خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری شامل 72 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جهان و انسان از منظره سهراب سپهری :

سهراب سپهری با اشعار رازآمیز و باسویه فراعقل گرایی خود همراه با تعابیر و اصطلاحات وتصویرهای غیرمحسوس و ذهنی که از آن به رویکرد اشراقی و متافیزیکی یاد کرده اند، در شعر معاصر مخالفان و موافقان جدی دست و پا کرده است .

گروهی سهراب را به عنوان شاعر اجتماع گریز، که در برج عاج شیشه ای خویش نشسته و با فرو رفتن در خلسه ای هورقلیایی، از سنگ هایی که به سوی دیوارهای شیشه ای پرتاب می شود، بی خبر نگهداشته، فاصله تفکر سیاسی اجتماعی خود را با وی حفظ کرده اند .

جمعی نیز با نزدیک شمردن روحیات عرفانگرایانه خاص سپهری با علایق اشراقی خویش در بن مایه های اساسی تفکرش، سخت بدو تعلق خاطر پیدا کرده اند، به ویژه برخی منتقدان و شاعران جوانتر، پس از انقلاب اسلامی، شیفته سهراب و بخش مهمی از اشعار مجموعه «هشت کتاب» از جمله اشعار از جنس «صدای پای آب» شده اند . جالب توجه خواهد بود که این موضوع با عنایت به فضای انقلابی و عملگرایانه حاکم بر جامعه مورد کاوش قرار گیرد که به چه سبب استقبال وسیعی از اشعار سهراب شده وبسیاری از شاعران که رفته رفته جای پایی یافته اند، متأثر از فضای خاص آثار شاعر «اهل کاشان» شده اند . در حالی که سهراب سپهری سخت تحت تأثیر عرفان هند نقاشی می کند و شعر می سراید . اما فرهنگ عرفانی اسلامی (ایرانی) بر بنیادهای دور از مشی رایج در تاریخ و فرهنگ عرفانی هند و شرق دور، سیری منحصر به خویش دارد . گرچه ممکن است، فضایی را در فرد خلق کنند که در ظاهر شباهت هایی با هم دارند .

در هر حال سهراب؛ در شعر و اندیشه شعر معاصر جای مخصوصی دارد و مخالف و موافق ناچارند با شعر وی ارتباط برقرار سازند .

عبدالعلی دستغیب، به عنوان متفکر و منتقد باتجربه معاصر که جریان های گوناگون فکری در عرصه اندیشه و اجتماع و سیاست و شعر و ادب راازنزدیک دنبال کرده، بار دیگر به سراغ سهراب سپهری و شعرش رفته و پویه این شاعر را از زاویه تعلق خاطر وی به «فلسفه های اشراقی هند و ذن بودیسم» و دوری و نزدیکی وی را با تعابیر عارفان شاعر در ادبیات فارسی بررسی کرده است .

سهراب سپهری؛ شاعر و نقاش معاصر در شعر امروز ایران، مقامی ویژه دارد . نظر او نسبت به انسان، طبیعت و جهان برخلاف نظر نیما، اخوان، شاملو و نصرت رحمانی، نظری رازورانه و عرفانی است .

او در آغاز به فلسفه های اشراقی هند و ذن بودیسم روی آورد و تعابیری را به کار برد که با تعابیر شاعران عارف ما نزدیک نبود، اما از صدای پای آب به بعد واژگان و بیانش به بیان شاعران فارسی نزدیک شد، گرچه ما هنوز در اشعار پایانی او، باز تعابیر ذن بودیسم را می بینیم .

البته سپهری در زمینه آوردن رمزها و تعابیر عرفانی خاوری و باختری به حوزه شعر جدید فارسی تنها نبود . هوشنگ ایرانی، بیژن جلالی، شرف الدین خراسانی و چندتن دیگر نیز دراین کار سهیم بودند، اما اشعار اینان به رغم آگاهی ها و زبان و بیان خاص شان، به اندازه شعر سپهری، قبول عام نیافت . در همه اشعار سپهری، گرایشی دیده می شود برای فراتر رفتن از تجربه محسوس وسلوک به سوی حوزه اشراق، به سوی روشنی، نور، گیاه، سبزه، آب . او بر آن است سرزمین تجربه جسم و جنس را به سود حوزه فراتر از محسوس وانهد یا دست کم حوزه نخستین را، تابع حوزه دومین سازد . وسیله این کار البته، توسل به شهود و اشراق است .

باز شد درهای بیداری

پای درها لحظه وحشت فرو لغزید،

سایه تردید در مرز شب جادوگر گسست از هم

روزن رؤیا بخار نور را نوشید .

