خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱)

با فایل فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) شامل 88 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چالش های فراروی شیعه در جهان معاصر(۱) :

اعوذ باللّه من الشیطان الرجیم، بسم اللّه الرحمن الرحیم الحمدللّه رب العالمین والصلاه والسلام علی سیّدنا محمدٍ و آله الطاهرین.

برای بنده توفیقی است که در خدمت بزرگان و اساتید و محققان حوزه مقدس قم هستم و از جناب آقای دکتر تقی زاده تشکر می کنیم به خاطر کار بسیار ارزشمندی که در زمینه شیعه شناسی آغاز کردند. از بنده خواستند که خدمتتان برسم و مطالبی درباره «چالش های فراروی شیعه» ارائه کنم. برای بیان این چالش ها لازم است ابتدا به تاریخچه تشیع از منظر سیاسی و تاریخ سیاسی اسلام نگاهی بیفکنیم.

ما معتقدیم خط اصیل اسلام، خط تشیّع است که از همان آغاز، همواره تحت فشار بوده است. کسانی که در برابر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ایستاده بودند پس از این که کار آن حضرت بالا گرفت و پیشرفت های زیادی حاصل شد بعضی ایمان آوردند و برخی دیگر از اسلام به عنوان یک نقاب استفاده کردند و چهره واقعی شان با آنچه که در عصر جاهلیت بود تفاوتی نکرد.

مطالعه دقیق تاریخ سیاسی تشیع نشان می دهد که در حقیقت شیعه و تشیع حامل آن خط راستین اسلام است و طبیعی است که در مقابلِ چهره منافقین بیشترین بارِ این رسالتِ پایداری را شیعه به دوش می کشد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هم در اواخر عمرشان با مقاومت هایی از سوی منافقان مواجه شده بودند و لذا شما در سوره های مدنی قرآن کریم، ملاحظه می کنید که بیش از این که به کفّار بپردازد، به منافقین پرداخته است.

حوادثی که در اواخر عمر پیغمبر اکرم رخ داد، بعضی حوادث برجسته آن را که مورّخان صرف نظر از این که متعلق به چه محور فکری بودند ذکر کرده اند، نشان می دهد که چه فعالیت هایی برای تغییر مسیر اسلام در جریان بوده است؛ مثلاً در ماجرای بیماری شدید پیامبر صلی الله علیه و آله هنگامی که آن حضرت، قلم و دواتی خواستند تا مطلبی مرقوم فرمایند که امت گمراه نشوند، یا در قضیه ای که از راه کوهستانی عبور می کردند عده ای در شب سنگ و یا سنگ هایی را غلتاندند تا مرکب رَم کند و از قبل جبرئیل خبر داده بود که یکی جلوی مرکب را و دیگری پشتش را محکم نگه داشته بود تا این اتفاق نیفتد، یا اینکه پیغمبر اکرم اواخر عمرشان به قبرستان مدینه می آمدند و می فرمودند: گوارا باد بر شما مرگ، که رفتید و این وضعیت را ندیدید و یا سرپیچی کنندگان از جیش اسامه. همه اینها، نمونه هایی است از آنچه که در اواخر عمر پیامبر اکرم اتفاق افتاد و برای اهل بصیرت معلوم بود که بعد از آن ممکن است چه پیش بیاید که آنچه بعد پیش آمد برای خیلی ها غیرمنتظره نبود. تأکید حضرت در حجه الوداع برای این که همه افراد حضور یابند تا ابلاغ پیام غدیر را بفرماید همه حکایت از آن نگرانی ها می کرد.

به هر حال می بینیم که شیعه از آغاز کارش، بنابر این طبیعت تاریخی و سیاسیِ حاکم بر اواخر دوره پیغمبر اکرم و آنچه که در مدینه، پنهانی می گذشت همانند کوه یخی بود که بخش مرئی آن، کوچک و قسمت نامرئی اش بزرگ بود و آثارش را در تاریخ اسلام گذاشت.

بخش مهمی از قریش در حقیقت به لحاظ رفتار و سلوک به جاهلیت قریش بازگشتند، نه اینکه کلمه توحید و شهادتین را پس بگیرند، بلکه رفتارشان همانند قبل شده بود. بنی اُمیّه در برخوردشان با ملل دیگر خود را برتر می دانستند و دیگران را موالی می خواندند و اگر یک اُموی یا فردی عرب، پیاده بود و یک غیر عرب، سوار بر اسب بود، باید پیاده می شد و آن عرب را سوار اسب می کرد، تا به خانه اش برسد. یعنی، همان تبعیض های جاهلی و همان تفاخرهای اشرافی گذشته.

