خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره)

با فایل فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) شامل 87 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دقت ابوالفتوح رازی در معانی واژه ها و مقایسه آن باتبیان شیخ طوسی و مجمع البیان ط برسی (ره) :

گروه فرهنگ و ادب اسلامی

امام المفسرین شیخ ابوالفتوح رازی مؤلف اثر نفیس و مفید تفسیر روض الجنان از بزرگان علمای شیعه امامیه است و اثر

پر ارزش او در نیمه اول قرن ششم هجری تالیف شده است. این اثر متعلق به ۹ قرن قبل با این همه مزایا باید معجزه

تالیف در تفسیر نامید، زیرا کتابی است که از جهات مختلف و ابعاد گوناگون مفید است، و به تعبیر بعضی از بزرگان

مصداق فیه ما تشتهیه الانفس وتلذ الاعین

. ^(۱)

گرچه شرح حال جامعی از این مرد بزرگ که از اکابر علمای امامیه است در دست نیست، ولی از این اثر گرانبها تا حدی

می توان به مقام شامخ علمی او پی برد. ورود و خروج او در هر مساله از مسائل علمی و یا فقهی و عقیدتی استادانه و

محققانه است. از مهارتش در مسائل مختلف می توان دانست که وی مردی اصولی و فقیه و محقق و متکلم و ادیب و لغوی

و خلاصه من یعتمد علیه فی شتی العلوم بوده است

.

اگر کسانی بخواهند در اطراف این تفسیر و معرفی آن به محافل علمی مطالبی بنویسند از جهات متعدد سزاوار فحص و

بحث است

.

چون این متن ارزشمند و مهم شیعی در بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی به نحو جالب توجهی مورد تحقیق

قرار گرفته و با تکیه بر نسخه های خطی بسیار به تصحیح جناب دکتر یاحقی و با ویراستاری این کمترین به عالم علم و

ادب و فرهنگ عرضه شده است،

(۲)

در مقاله حاضر نتیجه بررسی مقایسه ای بین این تفسیر و تفسیر تبیان مرحوم

شیخ الطائفه طوسی(ره) که مرحوم شیخ ابوالفتوح از آن متاثر بوده است، و مجمع البیان مرحوم طبرسی(ره)، از

معاصرین شیخ ابوالفتوح، عرضه شده است. و چنین نتیجه گرفتیم که به طور کلی می توان گفت تفسیر روض الجنان از

این جهت کاملتر است و بر این دو تفسیر رجحان دارد

. ^(۳)

شان لغوی ذکر موارد استعمال لغت و یا نقل اختلافاتی که در یک واژه وجود دارد; و دقت در این که استعمال این لغت در

چند مورد چه مناسبتی دارد نیست و اما اگر کسی مشتقات یک لغت را در مواردی با ذکر مناسبت بیان کند و برای تمام

مشتقات آن، واژه جامعی به دست دهد نشان قدرت محقق است. مرحوم شیخ ابوالفتوح رازی الحق دارای چنین هنری

است و بیشتر در این جهت، اشتقاق کلمات مورد لحاظ است. با دقت و احاطه ای که افراد دارند و در این جهت اشخاص به

شدت و ضعف مختلفند و کمتر کسی پیدا می شود که تا آخر راه رفته و جای تحقیقی برای دیگران نگذاشته باشد چنان

که گفته اند: کم ترک الاول للآخر

.

اکنون برای این که این مقاله متضمن فواید بیشتری باشد، اشتقاق و اقسام آن با اجمال و اختصار بیان می شود. گفته اند

: ^(۴) «

الاشتقاق اقتطاع فرع من اصل » یعنی اشتقاق به این معنی است که فرعی از اصلی گرفته شود مثل گرفتن فعل از مصدر

;

در صورتی که اصل را مصدر بدانیم و در اشتقاق، مشتق که فرع است با مشتق منه که اصل است باید در حروف اصلی ولو

در بعضی از حروف اصلی همخوانی داشته باشند چه در صفات حروف اختلاف داشته باشند یا اتفاق، و چه ترتیب حروف

در هر دو یکسان باشد یا نباشد و به حسب این اختلاف و اتفاق میان اصل و فرع، اشتقاق به چهار قسم شده است: صغیر،

وسیط، کبیر، اکبر

.

اشتقاق صغیر آن است که حروف اصول کلمه اصل با همان ترتیب در فرع محفوظ باشد با تغییری در صفات حروف، چه

حرف زایدی در فرع باشد چه نباشد، مثل نصر ینصر نسبت به نصر

.

اشتقاق وسیط آن است که حروف اصول کلمه اصل در فرع محفوظ باشد با اختلاف در ترتیب مانند جبذ نسبت به جذب

.

