا به اشخاص واجد شرایط تحویل داده شوند.

دیلی تلگراف ۱۱ نوامبر ۲۰۰۲

بوش به دنبال کشتار هدف گیری شده!

روزنامه «واشنگتن پست» قتل رهبران سازمان القاعده در یمن را که توسط یک هواپیمای متجاوز فاقد خلبان امریکایی صورت گرفت، نوعی «وارد آوردن ضربه ای دقیق» توصیف کرد. مطبوعات ایالات متحده در مورد قتل هایی که اسرائیل انجام می دهد، از عبارتِ «کشتار هدف گیری شده» در گزارش های خود یاد کردند؛ اما بی بی سی همان عبارت را روز چهارشنبه به تقلید از مطبوعات امریکا تکرار کرد. درباره اندکی آزادی بیان مطبوعاتی در این کشور (انگلستان) چه نظری می توان داشت؟

«کشتار هدف گیری شده» که بسیار مؤدبانه در مورد اقدام دولت بوش مصطلح شده، همان چیزی است که آریل شارون نخست وزیراسرائیل می تواند آن را «جنگ مشروع» بنامد. ولادیمیر پوتین نیز می تواند این عبارت را در مورد اقدامات خصمانه خود به کار برد. اکنون روس ها همانطور که کاپیتان کوئیگ در ارتباط با شورش در کشتی کین اظهار داشت درباره «کشتار هدف گیری شده» در جنگ خود با چچنستان سخن می گویند. پس از آن که گروگان های تئاتر مسکو به وسیله نیروهای ویژه آلفای روسیه به نحو فجیعی «نجات» داده شدند(!)، بوش و تونی بلر از پوتین حمایت کردند و تهاجم مجدد او به مردم مسلمان در هم شکسته چچنستان را مورد ستایش قرار دادند.

ای کاش جورج بوش کل تاریخ را قرائت می کرد، نه فقط تاریخ استعماری بریتانیا که در آن ما تدبیری اندیشیدیم و علیه کردهای نافرمان ساکن عراق در دهه ۱۹۳۰ از گاز سمی استفاده کردیم، و نه فقط تاریخ حمایت کشور خود را از صدام حسین در طول سال های جنگ صدام باایران. ایرانی ها زمانی کتابی بسیار مؤثر و کوبنده، حاوی تصاویری رنگی از تاول های روی بدن سربازان بر اثر تماس با گاز سمی، در آن جنگ، منتشر کردند. در این هفته من بار دیگر آن تصاویر را نگاه کردم. شما اگر جای آن سربازان بودید و چنان تاول هایی روی بدنتان ظاهر شده بود، آرزوی مرگ می کردید. ای کاش کسی این سخن لورنس عربستان را به جورج بوش یادآوری می کرد که گفت: «جنگ کردن کاری پردردسر و پر ریخت و پاش است، همانند خوردن سوپ به وسیله یک چاقو.»

یک ضربه دقیق آن چیزی است که ظاهراً رییس جمهور بوش مایل است بر سازمان ملل وارد کند. او می خواهد سازمان ملل را وادار به صدور قطعنامه ای نماید که شورای امنیت در مورد آن دچار تردید و دودلی بسیار هستند. او سپس هشدار می دهد که ممکن است با نادیده گرفتن سازمان ملل، انسجام و یکپارچگی آن را از بین ببرد. به عبارت دیگر، او می خواهد سازمان ملل را نابود کند. آیا جورج بوش درک می کند که خود ایالات متحده خالق اصلی این نهاد است، همانگونه که سازمان اتفاق ملل نیز به همت وودروویلسون تشکیل شده بود؟

ایندیپندنت ۸ نوامبر ۲۰۰۲

یهودیان درصدد احراز مقام ریاست جمهوری در امریکا!

آیا پیروزی بوش در انتخابات میان دوره ای [کنگره] به این معنی است که راه برای انتخاب او دوره دوم ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴ باز است؟ و آیا وی رهبر دلخواه حزب جمهوری خواهد ماند؟ ممکن است که بحران های فزاینده خارجی در خاورمیانه، او را از بهره گیری از پیروزی های داخلی اش در انتخابات ریاست جمهوری آینده محروم کنند؟

اکنون مطبوعات امریکایی در حال برجسته کردن تصویر سناتور جوزف لیبرمن معاون الگور و نامزد سابق حزب دمکرات برای ریاست جمهوری هستند، و از او چونان رقیب جدی] بوش] در انتخابات ریاست جمهوری آینده سال ۲۰۰۴ سخن می گویند. او نیز خود در یک سخنرانی در دانشگاه جورج تاون در مورد این موضوع اظهار امیدواری کرد.

لیبرمن به جای این که مانند دیگر همکارانش در حزب، به مشکلات اقتصادی بپردازد، برای تشریح دیدگاه ها و چاره جویی های خود، مسائل جهانی ای را که رئیس جمهوری با آنها روبه روست پیش کشید.

وی گفت که برای از میان بردن نظام عراق و تشدید جنگ علیه اسلام سیاسی افراط گرا (که آن را امتداد جنگ سرد و نسخه جدیدی از پرده آهنین ایدئولوژیک می داند) آماده است. وی از بوش و پوتین، به خاطر این که به جای پیش گرفتن شیوه اسرائیل در حل نزاع خود با فلسطینیان، فرصت های صلح در خاورمیانه را گسترش می دهند، سخت انتقاد کرد. او همچنین در سخنرانی خود از شورای ملی عراق خواست تا پیش از آن که واشنگتن برای سرنگون کردن صدام حسین به زور دخالت کند، مشروعیت او را منتفی سازند؛ سپس وی خواستار بنیادگذاری یک هم پیمانی نظامی بین المللی برای به پایان رساندن کاری که در سال ۱۹۹۱ به پایان نرسید، شد. او در ادامه گفت که چنانچه کار بنیادگذاری این هم پیمانی به جایی نرسد، امریکا با توجه به خطرناکی صدام حسین بر امنیت ملی و سلامت ملتش، باید به تنهایی وارد جنگ شود.