اما مؤمنان واقعی مثل عمار یاسر، ابوذر و دیگران ایستادند و مشکلات فراوان را تحمل کردند. در مناطقی که دور از حجاز و جزیره العرب بود و در میان مردمانی که از اقوام غیرقریش و انصار بودند، تشیّع بیش تر رشد کرد؛ مثلاً در ایران، یمن و یا شام بعد از اینکه سایه اموی ها برچیده شد می بینیم که ما حکومت بنی حمدان را داریم، در ایران آل بویه، در شمال آن، زیدیه و علوی ها را داریم، در شمال آفریقا، ادرسی ها را داریم. این ها همه شیعه بودند و بعد هم که فاطمی ها آمدند. در هند سلاطین بهمنی و دیگران در جنوب هند، شیعه بودند. اینکه در هند جاهایی به نام حیدرآباد هست و مکان هایی به نام علی ابن ابی طالب علیه السلام نام گذاری شده است، همه این ها حکایت از این می کند که تشیع، بیش تر در خارج از سرزمین اولیه اسلام رشد داشته است. در همین قُهستان بیرجند فعلی یا در الموت، اسم های دیگر را دارید، در بخارا و در بخشی از حکومت سامانیان شاید از نصر بن احمد به بعد این ها اسماعیلی بودند، پدر ابن سینا که خودش از دیوانیان سامانیان بود از اسماعیلیان بوده است.

این ایرانی ها بودند که بنی امیه را از تخت به زیر کشیدند. بی تردید، راهنمایی خواجه نصیرالدین برای هلاکوخان در سرنگونی آخرین خلیفه عباسی مؤثر بود. و متقابلاً آن ها هر جا که فرصت یافتند، شیعه را سرکوب کردند. بنی امیّه مَثَل اعلای کسانی است که احساسات ضد شیعی را از ابتدای اسلام هدایت کردند، در هر جایی که توانستند ادامه دادند و درصدد تخریب نمادهای شیعی و مراسم آن برآمدند؛ آیه الله تسخیری نقل می کنند که در شمال آفریقا و در مراکش درست روز عاشورا، عیدی را درست کردند تا مردم لباس نو بپوشند؛ می گویند امروز مثلاً روز به زمین نشستن کشتی نوح است و لذا جشن می گیرند. همزمان اموی های آندلس هم چنین رسمی را معمول کردند. محمود غزنوی در ری صدها دار بر پا کرد و بزرگان از علما و سادات شیعه را به دار کشید که اغلب این سادات و علما، مازندرانی بودند و فرخی سیستانی هم قصیده ای در مدح او سروده است.

هر گاه، شیعه در حال نُضج گرفتن بوده، مجموعه نیروهایی متحد شدند و شیعه را به بدترین و سخت ترین شکل ممکن، سرکوب کردند؛ مثلاً در شهر «حَلَب» صخره ای است به نام صخره الدم که در همان جا چند هزار نفر از شیعیان و علمای برجسته شیعه منطقه حلب، به دستور صلاح الدین ایوبی سر بریده شدند. و در زمان صفویه، همه متحد شدند برای این که این حکومت را ساقط کنند. شما می بینید که میان خان ازبک و سلطان عثمانی، اتحاد محکمی علیه حکومت شیعی صفویه بسته می شود. شورش افغان های ابدالی علیه حکومت صفویه، قابل تأمل است؛ موقعی که این ها به اصفهان می رسند، محمود افغان به سلطان عثمانی نامه می نویسد و اعلام می کند که ما با شما بیعت می کنیم، نیمه غربی ایران را به سلطان عثمانی می بخشد، متقابلاً سلطان عثمانی هم مشروعیت حکومت افغان ها را بر نیمه شرقی ایران امضا می کند.

