خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات مقام معظم رهبری در دراجتماع زائران حرم رضوی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بیانات مقام معظم رهبری در دراجتماع زائران حرم رضوی :

۱۲/۱۲/ ۱۳۸۰

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین والصلاه و السلام علی سیدنا و نبینا و حبیب قلوبنا ابی القاسم المصطفی محمد و علی اله الاطیبین الاطهرین المنتجبین الهداه المهدیین المعصومین سیما بقیه الله فی الارضین.
قال الله الحکیم فی کتابه:((الیوم یئس الذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم واخشون الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا)).
روز بسیار بزرگ و پرکرامتی است.
خدا را سپاسگزارم که این توفیق را عنایت فرمود تا در روز عید مبارک غدیر, در زیر سایه ی مرقد مطهر حضرت علی بن موسی الرضا (علیه الصلاه والسلام) با شما برادران و خواهران عزیز از مردم مشهد و زوار این آستان بلندپایه در این جا اجتماع کنیم و به بزرگداشت غدیر بپردازیم.
عید سعید غدیر را به همه یشما عزیزان, به همه ی ملت عظیم الشان ایران و به همه ی شیعیان و مسلمانان جهان تبریک عرض می کنم.
ملت عزیز ما در طول امسال و سال گذشته, یاد مبارک امیر مومنان, علی بن ابی طالب (علیه الصلاه و السلام) را گرامی داشته; و این دو سال به نام ((سال امام علی)) و ((سال رفتار علوی)) موجب شده است تا دلها به سمت آن کعبه ی محبوب قلوب عارفان و عدالت دوستان عالم, توجه بیشتری پیدا کند.
من در این جا در آغاز عرایض خود لازم می دانم اشاره ی گذرایی به مفهوم غدیر بکنم.به حادثه ی تاریخی و عظیم غدیر که ما امروز آن را عید گرفته ایم, نباید فقط به چشم یک خاطره ی فرقه یی نگاه کرد.غدیر در حقیقت معنای خود, مخصوص شیعه نیست.اگرچه شیعیان به میمنت نصب مولای متقیان به مقام امامت و ولایت, در این روز عید می گیرند و شکرگزاری می کنند; اما در حقیقت روز غدیر, امتداد خط همه ی رسالتهایالهی و اوج این خط روشن و نورانی در طول تاریخ است.اگر به مضمون رسالتهای الهی نگاه کنیم, می بینیم که در طول تاریخ نبوتها و رسالتها, این خط روشن دست به دست گشته, تا به نبی مکرم خاتم رسیده و در پایان حیات آن بزرگوار, تجسم و تبلور آن به شکل حادثه ی غدیر خود را نشان داده است.
در این جا لازم می دانم به اهمیت دعای ندبه اشاره یی بکنم, که در حقیقت خطابه ی غرایی در تبیین باورها و آرزوها و شکوه های فرقه ی امامیه و شیعه در طول تاریخ خود است.اگر نگاه کنید, همین خط روشن را در اول دعای ندبه ملاحظه می کنید:((الحمد علی ما جری به قضائک فی اولیائک)).
از ابتدای تاریخ رسالتها تا دوران نبوت خاتم, این خط روشن ادامه دارد.مضمون رسالت که عبارت است از دین خدا, در حقیقت شکل دادن و جهت دادن و قالب بخشیدن به همه ی تلاشهای انسانی است.دین, یعنی صراط زندگی.اگر شما به یک جامعه ی انسانی و به یک کشور نگاه کنید, می بینید انسانها در این جامعه, برای مسائل شخصی و عاطفی و معیشتی و عمومی خود, فعالیتهای متنوع و گوناگونی دارند.دین, همه ی این فعالیتها را جهت می دهد; آنها را هدایت می کند و به کمک خرد انسانی می شتابد تا انسان بتواند این فعالیتها را طوری تنظیم کند و کنار هم بنشاند تا سعادت او را در دنیا و آخرت تامین کند.
