خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال شامل 113 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مشارکت سیاسی در امریکا: آمار و آمال :

تاریخ دریافت: ۱/۱۲/۷۹
تاریخ تایید: ۱/۳/۸۰
چکیده:
مشارکت سیاسی در عرصه های گوناگون در جوامع مختلف از مظاهر و اشکال متنوع و گوناگونی برخوردار است که یکی از مصادیق بارز آن، حضور مردم واجد شرایط در عرصه های انتخاباتی تلقی می شود . حضور مردم در عرصه های انتخاباتی با توجه به ماهیت نظامهای حاکم بر کشورهای مختلف می تواند بیانگر عوامل گوناگون در خصوص تاریخ، ساختار، اهداف و آمال نظامهای سیاسی و شهروندان آنها باشد . در طول ۴۰ سال گذشته حضور مردم امریکا در عرصه انتخابات ریاست جمهوری و مجالس قانونگذاری به طرز فزاینده ای کاهش یافته است . ریشه این امر را می توان حول دو محور تاریخی – ساختاری و تحولات آرمانی جستجو و ارزیابی نمود . در این مقاله ابتدا آمار حضور مردم امریکا در عرصه های انتخاباتی در طول ۴۰ سال گذشته (۱۹۶۰ – ۲۰۰۰) ارائه و سپس عوامل این کاهش حضور سیاسی در قالب دو عامل تاریخی – ساختاری و تحولات آرمانی مورد بحث و نقد قرار گرفته است .
واژگان کلیدی: مشارکت سیاسی، انتخابات، امریکا، آمار مقدمه:
بر اساس آماری که «انستیتو بین المللی برای دمکراسی و کمکهای انتخاباتی » ^(۲) در خصوص حضور مردم کشورهای مختلف جهان در عرصه های انتخاباتی در حد فاصل سالهای ۱۹۹۱ الی ۲۰۰۰ منتشر ساخت بطور متوسط ۴۵ % از افراد واجد شرایط امریکایی در عرصه های سیاسی انتخابات رئیس جمهور و نمایندگان مجالس قانونگذاری حضور می یابند . بر اساس این آمار تنها گواتمالا با ۲۴ % و سویس با ۳۸ % در مقایسه با امریکا از مشارکت عمومی کمتری برخوردار می باشند . این در حالیست که استرالیا از ۸۳ % ، آرژانتین ۸۱ % ، برزیل ۷۷ % ، کانادا ۶۰ % ، فرانسه ۶۱ % ، آلمان ۷۲ % ، ایرلند ۷۱ % ، ایتالیا۹۰ % ، هلند ۷۵ % ، اسپانیا ۷۹ % ، انگلستان ۷۲ % ، ونزولا ۵۰ % ، شیلی ۸۲ % ، اکوادر ۶۱ % و تایلند ۶۲ % مشارکت عمومی در عرصه های انتخاباتی برخوردار است . ^(۳)
حضور در عرصه های انتخاباتی یکی از مظاهر و مصادیق مشارکت عمومی و نه تمامیت آن تلقی گردیده می شود . از این رو سالهاست که اندیشمندان و سیاستگذاران امریکایی و پژوهشگران غیر امریکایی در صدد یافتن علل و عوامل این کاهش فزاینده حضور مردم امریکا در عرصه های انتخاباتی و رویکرد آنها به امور سیاسی به بحث و گفتگو و ارائه پیشنهاد پرداخته و می پردازند . در میان محققانی که بر روی عوامل تاریخی – ساختاری تاکید می ورزند دو دیدگاه متفاوت و متضاد حاکم می باشد . برخی این کاهش حضور را طبیعی ولی مفید و مستحسن می انگارند در حالیکه برخی دیگر اگر چه آن را محصول طبیعی تاریخ و ساختار گذشته و حال امریکا می دانند اما آن را مذموم و مضر عنوان می سازند . از سوی دیگر، تحلیل و بررسی دوم بر این امر تاکید می ورزد که عامل و علت کاهش حضور مردم امریکا در عرصه های انتخاباتی ریشه در تغییر و تطور جایگاه سیاست در زندگی افراد دارد . قرن ۱۹ به آزادی اقتصادی، قرن ۲۰ به آزادی سیاسی و قرن ۲۱ به آزادی اخلاقی تعلق داشته و خواهند داشت . لذا جایگاه سیاست در زندگی و اولویت های فردی و اجتماعی در طول ۴۰ سال گذشته بمرور بدلیل تغییر آمال و ارزشهای اخلاقی در جامعه دگرگون گردیده شده است . آزادی سیاسی با آزادی اخلاقی بعنوان مهمترین اصل و محور آزادی فردی جایگزین شده و از این رو در اولویتهای فردی اقشار رو به گسترده ایی در جامعه امریکا، رویکرد به مسایل سیاسی بنحو عام و شرکت در انتخابات بنحو خاص همچون گذشته دارای ارزش و اهمیت تلقی گردیده نمی شود .