اشتقاق کبیر آن است که بعضی از حروف اصول کلمه اصل در فرع محفوظ باشد مثل این که «شیعه » از شعاع گرفته شده

باشد. در روایتی از ائمه هدی علیهم السلام نقل شده است که شیعه را شیعه نامیده اند چون از شعاع نور ائمه علیهم السلام

آفریده شده اند با وجودی که کلمه شیعه اجوف است و شعاع مضاعف. و از این قبیل موارد در سخنان اصحاب عصمت

علیهم السلام به چشم می خورد

.

و اشتقاق اکبر آن است که کلمه ای از دو کلمه یا بیشتر مشتق شود که در کلمه فرع (مشتق) از دو کلمه یا بیشتر حروفی

باشد مثل اشتقاق «حصب » از حصی و حطب یا گرفتن مصادری چند از جمله هایی مثل بسمله و حولقه و سبحله و سمعله

از جمل بسم الله الرحمن الرحیم و لاحول و لا قوه الا بالله، و سبحان الله و سمع الله لمن حمده. به اعتبارهایی دیگر،

اشتقاق تقسیمات دیگری پیدا می کند که این جا مجال ذکر آن نیست

.

تفسیر روض الجنان را با خیلی از تفاسیر از جهات مختلف می توان مقایسه کرد و عظمت این تفسیر را درک کرد ولی ما در

این باره دو تفسیر شیعی را مقیاس قرار دادیم و این تفسیر را با آن دو سنجیدیم: اول: تفسیر تبیان شیخ الطائفه طوسی

(

ره) زیرا شیخ ابوالفتوح رازی در تفسیر روض الجنان از آن متاثر بوده و مطالبی از تبیان در روض الجنان دیده می شود

.

دوم: تفسیر مجمع البیان امین الاسلام طبرسی (ره) که باید گفت تفسیری از معاصران شیخ ابوالفتوح که بتواند با

تفسیر روض الجنان پهلو بزند و مؤلفش از اکابر علمای امامیه باشد چون مجمع البیان در دست نیست

.

مقایسه مواردی از سه تفسیر فوق الذکر نه به نحو استقصاء از همه مجلدات سه تفسیر بلکه به عنوان نمونه: در آیه ۳ سوره

بقره در جمله «و مما رزقناهم ینفقون » شیخ در تبیان (۱/۵۷) فرموده و اما الرزق فهو ما للحی الانتفاع به علی وجه لایکون

لاحد منعه منه، یعنی: و اما رزق چیزی است که زنده را بهره بردن به آن هست بر وجهی که هیچ کس را نرسد که از آن

منعش کند و این معنی را برای رزق در مجمع البیان (۱/۳۹) نیز آورده و در روض الجنان (۱/۱۰۶) همین مفاد هست به

اضافه این قسمت که عینا نقل می کنیم: چون چنین بود شامل بود جمله منفوعات را از این جا گویند: رزقه الله دارا و

عقارا و ولدا و علما و غیر ذلک مما ینتفع به » و در آیه ۹ سوره البقره «یخادعون الله » در تبیان (۱/۶۹) خدع را به معنی فساد

و تغیر آورده و به شعری هم استدلال فرموده است و مجمع البیان (۱/۴۶) هم فقط معنی اصلی کلمه را ذکر فرموده و آن

معنی را که شیخ الطائفه در تبیان آورده و به شعر استدلال فرموده ذکر نکرده ولی در روض الجنان (۱/۱۲۰) آن معنی را

که در تبیان است با ذکر شاهد از شعر آورده باضافه معنی اصل کلمه که «اخفاء» است مضافا به این که فرموده: نهانخانه را

مخدع گویند. پس روض الجنان از هر دو تفسیر مطلب را مبسوطتر آورده است

.

در آیه ۴۹ سوره البقره در لغت ذبح در تبیان (۱/۲۲۱) و مجمع البیان (۱/۱۰۵) این لغت را به معنی شق آورده اند ولی در

روض الجنان (۱/۲۷۰) این معنی را آورده به اضافه دو معنی دیگر: فت (خرد کردن) و شکستن

.