موقعی که در تاریخ معاصر، مرحوم میرزای شیرازی، فتوای تحریم تنباکو را می دهد، استعمار انگلیس در اوج اقتدار بود؛ آن ها می گفتند آفتاب در امپراتوری بریتانیا غروب نمی کند و هر جا بر کره زمین بتابد بر امپراتوری بریتانیا تابیده است. در تاریخ آن زمان، این کار، بی سابقه بود که یک روحانی با فتوایی، اقتدار انگلیس را خُرد کند، برای انگلیس ها داشتن و یا نداشتنِ توتونِ ایران مهم نبود، چون ثروت آن ها حد و حصری نداشت، اما برای آن ها، این مهم بود که صولت و منزلت آن ها شکسته نشود و میرزا، منزلت آن ها را شکست. آن ها همه تلاششان را برای شکستن سطوت روحانیت به کار بستند، لذا به دست یپروم خان مهاجر ارمنی قفقاز مرحوم شیخ فضل اللّه نوری را به دار آویختند. بسیاری از مورخان گفتند به دار کشیدن شیخ فضل اللّه، انتقام آن اقدامی بود که مرحومِ میرزای شیرازی، علیه انگلیس ها کرد، آن ها حتی جسد مرحوم شیخ فضل اللّه را به خانواده اش بازنگرداندند، خانواده اش نزد عضدالملک نایب السلطنه و پیر سلسله ی قاجار رفتند. و او به یپرم خان گفت: جسد را بده، گفت نمی دهم، می خواهم بسوزانم، گفت: اگر چنین کنی، چون شیخ، از علمای شیعه است علیه تو شورش می شود، بالاخره جَسد را برگرداندند. جسد را بردند در خانه مرحوم شیخ و در طاق نمایی گذاشتند و رویش را گچ گرفتند، برای این که به جسد آن مرحوم بی احترامی نکنند چند تا سنگ در تابوتی گذاشتند و فرستادند در منطقه ای از تهران دفن شود بعد از مدتی، جسدی که در دیوار امانت گذاشته بودند، درآوردند و در قم دفن کردند.

مرحوم میرزا محمدتقی شیرازی معروف به میرزای دوم، علیه انگلیس ها، فتوای جهاد داد. پس از شکست عثمانی، هیچ عالم و مصلحی در کشورهای اسلامی که زیر سلطه عثمانی بود و از متفقین شکست خورده بود جرأت نکرد این کار را بکند. با همه مشکلاتی که علمای شیعه با عثمانی داشتند، تنها مجموعه ای که علیه انگلیس ها فتوای جهاد دادند میرزا محمدتقی شیرازی، مرحوم سیدمصطفی کاشانی پدر آیه اللّه کاشانی بودند. طلبه ها، تفنگ به دوش گرفتند و با انگلیس ها جنگیدند. آن ها هم بالاخره، انتقام این را از مرحوم آقای کاشانی گرفتند و دستور تبعید ایشان را دادند. بعدا در قضیه نفت هم باز همین طور شد؛ یعنی هر جا که علمای شیعه و شیعیان حکومتی بر پا کردند و اقتداری نشان دادند، همه مخالفان، دست به دست هم داده و با شیعه، مقابله کردند، چون حضور شیعه در عرصه سیاست، کارآمد می باشد.

بازتاب انقلاب اسلامی ایران بر تحولات بین الملل

شک نیست، که این انقلاب چند کار بزرگ صورت داد:

۱. احیای مطلق فکر دینی در جهان

یعنی زنده کردن نام دین و معنویت، اعم از اسلام و مسیحیت، چند نمونه می آورم تا مطلب روشن تر شود: زمانی، بنده به لهستان سفر کردم، آقای لخ والسا، رئیس جمهور وقت لهستان، در ملاقاتی که با او داشتم، به من گفت: کاری که در کشور شما اتفاق افتاد باعث احیای دین و دین داری و اعتقاد به دین در دنیا شد و در کشور ما هم این اثر را داشته است، خود او از کاتولیک های معتقد بود و گفت «این جا اگر کسی نخست وزیر شود قبل از این که کار خودش را شروع بکند به واتیکان می رود و با پاپ بیعت می کند.»