نگارنده بر این امر پافشاری می نماید که طرح مقوله آزادی اخلاقی بمعنای ارائه رابطه علت و معلولی در خصوص کاهش حضور مردم امریکا در عرصه های انتخاباتی نبوده و نیست و نمی توان آن را عامل اصلی این امر برشمرد . در این مقال تلاش بر این است که ضمن ارائه نظریات مختلف پیرامون کاهش حضور مردم امریکا در عرصه های انتخاباتی توجه اندیشمندان و پژوهشگران به رابطه احتمالی تغییر و تطور در آمال و ارزشهای اخلاقی بخشی وسیع از جامعه امریکا با این کاهش فزاینده جلب گردد .
از این رهگذر تذکار این محورها مفید و ضروری بنظر می رسد:
۱) حضور در عرصه های انتخاباتی یکی از مصادیق بارز مشارکت سیاسی و نه تمامیت آن تلقی گردیده می شود .
۲) کاهش حضور مردم امریکا در عرصه های سیاسی معلول عوامل گوناگون تاریخی، ساختاری، سیاسی، اقتصادی و آرمانی است و نمی توان و نباید تنها بر یک عامل تکیه و تاکید نمود .
۳) علل تاریخی – ساختاری ریشه در عواملی دارند که به گذشته و ماهیت نظام حکومتی امریکا و اندیشه سیاسی حاکم بر آن معطوف می باشند در حالیکه مقوله تطور و تحول آرمانی اشاره به مسایل عصر حاضر و آینده دارد . مشارکت سیاسی: آراء و نظریات
مشارکت سیاسی بطور خلاصه شرکت نمودن در عرصه سیاست تعریف شده است . در این تعریف دو امر تعیین کننده تلقی گردیده می شود:
الف) سیاست چیست؟ جایگاه آن در زندگی فردی و اجتماعی افراد مختلف چه می باشد؟ چه نوع فعالیتهایی را سیاسی و کدامیک را غیرسیاسی می توان ارزیابی نمود؟ آیا سیاست خود یک هدف می باشد و شرکت در عرصه های مختلف آن فی نفسه دارای ارزش است؟ آیا سیاست یک وسیله است و شرکت در عرصه های گوناگون آن تنها برای نیل به یکسری آمال و اهداف فردی و اجتماعی دارای ارزش و اهمیت است؟
ب) آیا شرکت در عرصه ای سیاسی محدود و محصور به حضور در فعالیتهای انتخاباتی می باشد؟ کیفیت و کمیت این مشارکت عمومی به چه اشکالی می تواند و باید باشد؟ آیا شرکت در عرصه های انتخاباتی شرط لازم یا کافی برای مشارکت عمومی در عرصه های سیاسی تلقی گردیده می شود؟ آیا کمیت حضور بر کیفیت آن رجحان دارد؟ یا اینکه کیفیت و نحوه حضور در عرصه های سیاسی از کمیت تعداد شرکت کنندگان در عرصه های انتخاباتی مهم تر است؟
مشارکت عمومی در عرصه های سیاسی را برخی حتی به اشکال گوناگون آماری و با ارقام متجلی ساخته و بر این باورند که حاصل ضرب تعداد شرکت کنندگان فعال در عرصه سیاسی . میزان فعالیتهای آنها مشارکت عمومی در جامعه می باشد . ^(۴) اندیشمندان و فلاسفه سیاسی بر این امر متفق القولند که شرکت در عرصه های انتخاباتی یکی از مظاهر بارز و عینی مشارکت سیاسی عمومی در جوامع باید انگاشته شود . اما در خصوص اینکه آیا شرکت کیفی عموم افراد واجد شرایط در عرصه های انتخاباتی امری مستحسن و یا مذموم می باشد دچار اختلاف می باشند . برخی مانند روسو (Rousseau) ، جان استوارت میل (John Stuort Mill) ، و کارول پاتمان (Aarole Pateman) تصریح می نمایند که افزایش مشارکت عمومی در فعالیتهای سیاسی باعث رشد آموزش و تربیت عمومی از طریق بهبود و تعمیق مفهوم زندگی و ارزش روابط انسانها با یکدیگر می گردد .