شماری از تحلیلگران، در مورد گستاخی لیبرمن گفتند که نامزدی سابق او برای منصب معاونت ریاست جمهوری ایالات متحده، زیر پا نهادن یک ممنوعیت تاریخی برای یهودیان و سیاهپوستان بود و حزب دموکرات با این انتخاب گرایش سنتی خود را به اسرائیل نشان داد؛ زیرا دموکرات نخستین حزب امریکایی بود که برای اولین بار یک یهودی را برای این پایگاه تعیین کننده نامزد کرد.

در آغاز دهه هشتاد، نخست وزیر اسرائیل اندیشه «اشغال» سیاسی کاخ سفید و نامزد کردن یک امریکایی یهودی تبار برای جانشینی رئیس جمهور رونالد ریگان را (پس از موافقت ریگان با فروش هواپیماهای آواکس به عربستان سعودی) پیشنهاد کرد. در پی این پیشنهاد، ملت مسیحی امریکا به خاطر ممتاز شدن لایحه ای که شمار آن از دو درصد از جمعیت امریکا فرا نمی رود، (یهودیان) معترض شدند. به ویژه آن که این لایحه از اعلام دوگانگی وفاداری ملی اش [به اسرائیل و امریکا] شرم نمی کند و این امر به پیدایش خللی در رهبری کشور می انجامد. همچنین طبیعی بود که این پیشنهاد میان موافقان و کسانی که از اعتراض ملت مسیحی امریکا نگران بودند، اختلافاتی را برانگیخت.در آن هنگام، هنری کیسینجر و سازمان ایبک دخالت کردند و از خطرهای احتمالی در مورد از چشم پوشی بر دیدگاه اکثریت مسیحی هشدار دادند و پیشنهاد کردند که نفوذگران (یهودی) در پایگاه های پسین، و نه پایگاه های پیشین و آشکار، کاشته شوند.

در یک گردهمایی که سازمان های یهودی برای بررسی این کار برگزار کردند، کیسینجر برای اثبات درستی دیدگاهش دلایلی را ذکر کرد و از آن میان گفت که وزیر دارایی مورگانتو و برادران روستو و خود او در جهت دادن به سیاست های امریکا نقش هایی غیرمستقیم و پشت پرده ای داشتند، و پیشنهاد کرد که دخالت در همین حد کافی است؛ مبادا یهودیان پناهنده از روسیه و اروپا، در این قاره باعث رشد احساسات خصمانه شوند.

اکثر کاتولیک های ایالات متحده برآنند که ترور رئیس جمهور جان کندی نه کار باندهای مافیا یا کاسترو یا مسکو یا ادگار هوور یا لیندون جانسون، که کار موساد بود. دلیل این امر چند سطری بود که بن گوریون در پی گردهمایی با رئیس جمهور جان کندی در یادداشت هایش نوشته بود. رئیس جمهور امریکا [به او] گفته بود که به اسرائیل اجازه نمی دهد جنگ افزارهای کشتار جمعی را به منطقه خاورمیانه وارد کند. همچنین گفت که کارشناسانی را برای آگاه شدن از آنچه در رآکتور دیمونا روی می دهد، به اسرائیل می فرستد. کندی این تهدید خود را عملی کرد، ولی اسرائیلی ها آنها را فریفتند. بن گوریون در یادداشت های خود نوشت: «هنگامی که تهدید رئیس جمهور کندی را شنیدم، تصمیم گرفتم که به هیچ وجه اجازه ندهیم یک کاتولیک به ریاست کاخ سفید برسد.»

هنگامی که رویداد یازدهم سپتامبر روی داد، لیبرمن مواضع قاطعانه رئیس جمهور بوش علیه تروریسم را تأیید کرد و برای تشویق اقدامات امنیتی، نقش مهمی در کنگره ایفا کرد.

امریکا، ترکیه را فرا می خواند!

امریکا می خواهد که تمام جوانان ترکیه، همدوش با امریکایی ها در جنگ علیه عراق شرکت کنند. امریکا برای پهلوگرفتن سوخت رسانی و تجهیز کشتی های جنگی اش خواهان در اختیار گرفتن بنادر [ترکیه] است.

امریکا برای فرو نشستن، سوخت رسانی، تجهیز و اسکان کادر پرواز و فنی، انبار تسلیحات و بمب ها، پروازهای شناسایی و هجومی هواپیماهایش خواهان در اختیار گرفتن پایگاه های هوایی ترکیه است. او، از ترکیه می خواهد که سرباز ترک نیز در اختیارش بگذارند… امریکا قصد دارد ۱۲۰ هزار سربازش را به داخل مرزهای ترکیه بیاورد… می خواهد از ترکیه به عنوان پایگاهی برای حملاتش به عراق بهره برداری کند. چنین وضعیتی از قبل نیز قابل پیش بینی بود.

سفیر ترکیه در امریکا، به وزارت امورخارجه آن کشور احضار شده است. آنها درخواست هایشان را به وی اعلام کرده اند و اینک، یک هیات بلندپایه امریکایی در آنکارا درخواست هایشان را پیگیری می کنند.

جریان از این قرار است که امریکا می خواهد ترکیه در جنگ علیه عراق، با ارتش امریکا همکاری کند. در این راستا وعده هایی نیز به ترکیه می دهد؛ پایگاهی در کرکوک، سهمی از نفت