در آمریکای لاتین، تحوّلی در کلیسا اتفاق افتاد، چون آن ها نوعا کاتولیک هستند، اما به لحاظ سیاسی، حسابشان را تا حدود زیادی از واتیکان جدا کردند، چون واتیکان را مدافع دین اشراف می دانند و معتقدند که واتیکان کاری به خوب و بد و زشت و زیبایی که در دنیا می گذرد و نیز آنچه بر سر مردم دنیا می آید، ندارد. گاهی پاپ سخنرانی می کند و از برخی وقایع اظهار تأسفی می کند، اما به همین حد، بسنده می کند. بحث این نیست که پاپ برای مسلمان ها دلسوزی کند، بلکه اگر تنها برای همان مسیحیان دلسوزی کند، عالی است. پرسش این است که موضع واتیکان در برابر هشتصد هزار آدمی که در منطقه دریاچه های بزرگ در آفریقا کشته شدند چه بود؟ توتسی ها و هوتوها نوعا یا بت پرست بودند یا مسیحی، به ندرت مسلمان در میان آن ها بوده، واتیکان در قبال جنگ میان آن ها هیچ کار و هیچ اعتراضی نکرد. یا موضع واتیکان در قضیه جنگ بین حامیان معدن دارهای زئیر کنگوی امروز جنگی بین طرفدارهای فرانسه و طرفداران آمریکا و سوسیالیست های مسیحی طرفدار آقای نایرره (جنگ بین سه طرف یک مثلث) که در آن جا قریب به یک میلیون نفر آدم که بیشترشان هم مسیحی بودند کشته شدند، هیچ صدای اثر بخشی از واتیکان برنخاست.

در کشورهای اسلامی، از ابتدا اولین کاری که انقلاب اسلامی کرد احیای فکر دینی بود؛ هم بنا به قرائنی که وجود دارد و هم به اقرار کسانی که پرچم دار این کار بودند.

۲. احیای فکر اسلامی در جهان اسلام

با این پیام که اسلام، کارآیی دارد و داروی شفابخش برای درد انسان عصر حاضر است، در بعد سیاسی، احزاب پرشماری با شعار اسلامی ظهور یافتند. از حزب پاس مالزی تا جماعت اسلامی پاکستان. برای نمونه، بعد از انقلاب اسلامی ایران هر چه حزب در افغانستان تأسیس شد، همه اسلامی بودند و همه چپ ها و مائوئیست ها به طاق نسیان سپرده شدند. در ترکیه، حزب رفاه (سابقا سلامت ملی) و در الجزایر، جبهه نجات اسلامی ظهور یافتند، در سودان، حزب جنبش قومی اسلامی سودان به رهبری حسن ترابی و در مصر، اخوان المسلمین نشاط سیاسی فزاینده ای یافت؛ بعد از اعدام سید قطب، اخوان المسلمین ضعف شدیدی پیدا کرده بود و نمودی نداشت، اما بعد از انقلاب اسلامی ایران احیا شد. احزاب اسلامی در جاهای مختلف با اقبال عمومی مردم مواجه شدند و در عرصه مبارزه انتخاباتی آراء زیادی کسب کردند؛ جبهه نجات اسلامی، حزب پاس مالزی، جماعت اسلامی پاکستان و جمعیت اسلامی افغانستان، نمونه ای از احزاب موفق بودند.

۳. احیای اسلام سیاسی

پیش از انقلاب اسلامی، بسیاری از خارجی ها و نیز داخلی های شبه خارجی می گفتند که دین اسلام، جواب گوی نیازهای امروز ما نیست و این دین، متعلق به قرن های گذشته است و با دنیای صنعتی و مدرن سازگاری ندارد، در ایران افرادی مثل میرزا آقا خان کرمانی و میرزا فتحعلی آخوندزاده، این طرز تفکر را داشتند. عدّه ای هم می گفتند، به درد می خورد اما باید اصلاحاتی در آن صورت بگیرد؛ مثل میرزا زین العابدین مراغه ای. مشابه همین طرز فکر را در مصر و پاکستان و جاهای دیگری داشتیم. مثلاً فرض کنید کسی مثل پسر سید احمد خان معتقد بود اگر اصلاحاتی در اسلام بشود خوب است. کسی هم مثل شیخ محمد عبده، اصلاح طلبی بود، که معتقد بود اسلام، پاسخگوی مقتضیات عصر حاضر است، اما فردی همانند رفاعه طمطاوی بر این باور بود، که باید لیبرالیسم را در چارچوب اسلام ببینیم.

پس انقلاب اسلامی در عمل، موجب تقویت این فکر شد که اسلام، با دنیای روز، سازگار است و دارویِ امروز ماست. خاصیت دیگرش این بود که اسلام کارآیی سیاسی و توان تشکیل حکومت دارد.