خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معارف قرآنی (۴)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معارف قرآنی (۴) :

خدا به هرکس که بخواهد حکمت می دهد

حکمت، حالتی در انسان است که در اثر تیزفهمی و تیزهوشی، حقایق را آنچنان که هست می فهمد و در فهم اشیاء و موضوعات، دچار اشتباه نمی شود و این بالاترین مرتبه در علم و آگاهی است. وقتی انسان به معرفتی رسید که همه چیز را درست فهمید، او علم و حکمت را به دست آورده است.

یُؤْتِی الْحِکْمَهَ مَنْ یَشآءُ وَ مَنْ یُؤْتَ الْحِکْمَهَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْرًا کَثیرًا وَ ما یَذَّکَّرُ اِلاّآ أُولُوا الْاَلْبابِ.

(خداوند) حکمت را به هر کس که بخواهد می دهد و به هر کس که حکمت داده شد، پس خیر فراوانی به او داده شده است و یادآور نمی شوند مگر صاحبان اندیشه. سوره بقره آیه ۲۶۹

طبق این آیه شریفه، خداوند به هر کس که بخواهد «حکمت» می دهد و او را با این صفت برجسته مفتخر می سازد. البته خواستن خدا از روی ضابطه و معیار است و انسان باید در اثر عبادت و بندگی این شایستگی را در خود به وجود آورد که خداوند به او علم و حکمت ببخشد.

اکنون باید دید که حکمت چیست؟

حکمت حالتی در انسان است که در اثر تیزفهمی و تیزهوشی، حقایق را آنچنان که هست می فهمد و در فهم اشیا و موضوعات دچار اشتباه نمی شود و این بالاترین مرتبه در علم و آگاهی است. وقتی انسان به معرفتی رسید که همه چیز را درست فهمید، او علم و حکمت را به دست آورده است.

گاهی انسان به گمان خود چیزی را می فهمد و حتی به آن یقین دارد ولی علم او جهل مرکب است و حقیقت برعکس آن چیزی است که او پنداشته است، چنین علمی از جهل بدتر است و لذا پیامبر اسلام گاهی برای خود چنین دعا می کرد:

«اللهم ارنی الاشیاء کما هی».

«خداوندا اشیا را آنچنان که هست به من بنما»!

در واقع او از خداوند علم و حکمت می خواست و البته به او داده شده بود و او می خواست که این حالت در او تداوم داشته باشد.

انسان مؤمن نگاهی تیز دارد وچشم بصیرت او همواره باز است، زیرا تأیید الهی پشتوانه اوست. او در اثر عبادت به جایی می رسد که چشم وگوش خدایی پیدا می کند: «قال اللّه تعالی: مایزال العبد یتقرّب الیّ بالنوافل حتی احبّه فاذا احببته کنت عینه التی یبصر بها و اذنه التی یسمع بها^(۱)».

«خداوند فرمود: همواره بنده به وسیله مستحبات به من نزدیک می شود تا جایی که او را دوست می دارم و چون او را دوست داشتم، چشم او می شوم که با آن می بیند و گوش او می شوم که با آن می شنود».

همچنین طبق روایت دیگری مؤمن با نور خدا می نگرد: «قال رسول اللّه: اتقو فراسه المؤمن فانّه ینظر بنوراللّه^(۲)».

«پیامبر خدا فرمود: ازتیز هوشیء مؤمن پروا کنید، زیرا که او با نور خدا می نگرد».

ولی آنانکه ایمان ندارند، نمی توانند حقایق را دریابند و چون حقایق را درک نمی کنند، دچار کج فهمی و جهل مرکب می شوند و این حالت، در اثر اصرار بر گناه حاصل می شود و گناه و معصیت پرده ای بر روی بینش انسان می کشد و نمی گذارد که او درست بیندیشد، این بدترین حالتی است که ممکن است به یک انسان دست بدهد. همانگونه که انسان از پشت شیشه های موج دار همه چیز را کج می بیند؛ چون این شیشه میان دید او و اشیاء، فاصله می شود و باعث انحراف نور می گردد؛ گناه و معصیت نیز نسبت به دید باطنی انسان همین حالت را می دهد. در چنین حالتی انسان کارهای زشت خود را زیبا می انگارد و اعمال بد او در نظرش خوب جلوه می کند، قرآن کریم چنین شخصی را زیانکارترین مردم معرفی می کند:

«قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُم بِالاَخْسَرینَ اَعْمالاً* الّذینَ ضَلَّ سَعْیُهُم فِی الحَیاهِ الدُّنْیا وَ هُم یَحْسَبونَ اَنَّهُم یُحْسِنونَ صُنْعا» (کهف / ۱۰۴)