در آیه ۱۰۲ سوره البقره در لغت سحر: تبیان (۱/۳۷۲) ریشه این لغت را خفاء دانسته است و روض الجنان (۲/۷۹) هم آن را

آورده و هر دو تفسیر در این باره بسط سخن داده اند ولی شیخ ابوالفتوح این معنی را (خفاء) به عنوان جامعی ذکر می کند

و سایر معانی را به این جامع برمی گرداند که این دقت در تبیان نیست و مجمع البیان (۱/۱۷۰) هم کمتر از تبیان دارد و با

وجودی که در تبیان مطلب مبسوط آمده است سخنی در روض الجنان است که در تبیان نیست و آن این است: «اصل کلمه

(

سحر) در لغت پوشیدگی است و شش را برای آن سحر گویند که پوشیده باشد در شکم و سحر را برای آن گویند که آخر

شب که صبح برخواهد آمدن تاریکتر باشد و بیانی که به حدی رسد که دیگران ندانند چنان بیان کردن، سحر خوانند آن

را برای آن که وجه آن پوشیده باشد و هر کس چنان نداند گفتن… و سحر آمده است به معنی علم به کاری پوشیده ». پس

شیخ ابوالفتوح استادانه تر در این کلمه داد سخن داده و مطلب را رسانده است

.

در آیه ۱۰۹ سوره البقره در لغت «حسد» در تفسیر تبیان (۱/۴۰۶) و مجمع البیان (۱/۱۸۴) معنای اصطلاحی حسد را ذکر

کرده اند و ریشه این واژه را به دست نداده اند ولی در روض الجنان (۲/۱۰۷) مرحوم شیخ ابوالفتوح می گوید: اصل حسد در

لغت حک الشی ء بالشی ء چیزی در چیزی سودن باشد چنان که خراشیده شود و از این جا بیل را محسد گویند که

لت خدش است و پس از آن استدلال به اشعار فراوانی در مذمت حسد کرده که در تبیان و مجمع البیان نیست

.

در آیه ۱۸۴ سوره البقره تبیان (۲/۱۱۸) در لغت «سفر» آن معانی را که در روض الجنان آمده ذکر کرده و ریشه آن را به

معنی کشف دانسته است ولی در روض الجنان (۳/۱۵) دقتی و توضیحی است که در تبیان نیست مثلا در معنی سفر که به

معنی کتاب است و جمع آن اسفار، این دقت در روض الجنان راجع به علت چنین نامگذاری توضیح داده شده است و آن

این که در کتاب کشف علوم است. و یا فرموده: کاتب را سافر گویند و جمع آن سفره است سپس گوید زیرا ذوسفر است

مثل لابن و تامر بمعنی ذولبن و ذوتمر یا سفیر به معنی کسی که میان دو کس برای اصلاح آنها دخالت کند چرا او را

سفیر گویند چون استکشاف حال ایشان کند و در این باره در مجمع البیان (۲/۲۷۲) هم کم مطلب آمده است

.

در آیه ۱۸۷ سوره البقره در جمله تلک حدود الله در معانیی که برای حد آمده تبیان (۲/۱۳۶) از روض الجنان (۳/۶۰) عقب

نیفتاده ولی مجمع البیان (۲/۲۸۰) کمتر مطالبی ذکر کرده ولی روض الجنان از نظر استدلال به شعر و مثلها کاملتر است

و حد اصطلاحی را هم ذکر فرموده که حد تعریفی است که مطرد و منعکس باشد یعنی جامع افراد و مانع اغیار

.

در آیه ۱۸۸ سوره لبقره در لغت ادلاء «وتدلوا بها الی الحکام » در تبیان (۲/۱۳۹) و مجمع البیان (۲/۲۸۲) و روض الجنان

(۳/۶۲)

بحث شده و روض الجنان کاملتر و با بیان شواهد شعری مطلب را پرورانده است

.

این نکته را نباید از نظر دور داشت که واژه مزبور، هم از ثلاثی مجرد آمده (دلا، یدلو) و هم از باب افعال (ادلی یدلی) و

هم از باب تفعیل (دلا، یدلی)، و روض الجنان و مجمع البیان آورده اند که وقتی گفته می شود ادلیت الدلو اذا ارسلتها فی

البئر و گاهی که گفته می شود دلوتها اذا اخرجتها و تبیان به عکس این معنی که در روض الجنان و مجمع البیان است

آورده که وقتی گفته شود دلوت الدلو فی البئر اذا ارسلتها و وقتی بگویند ادلیتها اذا انتزعتها من البئر. و با مراجعه به

معاجم (۴/۵) لغوی و دقت در آنها به دست آمده که آنچه شیخ ابوالفتوح و طبرسی (ره) ذکر کرده اند صحیحتر است نه

آنچه شیخ در تبیان آورده است

.

