خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مقدمه

بی شک نهضت و نظام مشروطیت ایران یکی از مهم ترین تجلی گاه های فقه سیاسی شیعه می باشد. به رغم وجود منابع غنی قرآنی – روایی در زمینه مسائل اجتماعی، عدم برخورداری فقهای شیعه از قدرت سیاسی و وجود ذهنیت عدم امکان جمع میان سلطنت و فقاهت و نیز نزدیک دانستن ظهور امام منجی، موجبات کمتر طرح شدن برخی مسائل حکومتی از دیدگاه مذهب شیعه را فراهم آورد. با روی کار آمدن سلسله صفویان، زمینه تصدی برخی مسائل سیاسی – اجتماعی توسط فقیهان، فراهم گردید و این امر توانست قسمتی از مسائلی که کمتر مجال طرح یافته بود را به عرصه بحث علمای شیعه درآورد.

از نیمه دوم قرن سیزدهم هجری، به تدریج اندیشه های جدید غربی، وارد فضای فرهنگی – سیاسی کشور گردید. عالمان دینی باید در قبال این اندیشه ها، موضع خود را مشخص می کردند; و البته چنین شد و این رخداد توانست به پردازش تفصیلی برخی مسائل فقه سیاسی، که توسط زعمای شیعه انجامیده، پویایی فقه شیعه را به اثبات رساند.

۱. اندیشه سیاسی عالمان شیعه در طول حیات خود، به رغم تغییراتی که در خود پذیرا گشته، اما بنیان ها و محورهای کلی خود را حفظ نموده، مرزهای جدایی اش را با اندیشه های دیگر از دست نداده است. تاکید بر اصل محوری مشروعیت الهی در قانون نگاری و تصرفات حکومتی، تکیه بر امامت معصوم منصوب از جانب خداوند و نیابت فقیهان در عصر غیبت، دلیل ادعای فوق می باشند.

۲. برخی اختلاف هایی که در شیوه برخورد علمای شیعه از زمان عصر غیبت تاکنون رخ داده – که در یک عصر به سیاست تحریم همکاری روی می آوردند و در عصری دیگر به همکاری و تایید مشروط حاکمان – به دلیل تفاوت شرایط زمانه بوده است که هر موقعیت و زمانی، وظیفه ای خاص را می طلبید. در حقیقت اندیشه سیاسی شیعه نه گفتمان ها و قرائت های متعدد، بلکه نمودهای متفاوتی به تناسب هر عصری دارد; البته در میان فقیهان یک عصر نیز اختلاف عملکرد وجود داشت