از سوی دیگر برخی اندیشمندان بی تفاوتی (Apathy) و عدم رغبت به حضور در عرصه های سیاسی را نمایانگر رضایت افراد و عامل ثبات در جامعه قلمداد نموده و درصد بالای مشارکت سیاسی عموم جامعه را عامل بی ثباتی که حاکی از مشکلات اساسی در ساختار سیاسی حکومت است تلقی می نمایند . این اندیشمندان بعنوان شاهد مدعای خویش به جمهوری ویمار (Weimar Republiy) در میان سالهای ۱۹۱۹ الی ۱۹۳۳ در آلمان اشاره می نمایند . ^(۵) مشارکت سیاسی در آمریکا: آمار انتخابات سال ۲۰۰۰
در روز ۱۹ دسامبر ۲۰۰۰ چهل و دو روز پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در روز ۷ نوامبر ۲۰۰۰ «کمیته مطالعات بررسی رای دهندگان امریکایی » گزارش نهایی خویش در خصوص نتایج پر التهاب ترین و نزدیکترین انتخابات از نظر نتایج کاندیداها در طول تاریخ سیاسی امریکا را اعلام نمود . بر اساس آمار منتشره از سوی این مرکز مجموعا ۹۲۹/۳۸۰/۱۰۵ رای در صندوقها ریخته شد که حاکی از آن است که ۲/۵۱ % افراد واجد شرایط در انتخابات حضور یافتند . آقای ال گور از حزب دمکرات با ۰۶۴/۹۹۶/۵۰ رای ۳۹/۴۸ % آراء، آقای جورج بوش از حزب جمهوری خواه با ۱۶۷/۴۵۶/۵۰ رای ۸۸/۴۷ % آراء، آقای رالف نادر از حزب سبزها با ۸۱۰/۸۶۴/۲ رای ۲۷/۲ % آراء و آقای پاتریک بیوکانن از حزب اصلاح با ۷۵۰/۴۴۸ رای ۰۴۳ % و آقای هری براون با ۰۲۴/۳۸۶ رای ۰۳۷ % آراء را بخود اختصاص دادند . ۳۴ نفر دیگر (ردیف ۱۳ عنوان هیچ کدام از اینها بود) نیز جمعا ۱/۰ آراء را کسب نمودند . در میان ۱/۲ میلیون که بعنوان «مادون احتساب و شمارش » تلقی شدند . برخی آرایی که در آنها به اشاره ای کاندیداهای ریاست جمهوری در آنها بعمل نیامده بود و تعدادی نیز بدلیل خدشه دار بودن بطور کلی مورد شمارش قرار نگرفتند . ^(۶) آقای کرتیس گنز معاون این سازمان ضمن انعکاس آمار مذکور تصریح نمود که کاهش فزاینده مشارکت عمومی در امریکا نمایانگر آن است که اعتماد عمومی به رهبران کشور هرگز در هیچ مقطع زمانی تا این حد کاهش نیافته است . ^(۷)
چگونگی انتخاب آقای جورج بوش از حزب جمهوری خواه بعنوان ۴۳ رئیس جهمور آمریکا علی رغم آنکه وی ۸۹۷/۵۳۹ رای کمتر از آقای ال گور در آراء عمومی را به خود اختصاص داده بود اگر چه برای مدتی اذهان جهانیان و بویژه اندیشمندان و متفکران سیاسی جهان را بخود مشغول داشت اما بدلیل آنکه این امر و روش انتخابات ریاست جمهوری بر اساس قانون اساسی امریکا و ساختارهای پیش بینی شده در آن به تصویب رسیده و مشروعیت یافته است امروز کمتر سخنی در خصوص آن بر زبان جاری می شود . این در حالیست که تا قبل از اعلام نتایج قطعی انتخابات در روز ۱۲ دسامبر ۲۰۰۰ و انتشار رای دیوان عالی کشور امریکا در خصوص توقف بازشماری آراء مورد اختلاف در ایالت فلوریدا و قطعیت یافتن ریاست جمهوری آقای جورج بوش بر اساس رای ۵ – ۴ (۵ قاضی جمهوری خواه به نفع و ۴ قاضی دمکرات علیه) قضات دیوان و شورای عالی قضایی امریکا، گزارشات و تحلیهای گوناگون در این زمینه در وسایل ارتباطی جهانی بچشم می خورد .
