خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 91 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حیات سیاسی شیعه در عصر غیبت :

مقدمه

امامت در اعتقاد شیعه جوهره سیاست است و از این رو است که هویت سیاسی مدینه فاضله شیعی با حضور امام علیه السلام شناخته می شود تا آن جا که شیعه را مذهب امامیه لقب داده اند. غیبت امام در عینیت جامعه، حیات سیاسی شیعه را در فرآیند پرپیچ و خمی از زیست منتظرانه قرار داده است.

در تاریخِ افزون بر هزار ساله غیبت، اقلیت شیعه تحت فشار و سروریِ اکثریت سنی و سلطه حاکمان جور قرار داشته است. پاسداری از مرزهای اعتقادی و هویت مکتبی در این دوران

فراز و فرودهای رفتاری و عقیدتی زیادی داشته است. سؤال اساسی این است که آیا در دوران طولانی غیبت، شیعه به حال خود رها شده است و یا با دستورالعمل ویژه و ارائه الگوی رفتاری، تکلیف آنها مشخص شده است. ادعای تحقیق حاضر آن است که در هر دوره ای گفتمان ویژه ای که ملهم از آموزه های امامان علیهم السلام است به کنش منتظرانه شیعه غنا بخشیده است. در این میان گفتمان های ذیل از اهمیت ویژه برخوردار هستند و این تحقیق بر محور آنها استوار است:

گفتمان انتظار؛

گفتمان تقیه؛

گفتمان تعامل؛

گفتمان ولایت فقیه؛

علاوه بر این موارد، گفتمان های دیگری مانند «گفتمان مبارزه»، «گفتمان برائت»، «گفت وگوی جدلی» در دوران غیبت مطرح بوده است اما در هر زمان و دوره ای متناسب با شرایط سیاسی اجتماعی یکی از آنها پارادایم (الگو) غالب شیعه بوده است با این توضیح که در همه دوره ها انتظار بستر هویت ساز و سامان بخش گفتمان های دیگر بوده است و رویکرد غایی همه آنها حفظ مکتب علوی و مذهب شیعه است و بدین لحاظ در برخی از اهداف و انگیزه ها و ویژگی ها دارای اشتراکات و هم پوشی هایی هستند.

گفتمان انتظار

آرمان ظهور منجی برای نجات بشریت در همه ادیان و مذاهب برای انسان ها نوعی امیدواری به آینده ایجاد کرده است. در اسلام که دین خاتم است این انتظار روشن تر و در شیعه از شفافیت بیشتری برخوردار است، زیرا بسیاری از ویژگی های آن مصلح و منتظران او از قبل توسط پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم و امامان علیهم السلام مشخص شده است. حضور غیرمستقیم امام زمان(عج) در دوران غیبت صغری، جامعه شیعی را از فیض خود به واسطه چهار نماینده بهره مند ساخته بود و در زمانی که امر الهی به غیبت او تعلق می گیرد خود دلایل غیبت و شرایط سیاسی و فرهنگی لازم برای ظهور را بیان می کند؛ بدین سان فراروی شیعه گفتمانی شکل می گیرد که در آن همواره منتظر ظهور امام علیه السلام هستند به طوری که بی توجهی و عدم معرفت امام عصر علیه السلام مرز بین اسلام و جاهلیت معرفی شده است(۱) در روایات، انتظار برترین اعمال(۲) و منتظر به عنوان مجاهد(۳) و شهید(۴) و پولادین تن(۵) و قوی الایمان والیقین و برترین انسان ها در همه زمان ها وصف شده است.