(هشت کتاب)

این تعابیر خلاف «آمد عادت» است . وزن آهنگین، سنگین و محزون است . برخلاف آنچه گفته اند، این ترنمی نیست که شاعر در آغاز حالت گشوده شدن به حوزه روشنی در خود یافته و آن را به سرودی بدل کرده باشد، بلکه آهنگ و بیانی است از سراینده ای که دانسته های رازورانه خود را به آهنگی بم، خفه و سنگین و البته تا حدودی مصنوع عرضه می کند . البته سپهری، بعدها به جایی رسید که در سلوک به سوی نور و روشنی (اشراق) در لحظه های شادمانه یا محزون زندگانی خود، به کشف و شهودی وارد شد، که در سپهره آگاهی رمزآمیزش برق می زند و بی درنگ به روی کاغذ می آید و طبیعی وصمیمانه است:

و در تراکم زیبای دست ها یک روز

صدای چیدن یک خوشه را به گوش شنیدیم

و در کدام زمین بود

که روی هیچ نشستیم

و در حرارت یک سبب دست و رو شستیم .

(همان، ۳۲۶)

می بینیم که اشعار سپهری به حوزه اشعار لیریک، و از نظر سبک به حوزه اشعار رمانتیک و سمبولیک تعلق دارد و به همین دلیل، زبان مطلقا تشبیهی و استعاری به کار می برد . در اشعار او، اشارات دینی، اسطوره مکرر می شود . شاعر اصرار دارد به دوران معصومیت کودکی خود و انسان برگردد و باستانی بیندیشد . پس می کوشد اشعاری بنویسد مانند زمزمه ها و اوراد دینی و عرفانی، که مخاطب آن ها نیز اهل رازند، نه خردگرایانی که سوژه یعنی شناسنده را در سویی می گذارند و اوبژه یعنی مفردات جهان را در سویی دیگر . بیشتر اشغار او نجوای شاعر با خویشتن است و جانمایه (fitom) آن ها روشنی، آب، گیاه، بیداری اشراقی است:

رخت ها را بکنیم

آب در یک قدمی است

روشنی را بچشیم،

گرمی لانه لک لک را احساس کنیم

روی قانون چمن پا نگذاریم .

سراینده به منظور اینکه دیگران را در حالات شهودی خود سهیم سازد، تعابیر و تصاویر عجیب می آورد، استعاره های غریب به کار می برد و به واژگان یاکوبسن «آشنایی زدایی» می کند و از این قبیل تعابیر: چراگاه رسالت، تمشک لذت، پرچین سخن، غفلت رنگین، تری پوست شبنم، پوشیده بودن در خزه نام، ذهن اقاقی، پشت دانایی اردوزدن، پای تر باران . خود او هم به این نکته اشارت دارد:

غبار عادت پیوسته در مسیر تماشاست

همیشه با نفس تازه راه باید رفت

و فوت باید کرد،

که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ

برای بته نورس مرگ آب را معنی کردم

از این تصاویر و تعابیر این نتیجه به دست می آید که شاعر بین دوحوزه انتزاع و واقعی و مشخص، بین سپهره ریاضی، ارگانیک، بین زمین رمزی و واقعی در حرکت است . او از حوزه آشنای تعابیر شعر فارسی معاصر دور می شود . به صورت کودکی درمی آید، که گویا نخستین بار است دیده به جهان گشوده و چیزها و آدم ها را دیده است . حوزه فراسو، حوزه ای که مرزهایش مشخص نیست، هدف سلوک شاعرانه اوست . دربرخی از اشعار او، شکل های هندسی و واژگان و نسبت های ریاضی در کار است . تعبیر مشهور «حجم سبز» او، این نکته را به خوبی روشن می کند و نیز تعابیر:

نگاه منتظری حجم وقت را می دید:

*

به سمت مبهم ادراک او مرگ جاری بود .

*

خطوط جاده در اندوه دشت ها گم بود .

*

و مثل بادبزن، ذهن، سطح روشن گل را گرفته بود به دست

*

اگرچه منحنی آب بالش خوبی است .

*

نظر رمزآمیز سپهری، همان است که در همه اشعار اشراقی می بینیم و درشعر ادب کلاسیک خود ما نیز همانندش زیاد است

[بایزید بسطامی قدس سره دست بر دیوار زد، دریچه ای گشاده گشت و دریایی بی نهایت ظاهرشد . (تذکرهالاولیا، ۲۲۶)

و گفت به صحرا شدم . عشق باریده بود و زمین تر شده چنانکه پی مرد به گلزار فروشود، پای من به عشق فرو می شد . (تذکره الاولیاء)

دراشعار سپهری نیز حالات رومانتیک و حالات شگرفی که دانایان هند تجربه کرده اند، به هم می آمیزد و به صورت کاوش در «راز هستی» ، درپی «آواز حقیقت دویدن» درمی آید .