در آیه ۲۲۳ سوره البقره «ولاتجعلوا الله عرضه لایمانکم » مفسران قدیم و جدید دو معنی برای «عرضه » ذکر کرده اند: اولی

حاجز و مانع و دوم در معرض قرار دادن; ولی در این که این واژه را از چه بگیریم در تبیان و مجمع البیان تعرضی نیست

ولی در روض الجنان (۳/۲۴۵-۲۴۶) فرموده اصل آن یا از عرض است و هوالجانب یا از عرض مصدر عرضت علیه الامر. و در

همان معانی که قوم گفته اند در روض الجنان شواهد بیشتری است که در دو تفسیر تبیان (۲/۳۴۵) و مجمع البیان (۲/۳۲۱

)

نیست

.

در آیه ۱۳ سوره آل عمران در لغت رای به مناسبت رای العین در آیه کریمه، مرحوم شیخ ابوالفتوح در روض الجنان (۴/۲۰۳

)

نکاتی نقل فرموده که در تبیان (۲/۴۹) و مجمع البیان (۲/۴۱۵) نیست. شیخ ابوالفتوح با دقت خاص خویش درباره این

واژه فرموده رؤیت مربوط به دیدن به چشم ظاهری است و رای مربوط به رؤیت دل است و رؤیا بمعنی رؤیت در خواب، و

شواهدی ذکر فرموده است و در بسیاری از لغات تبیان و روض الجنان و مجمع البیان اصل مطلب را به یک اندازه دارند

ولی از نظر شواهد و تحلیل مطلب در حد روض الجنان نیستند

.

در آیه ۷۹ سوره آل عمران که کلمه ربانیین به کار رفته در تبیان (۲/۵۱۱) و مجمع البیان (۲/۴۶۵) برای این کلمه که

منسوب به رب یا ربان است سخن به اختصار رفته ولی در روض الجنان (۴/۴۰۴-۴۰۵) با بسط بیشتر و استشهاد به شعری

که در دو تفسیر مزبور نیست سخن رفته است و در دو تفسیر پنج معنی برای ربانیین آمده که از روض الجنان حدود هشت

معنی به دست می آید و بهتر از همه این که روایتی در روض الجنان درباره ربانی هست که در دو تفسیر نیست و این روایت

لب و جان همه معانی است که برای ربانی گفته اند و آن روایت این است که از امیرالمؤمنین علیه السلام راجع به ربانی

پرسیدند فرمود: ربانی آن است که یرب العلم بعمله که تربیت علم کند به عمل، عالمی عامل باشد

.

در آیه ۱۰۱ سوره آل عمران در لغت اعتصام (و من یعتصم بالله فقد هدی الی صراط مستقیم) در تبیان ( ۲/۵۴۳) به معنی

امتناع و در مجمع البیان (۲/۴۸۲-۴۸۱) به معنی امتناع و تمسک آن را گرفته اند و در روض الجنان فرموده اصل اعتصام،

امتناع است. در این جا تبیان و مجمع البیان به اختصار پرداخته اند ولی روض الجنان شواهدی از آیه و شعر آورده، و این که

این لغت گاهی متعدی به نفس آمده و گاه متعدی به باء و به عصمت مصطلح نیز اشاره کرده و فرموده «و از این جا عصمت

گویند آن لطف را که مکلف عند آن امتناع کند از سایر قبائح » که دو تفسیر مزبور از این بسط، خالی است

.

در آیه ۱۶ سوره الانفال (و من یولهم یومئذ دبره الا متحرفا لقتال او متحیزا الی فئه) در تفسیر تبیان (۵/۹۲) و مجمع

البیان (۴/۵۲۹) و روض الجنان (۹/۸۳) متحرف را از ریشه حرف گرفته اند که به معنی کناره شی ء است و متحرف و

منحرف آن است که از جهت استواء زایل می شود و خلاصه این که تمکن در جهت استقامت و اعتدال ندارد و به طرف

شی ء منحرف و متمایل می گردد. دو سه نکته در روض الجنان هست که در دو تفسیر مزبور نیست یکی این که ایشان چون

جامع همه معانی را همان تمایل و انحراف از جهت استواء بیان کرده در حرفه که ما بمعنی پیشه ترجمه می کنیم چنین

بیان می کند: «والحرفه الصنعه لانه ینحرف الیها» یعنی صنعت و کار و پیشه را حرفه می گویند چون شخص پیشه ور به آن

منحرف و متمایل می شود و به آن روی می آورد و دیگر آن که دو سه معنی برای حرف آورده که در دو تفسیر نیست: حرف

السیف حده و الحرف البعیر الضامر تشبیها بحرف الهجاء والحرف البعیر الصلب تشبیها بحرف الجبل

.

در آیه ۳۸ سوره الانفال (قل للذین کفروا ان ینتهوا یغفرلهم ماقد سلف) در تفسیر مجمع البیان (۴/۵۴۲) تن