در دعای عهد، منتظر واقعی انسان خود ساخته ای است که شمشیر از نیام کشیده و نیزه در دست آماده همراهی با امام عصر(عج) معرفی شده است. او در همه لحظات بر گردن خود عهد و بیعت با حضرت را احساس می کند و خود را در زمره یاران و هواخواهان و مدافعان او می داند. چنین انسانی معتقد است حیات بشریت و آبادانی بلاد و رفع همه نابسامانی ها و فساد و خرابی ها و احقاق حقوق انسان ها و یاری همه ستمدیدگان و اجرای اوامر الهی و سنت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله وسلم تنها در سایه حکومت جهانی حضرت علیه السلام امکان پذیر است.(۶)

بنابراین انتظار باورداشت بارور به عمل است که زیست منتظرانه دوران غیبت را پوشش داده است. به طوری که ادبیات سیاسی و انقلابی شیعه در این دوران از مقوله انتظار تفکیک ناپذیر شده است. در برهه هایی از تاریخ، انتظار معطوف به ظهور به قدری جدی بوده است که شیعه واقعی برای فرج امام خود لحظه شماری می کرده است و امکانات یاری به حضرت علیه السلام را فراهم می دیده اند. در خانه هر شیعه منتظر شمشیر مخصوص و مرکب جنگی وجود داشته است و فقها در احکام فقهی خود در مصرف خمس و زکات دستور می داده اند سهم امام علیه السلام کنار گذاشته شود و یا در زیر خاک دفن شود تا به دست حضرت برسد. چنین باوری در فرآیند زندگی منتظرانه شیعه را همواره در نوعی آمادگی انقلابی قرار داده است.

در ادبیات انقلابی، انتظار چهار عنصر اساسی وجود دارد:

۱ – حقیقت فراموش شده؛

۲ – واقعیت مسلط؛

۳ – نجات بخش موعود؛

۴ – شیعه انقلابی و فداکار و منتظر؛

شیعه انقلابی و فداکار و منتظر کسی است که با خودآگاهی و معرفت به حقیقتِ منجی، به واقعیت باطل موجود اعتراض دارد و آن را نفی می کند. گاهی با سلاح مبارزه، دوره ای با تاکتیک تقیه و زمانی با تعامل و مصلحت زمینه را برای ظهور مهدی موعود(عج) فراهم می کند تا مصلح واقعی، جهان را پر از قسط و عدل نماید. بنابراین، انتظار حلقه ارتباط بین سه دوره نبوت، امامت و غیبت است و انسان منتظر، به گسستِ تاریخی این سه دوره پایان می دهد. از این رو انتظار فلسفه مثبتی از تاریخ است که با آینده نگری، شرایط تحول و پویایی، مسئولیت، تعهد و آمادگی روحی و فکری را فراروی منتظران قرار می دهد.

در این گفتمان، اصل غیبت عارضه ای است که فلسفه امامت بدان گرفتار آمده است و از اصالت ذاتی برخوردار نیست و در نظر منتظر واقعی، همان علل و عواملی که سبب غیبت شده رفع آن ها سبب ظهور خواهد شد. بنابراین جهت گیری عمومی شیعه به گونه ای است که عوامل سلبی را رفع و علل ایجادی را به وجود آورد.

در روایات و مستندات گفتمان انتظار از سه عاملِ سیاسی غیبت بیشتر از سایر عوامل یاد شده است:

۱. عدم بلوغ سیاسی مردم

در فلسفه غیبت به این عامل توجه شده است و یکی از شرایط ظهور را به رشد و بلوغ و آمادگی مردم احاله داده است، در روایت آمده است که:

«ان هذا الامر لایأتیکم الاّ بعد ایاس لا واللّه حتّی تمیّزوا لا واللّه حتی تمحصّوا و …؛(۷) این امر ظهور امام عصر(عج) جز پس از دوران ناامیدی به شما نخواهد رسید، نه به خدا تا این که شما به رشد و بلوغ برسید و از امتحان سربلند برآئید و تا مرزبندی شقاوت و سعادت مشخص نشود حضرت ظهور نخواهند کرد.»