تلاشهایی که انسانها می کنند, بعضی مربوط به مسائل شخصی آنهاست که بخش کوچکتری از فعالیتهای انسانی را شامل می شود مثل معیشت و معنویت و عواطف و ارتباطات شخصی آنها با این و آن اما بخش بزرگتر فعالیتهای انسانی, فعالیتهایی است که در صحنه ی جامعه با تلاش جمعی صورت می گیرد, که به آن ((سیاست)) می گویند; سیاستهای اقتصادی, سیاستهای اجتماعی, سیاستهای نظامی, سیاستهای فرهنگی, سیاستهای مدنی, سیاستهای بین المللی; اینها بخش عمده ی تلاش انسانها در زندگی خود است.چرا عمده است؟ چون این سیاستها در واقع افراد را در فعالیتهای شخصی خود به سمت و سوی خاصی می کشاند.
عمده ی تلاش انسان, تلاش کلانی است که جهتگیریهای کلی فعالیتهای شخصی و ریز و کوچک را هم جهت می دهد.دین, به هر دو صحنه مربوط می شود; هم صحنه ی تلاشهای فردی انسان, هم صحنه ی سیاست که صحنه ی بسیار گسترده و وسیعی برای زندگی انسان است.
دو آفت, هم دینداری را تهدیدمی کند و هم سیاست را.یکی از آفتهای دینداری این است که دینداری یک جامعه یا یک شخص, با انحراف یا بی مبالاتی یا تحجر و جمود یا فراموش کردن نقش عقل یا التقاط و از این چیزها همراه شود.آفت دیگر دینداری این است که دین به زندگی شخصی محدود شود;عرصه ی وسیع زندگی جمعی انسانها و جامعه را فراموش یا درباره ی آن سکوت کند و از آن کناره بگیرد.
دو خطر هم سیاست را تهدید می کند: یکی این است که سیاست از اخلاق فاصله بگیرد و از معنویت و فضیلت خالی شود; یعنی شیطنتها بر سیاست غلبه پیدا کند; هواهای نفسانی اشخاص, سیاست را قبضه کند; منافع طبقات زورگو و زرسالاران جوامع, سیاست را به دست بگیرد و به این سمت و آن سمت بکشاند.اگر این آفت به سیاست خورد, آنگاه همه ی صحنه ی اجتماعی انسانها دچار عیب و آفت می شود.آفت دیگر سیاست این است که انسانهای کوته بین, کودک منش و ضعیف, سیاست را در دست بگیرند و زمام سیاست از دستهای پرقدرت خارج شود و به دست انسانهای بی کفایت بیفتد.
راه کار چیست؟ بهترین شکل و راه کار این است که در راس سیاست و اداره ی امور جوامع, کسانی قرار بگیرند که دینداری و سیاستگذاری آنها این دو آفت را نداشته باشد; یعنی کسانی اداره ی امور جوامع را بر عهده بگیرند که دیندار و دارای معنویت باشند; فکر دینی آنها بلند باشد; ازانحراف و خطاو التقاط و کج بینی در دین مصون باشند; از تحجر و جمود و متوقف ماندن در فهم دین برکنار باشند; دین را ملعبه ی دست زندگی خود نکنند; از لحاظ سیاست, انسانهای باکفایت و باتدبیر و شجاعی باشند و سیاست را از معنویت و اخلاق و فضیلت جدا نکنند.چنین کسانی اگر زمام امور یک جامعه را به دست گرفتند, آنگاه جامعه از بیشترین خطراتی که ممکن است برای آن پیش بیاید, محفوظ خواهد ماند.اوج چنین وضعیتی کجاست؟ آن جاست که یک انسان معصوم از خطا و اشتباه در راس قدرت سیاسی و دینی قرار بگیرد; امام یعنی این.