اما چگونه یک کاندیدای ریاست جمهوری امریکا علیرغم کسب آراء عمومی کمتری از رقیب خویش بعنوان رئیس قوه مجریه قویترین قدرت اقتصادی و نظامی جهان و رهبر بلامنازع جهان غرب می تواند انتخاب شده و سوگند یاد نماید؟ نظام و ساختار سیاسی امریکا در قالب فلسفه سیاسی غرب و دمکراسی و احترام به آراء جمهور مردم چگونه این امر را تبیین و تعریف می نماید؟
روزنامه لس آنجلس تایمز مورخ ۱۵ دسامبر ۲۰۰۰ در مقاله ای تحت عنوان «آیا این اصلا راهی برای انتخاب یک رئیس جمهور است » در تشریح و تفسیر انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰ اشاره نمود:
– میزان آراء آقای نادر از حزب سبزها در ایالت ماساچوست از آراء آقای بوش در ایالت رودآیلند بیشتر بود .
– میزان آراء آقای نادر در ایالت کالیفرنیا از میزان آراء آقای بوش در ایالت نوادا بیشتر بود .
– میزان آراء آقای نادر در ایالت تگزاس (محل زندگی و فرمانداری آقای بوش) از میزان آراء آقای بوش در ایالت آلاسکا بیشتر بود .
– اختلاف آراء آقای بوش و گور در ایالت نیومکزیکو ۴۸۶ رای، ایالت آیوا ۴۱۳۰ رای، ایالت وسیکانسین ۵۶۹۸ رای و ایالت اورگان ۶۵۹۵ رای بود . ^(۸) اصل یک فرد یک رای: تساوی حقوق ^(۹)
با عنایت به آمار مذکور و دیگر ارقام و تحلیهای مطروحه در خصوص انتخابات ریاست جمهوری و مجالس قانونگذاری در امریکا می توان به کلید واژه اصلی ساختار مشارکت عمومی در عرصه های انتخاباتی در نظام حکومتی امریکا دست یافت و آن عبارت از این امر است که آراء همه مردم امریکا با یکدیگر یکسان نمی باشد . آراء مردم ایالاتی که بلحاظ کمیت جمعیت و جایگاه ویژه ای که در ساختار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی امریکا ایفا می نمایند در انتخاب شخص رئیس جمهور و معاونش از تاثیرگذاری بیشتری در مقابل مردم ایالات دیگر برخوردار است . بعبارت دیگر شخصیت حقیقی رای دهنده در قالب شخصیت حقوقی او در ایالات مختلف دارای ارزش و بار سیاسی متفاوتی است و آراء اقشار مختلف بطور یکسان در تعیین ریاست قوه مجریه ایفای نقش نمی نمایند .
مردم ایالت کالیفرنیا در تعیین رئیس جمهور دارای ۵۴ رای، نیویورک ۳۳ رای، تگزاس ۳۲ رای، فلوریدا ۲۵ رای و میشیگان ۱۸ رای برخوردار می باشند . در حالیکه ایالت وایومنیگ ۳ رای، هاوایی ۴ رای، نیومکزیکو ۵ رای، کانزاس ۶ رای، آیوا ۷رای، اوکلاهما ۸ رای، آلاباما ۹ رای، مریلند ۱۰ رای، سیسوری ۱۱ رای، ایندیانا ۱۲ رای، ویرجینیا ۱۳ رای، کارولینای شمالی ۱۴ رای، ونیوجرسی ۱۵ رای از مجموع ۵۳۸ رای هیاتهای انتخاباتی (الکتروکالج ها) را بخود اختصاص می دهند . چنانچه کاندیدای ریاست جمهوری بتواند ۲۷۰ رای از مجموع ۵۳۸ رای هیاتهای انتخاباتی (الکتروکالج ها) را بخود اختصاص دهد بعنوان رئیس جمهور آینده امریکا معرفی خواهد شد . ^(۱۰) تعداد کل اعضاء هیاتهای انتخاباتی (الکتروکالج ها) ۵۳۸ نفر که همانها تعداد کل نمایندگان مجالس قانونگذاری امریکا (مجلس نمایندگان و مجلس سنا) می باشد . مجلس نمایندگان ۴۳۸ عضو و مجلس سنا ۱۰۰ عضو دارد .