خود آن حضرت علیه السلام هم فرموده اند: «اگر شیعیان ما که خداوند آنان را بر طاعت خویش موفق بدارد با قلوبی یکپارچه و رشد و آمادگی بر عهد خویش وفادار باشند به یمن لقای ما نائل شده و از فیض حضور ما بهره مند خواهند شد».(۸)

۲. تعلل خواص

کوتاهی خواص در یاری ائمه یکی از دلایل اساسی محرومیت جامعه اسلامی از فیض آنان بوده است. ۲۵ سال سکوت امیرالمؤمنین علیه السلام ناشی از خیانت خواص و کوتاهی آنان در یاری حضرت بود و بازگشت حضرت علیه السلام به صحنه سیاسی بعد از آن بود که حضرت علیه السلام فرمود:

«لو لا حضور الحاضر و قیام الحجه بوجود الناصر …؛ اگر آمادگی(۹) و حضور اجتماع مردم و حاضران در صحنه نبود و حجت بر من تمام نمی شد به غیبت خود در صحنه قدرت ادامه می دادم.»

در ادبیات سیاسی نقش خواص با اصطلاح «حضور در صحنه» و «عمل» انقلابی یاد شده است و کوتاهی آنها با عبارت «تعلل» و فرو رفتن در آمال و آرزوها و خواهش های نفسانی، بیان گردیده است.

امام رضا علیه السلام در پاسخ به این که چرا آن چه درباره دشمنانتان گفته شده نوعا به وقوع پیوسته است اما آن چه نسبت به شما خاندان بیان گردیده واقع نشده است، حضرت می فرمایند:

«ان الذی خرج فی اعدائنا کان من الحق فکان کما قیل و انتم علّلتم بالامانی فخرج الیکم کما خرج؛(۱۰) آن چه درباره دشمنان ما واقع شده همان هایی بود که به درستی بیان شده است و به همان گونه نیز اتفاق افتاد لکن شما سرگرم آرزوها و خواسته های ناروای خود شدید پس شد آن چه که شد.»

امام صادق علیه السلام با اشاره به کوتاهی بنی اسرائیل و عذاب های وارده بر آن ها و خود آگاهی و حضور مجدد آن ها در صحنه سیاسی و نجات شان به وسیله حضرت موسی علیه السلام درباره مصیبت دوران غیبت و به درازا کشیدن آن می فرماید:

«هکذا انتم لو فعلتم لفرّج اللّه عنا…؛(۱۱) این چنین است که اگر شما هم همین کردار را داشته باشید خداوند فرج ما را می رساند لیکن اگر این چنین نباشید کار بدان جا می رسد که اکنون در آستانه رسیدن است.»

۳. حاکمیت جور

فشار سیاسی دستگاه ظالمانه بنی عباس بر امام حسن عسکری علیه السلام را همه مورخان نقل کرده اند و لقب عسکر به جهت آن بود که حضرت تحت الحفظ در پادگان نظامی آنها زندگی می کرد و مهدی موعود(عج) در سن پنج سالگی از پادگان به پشت پرده غیبت رفته است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم در پیش گویی های خود از حضرت با تعبیر «غلام = جوان» یاد کرده است و می فرماید:

«لابد للغلام من غَیبه فقیل له و لِمَ یا رسول اللّه قال یخاف القتل؛(۱۲) برای آن جوان چاره ای جز غیبت نیست. گفته شد چرا ای رسول خدا؟ فرمودند که از قتل می ترسد.»

وجود حکومت جور از یک طرف و کوتاهی خواص و ناآگاهی عوام از طرف دیگر سبب شده بود که همه امامان شیعه مجبور به بیعت با حاکمان جائر شده بودند و گویا یکی از ویژگی های امام زمان(عج) آن است که با هیچ طاغوتی عهد و بیعت نکرده است. او خود در یکی از توقیعاتش فرموده اند:

«انه لم یکن احد من آبائی الا وقعت فی عنقه بیعه لطاغیه زمانه انّی اخرج حین اخرج و لا بیعه لاِحدٍ من الطواغیت فیِ عُنقی؛(۱۳) هیچ کس از پدران من نبوده، مگر این که از سوی حاکمان ستمکار زمانش برعهده او بیعتی بوده است. اما من در زمانی که از پشت پرده غیبت ظاهر می شوم از هیچ طاغوتی بیعت بر گردنم نیست.»