امام معصوم, انسان والایی است که از لحاظ دینی, قلب او آیینه ی تابناک انوار هدایت الهی است; روح او به سرچشمه ی وحی متصل است; هدایت او, هدایت خالص است; از لحاظ اخلاق انسانی, رفتار و اخلاق او صددرصد همراه با فضیلت است; هوای نفس در او راهی ندارد; گناه بر او چیره نمی شود; شهوت و تمایلات انسانی, او را مغلوب خود نمی کند; خشم و غضب, او را از راه خدا دور نمی کند; از لحاظ سیاسی, بینش وسیع او آن چنان است که آرام ترین حرکات و ریزترین حوادث را در صحنه ی زندگی جامعه, با چشم تیزبین خود می بیند که امیرالمومنین فرمود: ((والله لا اکون کالضبع تنام علی طول اللدم)); یعنی من کسی نیستم که بشود با لالایی او را خواب کرد در مواجهه ی با حوادث زندگی و وقایع کمرشکن, از خود شجاعت و اقتدار روحی و معنوی نشان می دهد; جانش برای او ارزشی ندارد, اما برای جان انسانها, حتی مردم دور دست, حتی زنانی که جزو پیروان دین او نیستند, ارزش قائل است و می گوید اگر کسی از غصه دق کند, حق دارد.
امیرالمومنین(علیه الصلاه والسلام) در مقابله ی با خطرها آن چنان شجاعانه عمل می کند که می گوید کسی نمی توانست با فتنه یی که من چشم آن را درآوردم منظور, فتنه ی خوارج است یا فتنه ی ناکثین در بیفتد.آن معنویت و دین و اخلاق و فضیلت از یک طرف, آن بینش عمیق و شجاعت و فداکاری و عواطف رقیق انسانی در کنار صلابت و استحکام معنوی و روحی ازطرف دیگر; همه ی اینها ناشی از عصمت است; چون خدای متعال او را به مقام عصمت برگزیده است و گناه و اشتباه در کار او وجود ندارد.اگر چنین کسی در راس جامعه باشد, اوج مطلوب همه ی رسالتهاست; این معنای غدیر است.در غدیر, چنین کاری اتفاق افتاد.
غدیر را فقط در حد یک نصب یا معرفی ساده که پیغمبر اکرم کسی را معرفی کرد, تلقی نکنید.البته پیغمبر امیرالمومنین را در حضور جمع چند ده هزار نفری مسلمانها به خلافت منصوب کرد; در این تردیدی نیست و این چیزی نیست که فقط شیعه آن را نقل کند; حادثه ی غدیر را برادران اهل سنت ما و محدثان آنها در کتابهای خود با همان خصوصیاتی که شیعه نقل می کند, نقل کرده اند; این چیزی نیست که کسی بتواند آن را انکار کند; اما قضیه در این حد متوقف نمی ماند.
مساله این است که از دوران حضرت آدم که رشته ی نبوتها و رسالتها شروع شد و بارها و بارها حکومتهای نبوی در طول تاریخ تشکیل گردید مثل سلیمان و داوود و کسان دیگری از بنی اسرائیل تا زمان پیغمبر ما آن جایی که ترکیب بدیع و شیوای دین و سیاست در اوج خود به صورت یک سنت ماندگار درآید و هدایت جامعه را تضمین کند, در قضیه ی غدیر اتفاق افتاد.لذا در همین دعای ندبه یی که عرض کردم, می خوانیم:((فلما انقضت ایامه اقام ولیه علی بن ابی طالب صلواتک علیهما و الهما هادیا اذ کان هو المنذر و لکل قوم هاد)).چقدر خوب است که ما به معارفی که به برکت هدایت اهل بیت(علیهم السلام) این طور ارزان در اختیارافکار ما قرار گرفته است, با دقت و تامل توجه کنیم.دعای ندبه همان طور که عرض کردم یک خطبه ی غرا است و تاریخچه این فکر و ریشه ی این حرکت را از دوران رسالتها بیان می کند.اگر دقت کنید, در این دعا هیچ نقطه ی اختلاف انگیزی بین شیعه و سنی که جنگ تاریخی برافروخته شده ی به دست انسانهای با انگیزه های مختلف است وجود ندارد;مساله ی امامت و ولایت به صورت استدلالی بیان می شود.((اذ کان هوالمنذر و لکل قوم هاد)); یعنی پیغمبر دارایمقام رسالت و انذار و تبشیر است; آغاز کننده ی یک راه و باز کننده ی افق در مقابل بشریت است.