کار ما نیست شناسایی رازگل سرخ

کار ما شاید این است

که در افسون گل سرخ شناور باشیم

این حالات در فرهنگ روانکاوی جدید به «سیر درونی از گذرگاه هراس» تعبیر می شود و دراشعار نخستین سپهری (دفترهای مرگ رنگ، زندگی خواب ها، آواز آفتاب، شرق اندوه) و گاهی درشعر طولانی پایانی او «مسافر» به فراوانی آشکار می گردد . «دراین اشعار سخن از تاریکی، خاموشی، هوای پژمرده، گمشدگی، هراس است و سراینده با زبان نقاش و شاعر لحظه های زیست خود را با لحنی محزون روایت می کند، اگرچه مفهوم هایی که درشعرآمده، به تقریب، کلا از فلسفه های هند و ذن بودیسم گرفته شده است:

تصویرم را کشیدم/چیزی گم شده بود/روی خودم خم شدم/حفره ای درهستی من دهان گشود .

(هشت کتاب/۸۶)

در سیر رازورانه درونی البته راهرو با خود خویش رویاروی می شود . راه هموار نیست و سرشار از حیرت است . گویی او از فراز قله ای بلند به ژرفای دره می نگرد و عمق و سیاهی دره به سرگیجه اش می اندازد . ازهرطرف که می رود، هراسش افزون می شود و می گوید: زنهار از این بیابان وین راه بی نهایت . البته عارفان بزرگ از این مرحله گذشته اند و می گذرند و به مقصود و به آرامش می رسند ولی سپهری در بیشتر اشعارش راهروی است که درمراحل هراس و گمگشتگی سرگردان است و بنابراین، وحشت تنهایی را با جان و دل خود احساس می کند:

درسرراهش درختی جان گرفت

میوه اش همزاد همرنگ هراس

پرتوئی افتاد درپنهان او

دیده بود آن را به خوابی ناشناس . (همان، ۱۸۱)

برخی از این تصاویر، با پنداره های کسی که دچار شکسته روانی شده است و با سفرهای قهرمانان اساطیری یکسانی دارد . می توان گفت این تصاویر مایه های کهن الگوهای عمومی روانی هستند و نیز به تعبیر دکتر پری کارشناس آگاه این مسائل (yrreP ,YD) ، پیکره های سمبولیک اند درحالات فکری انسان معاصر که از فروریختگی و تجربه روانی کامل رنج می برد . یعنی وضع فردی را نشان می دهد که تماسش با زندگانی عادی و جامعه اش بریده شده و بر بنیاد پندارهای درون طوفانیش به اشیاء، انسان ها و جامعه می نگرد . یکی از دوستان سپهری نقل می کند، که در محفلی به او می گویند: «چطور تو می توانی اینقدر آرام و نسبت به جامعه و دیگران بی اعتنا باشی؟ چطور می توانی اینقدر به فکر رنج و اندوه و شادی خود باشی و از آب زلال، و صفای باران و شبنم حرف بزنی؟» و سپهری درپاسخ به شخص معترض، می گوید: اشتباه می کنی . من ابدا آسایش و آرامشی ندارم . زمانی که درجمع آدمیان هستم و درشهر به سرمی برم . گفت وگوها و داد و قال ها و هیاهوی اشخاص و ماشین ها مرا به شدت

شکنجه می دهد پس سر به دشت و صحرا می گذارم ولی در آن جا نیز آشفتگی مرا رها نمی کند . احساس می کنم که کوهها از دو سو به من نزدیک می شوند و مرا تا حد مرگ می فشارند و وحشت مرا به شدت دربرمی گیرد .» برخی از شعرهایش نیز همین حالات را گواهی می دهند:

هر جا که من گوشه ای از خود را مرده بودم

یک نیلوفر روئیده بود

گوئی او لحظه لحظه در تهی قدس سره درون [من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خود را می مردم . (همان «زندگی خوابها» ، ۱۱۹)

نشانه های مهم این شکسته روانی (گرچه سراینده به نیلوفر نشانه آرامش بودایی و اشراق نیز می اندیشد) مراحل: جدایی، پاگشایی (تشرف noitaitini) و بازگشت است . سراینده از نظم اجتماعی و زمینه ها و قرینه های آن دور می شود، در رؤیایی غوطه ور می شود که نمی تواند آن را تعبیر کند، سپس غرق در این رؤیاها در شبی تیره و فلج کننده یا در دریایی مهیب و طوفانی غرقه می شود، و به درون بیکران خود سفر می کند . بازگشت طولانی و ژرف به درون، به ژرفای روح او را با رشته ای از