در ادبیات سیاسیِ انتظار، «غیبت» حاصل جمع جبری عوامل اساسی و سلبی است یعنی:

وجود طاغوت + عدم بلوغ سیاسی عوام + تعلل خواص = غیبت و در مقابل ظهور و حضور امام عصر علیه السلام حاصل جمع ارتفاع این عوامل و ایجاد عوامل وجودی می باشد که در نمودار ذیل قابل ارائه است:

فرآیند انتظار

برداشت ها و تفاسیر مختلف از روایت انتظار اختلافات و انحرافاتی را در این گفتمان به وجود آورده است به طوری که نحله های انحرافی و مدعی مهدویت و حجت محوری، برداشت های خاصی را ارائه کرده اند. در مجموع، گفتمان انتظار به دو بخش انتظار سازنده، مثبت، انقلابی و اصلاحی و انتظار ویرانگر، مخرّب همراه با جمود و خمود تقسیم می شود. در دیدگاه دوم انتظار عمدتا در حد اصلاح فردی با ابزار دعا برای تعجیل فرج و صدقه دادن برای سلامتی آقا و گریه شوق در فراق مهدی(عج) خلاصه می شود و گاهی انحراف در این بینش به حدی است که با تفسیر بعضی روایات، ترویج فساد و ظلم و ستم را مقدمه ظهور حضرت(عج) می دانند.(۱۴)

گفتمان تقیه

تقیه در نزد اهل زبان به معنای خویشتن داری و مراقبت و پرهیز کردن است و در اصطلاح فقیهان پنهان نمودن اعتقاد باطنی و کتمان در برابر مخالفان به خاطر گریز از زیان های دینی و دنیوی است.(۱۵) و در اصطلاح سیاسی آن، حکم عالمانه و تاکتیک خردمندانه ای است که براساس قاعده عقلی دوران انتخاب بین اهم و مهم انسان آگاه و هوشمند در عرصه رفتار اجتماعی موضوع اهم را انتخاب می کند و از زیان های ناشی از حکم مهم جلوگیری می کند. فضای مفهومی تقیه و مفاهیم هم سو نشان دهنده آن است که تقیه در راستای انجام وظیفه و مسئولیت الهی انسان مسلمان است تا موانع را از سر راه بردارد و اسرار را کتمان کند و با مدارا و مسامحه با دشمن از خسارت های جانی و مالی اجتناب کند و با جلب نظر آنها در شرایط مناسب حق را اظهار نماید. تبارشناسی ادبیات به کار رفته در تقیه گفتمان انقلابی و خردمندانه ای را سامان داده است که با عنایت به جهت گیری های آن تقیه از مفاهیم بسیار انقلابی است که با آن، استعدادها و نیروها و عقده ها و دغدغه های متراکم ذخیره می شود و از اتلاف فرصت ها جلوگیری و تهدیدها کنترل می شود تا در شرایط متناسب انقلاب صورت بگیرد. این گفتمان در لسان دینی و مستندات روایی با مفاهیم زیادی بیان شده است که در ذیل بدان ها اشاره می شود:

۱ تقیه

۲ جُنّه

۳ حصن حصین

۴ سدّ

۵ ردم

۶ حرز

۷ خباء

۸ حجاب

۹ مدارا

۱۰ کتمان اسرار

۱۱ عبادت سرّی

۱۲ مجامله

۱۳ جلب مودت

۱۴ نومه

۱۵ حفظ اللسان

۱۶ توریه

۱۷ عدم اذاعه

۱۸ مماسحه

۱۹ تُرس(۱۶)

تأمل در هرکدام از مفاهیم فوق و ادبیات به کار گرفته شده در لسان روایات، نشان می دهد که برخلاف تصور و تلقّی رایج، تقیه به هیچ وجه فرار از مسئولیت انقلابی نیست بلکه تاکتیکی معقول و قاعده ای خردمندانه برای عبور از شرایط اجبار و اضطرار تهدیدآمیز است. این قاعده عقلی در همه ادیان الهی پذیرفته شده است و داستان تقیه مؤمن آل فرعون که قرآن از آن با عبارت «یکتم ایمانه»(۱۷) یاد می کند، و با تقیه خود سبب نجات