اما پیغمبر, ابدی و دایمی نیست; جوامع, هدایت کننده لازم دارند; این هدایت کننده را اسلام پیش بینی کرده است:معصومین در نسلهای متعدد پشت سر هم بیایند, زمام امور را به دست بگیرند, جامعه را با تعلیمات قرآنی ناب و خالص در طول چند نسل و چند قرن هدایت کنند و در واقع همه ی افکار و خصوصیات و رفتارها و خلقیات اسلامی را در جامعه ی اسلامی نهادینه کنند.البته بعد از آن باز حجت خدا در میان مردم زنده می ماند; چون دنیا و بشریت بدون قیام حجت امکان ندارد; اما بشریت راه خود را پیدا می کرد, که این البته اتفاق نیفتاد.نقشه و طرح کلی اسلام این است; و این معنای غدیر است.
امامت, یعنی همان اوج معنای مطلوب اداره ی جامعه در مقابل انواع و اقسام مدیریتهای جامعه که از ضعفها و شهوات و نخوت و فزون طلبی انسانی سرچشمه می گیرد.اسلام شیوه و نسخه ی امامت را به بشریت ارائه می کند; یعنی این که یک انسان, هم دلش از فیض هدایت الهی سرشار و لبریز باشد, هم معارف دین را بشناسد و بفهمد یعنی راه را درست تشخیص دهد هم دارای قدرت عملکرد باشد که ((یا یحیی خذ الکتاب بقوه)) هم جان و خواست و زندگی شخصی برایش حایز اهمیت نباشد; اما جان و زندگی و سعادت انسانها برای او همه چیزباشد; که امیرالمومنین در کمتر از پنج سال حکومت خود, این را در عمل نشان داد.شما می بینید که مدت کوتاه کمتر از پنج سال حکومت امیرالمومنین, به عنوان یک نمونه و الگو و چیزی که بشریت آن را هرگز فراموش نخواهد کرد, در طول قرنها همچنان می درخشد و باقی مانده است; این نتیجه ی درس و معنا و تفسیر واقعه ی غدیر است.
ما دو سال با عنوان نام امیرالمومنین, جامعه و دلهای خود را به عظمت این مقام شامخ و این چهره ی فراموش نشدنی تاریخ متوجه کردیم; اما معنای آن این نیست که وقتی امسال که سال ه۸ است تمام بشود, دیگر رفتارهای علوی و پرداختن به زندگی امیرالمومنین برای ما لازم نیست و تاریخ مصرف آن می گذرد; نخیر, ما هر لحظه احتیاج داریم که به آن نقطه ی الگو و خط نشان و انگشت اشاره یی که در زندگی امیرالمومنین وجود دارد, نگاه کنیم; از آن الگو بگیریم و فاصله ی طولانی بین خودمان و او را هر چه ممکن است, قدم به قدم کم کنیم.
بزرگترین خطر برای نظام وحکومتی مثل نظام و حکومت ما که با نام اسلام به وجود آمده, این است که ما فراموش کنیم الگوی حکومت ما, امیرالمومنین است; به الگوهای رایج دنیا و تاریخ نگاه کنیم و خود را با آنها مقایسه کنیم; به روش حکومتهای منحرفی که در طول تاریخ روزبه روز به بشریت ضربه زدند, نگاه کنیم; اگر یک جنبه از زندگی انسان را رونقی بخشیدند, جنبه ی دیگری را دچار ضایعات جبران ناشدنی کردند.همت جمهوری اسلامی باید این باشد که خود را به آن الگویی که در غدیر معرفی شد و در دوران پنجساله ی حکومت امیرالمومنین, نمونه ی آن نشان داده شد, نزدیک کند.اگر دقت کنید, می بینید جنگهای امیرالمومنین در این مدت کوتاه, همه در راه جلوگیری از تبدیل امامت و ولایت اسلامی به آن شکلهای منحرف است; تبدیل امامت به سلطنت; تبدیل حکومت معرفت به حکومت جهالت; تبدیل حکومت مبتنی بر نادیده گرفتن منافع شخصی به حکومتی که در راس آن کسانی باشند که بیش از همه چیز, به منافع شخصی خود و جمع کردن مال و منا