بر اساس قانون اساسی و قوانین انتخاباتی در امریکا رئیس جمهور از طریق آراء مستقیم مردم انتخاب نمی شود بلکه با واسطه و از طریق آراء ۵۳۸ عضو هیاتهای انتخاباتی (الکتروکالج ها) که در روز ۱۸ دسامبر یعنی ۴۱ روز بعد از برگزاری انتخابات سراسری گردهم آمده و آراء خویش را به صندوق می ریزند انتخاب گردیده می شود . چنانچه یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری بتواند حد نصاب لازم ۲۷۰ رای از مجموع ۵۳۸ رای را بخود اختصاص دهد بعنوان رئیس جمهور امریکا انتخاب و مشروعیت خواهد یافت حتی اگر تعداد آراء عمومی او از رقیبش کمتر باشد .
از این رو ساختار و نظام سیاسی انتخابات ریاست جمهوری در امریکا بر اساس محورهای ذیل تبیین و شکل یافته است:
الف) آراء همه امریکاییها با یکدیگر مساوی نیست
ب) کسب اکثریت نسبی آراء عمومی بمعنای پیروزی در عرصه انتخابات نیست
پ) ایالت و مکانی که اتباع امریکایی در آن زندگی می کنند بیش از ملیت و تابعیت آنها در انتخابات ریاست جمهوری ایفای نقش می نماید . از این روست که چند ایالت کلیدی و پر رای معمولا در راهبرد و استراتژی کلان انتخاباتی کاندیداها مورد توجه قرار گرفته و مابقی چندان مطمع نظر قرار ندارند . این «آپارتاید و تبعیض جغرافیایی » که مصرح در قانون اساسی امریکاست را می توان بعنوان نقطه آغاز تحلیل کاهش فزاینده مشارکت سیاسی مردم امریکا در عرصه انتخابات ریاست جمهوری و نمایندگان مجالس قانونگذاری تلقی نمود . آمار مشارکت سیاسی: انتخابات ۱۹۶۰ – ۲۰۰۰
جدول شماره (۱) میزان مشارکت عمومی در عرصه های انتخابات ریاست جمهوری مجالس قانونگذرای در امریکا بین سالهای ۱۹۶۰ الی ۲۰۰۰ را ترسیم می نماید . جدول شماره (۲) درصد شرکت کنندگان در انتخابات ریاست جمهوری از سال ۱۹۳۲ الی ۲۰۰۰ را ارائه می نماید . جدول شماره (۱)
% شرکت کنندگان ٍ تعداد شرکت کنندگان در رای گیری ٍ جمعیت افراد واجد شرایط برای رای دادن ٍ سال
%۲/۵۱ ٍ ۹۲۹/۳۸۰/۱۰۵ ٍ ٍ ۲۰۰۰
%۴/۳۶ ٍ ۰۲۲/۱۱۷/۷۳ ٍ ۰۰۰/۹۲۹/۲۰۰ ٍ ۱۹۹۸
%۱/۴۹ ٍ ۳۴۵/۴۵۶/۹۶ ٍ ۰۰۰/۵۱۱/۱۹۶ ٍ ۱۹۹۶
%۸/۳۸ ٍ ۸۶۰/۱۰۵/۷۵ ٍ ۰۰۰/۶۵۰/۱۹۳ ٍ ۱۹۹۴
%۱/۵۵ ٍ ۱۵۵/۴۰۵/۱۰۴ ٍ ۰۰۰/۵۲۹/۱۸۹ ٍ ۱۹۹۲
%۵/۳۶ ٍ ۱۸۹/۸۵۹/۶۷ ٍ ۰۰۰/۸۱۲/۱۸۵ ٍ ۱۹۹۰
%۱/۵۰ ٍ ۶۳۹/۵۹۴/۹۱ ٍ ۰۰۰/۷۷۸/۱۸۲ ٍ ۱۹۸۸
%۴/۳۶ ٍ ۱۲۸/۹۹۱/۶۴ ٍ ۰۰۰/۵۶۶/۱۷۸ ٍ ۱۹۸۶
%۱/۵۳ ٍ ۶۸۰/۶۵۲/۹۲ ٍ ۰۰۰/۴۶۶/۱۷۴ ٍ ۱۹۸۴
%۸/۳۹ ٍ ۵۷۶/۶۱۵/۶۷ ٍ ۰۰۰/۹۳۸/۱۶۹ ٍ ۱۹۸۲
%۶/۵۲ ٍ ۲۲۱/۵۱۵/۸۶ ٍ ۰۰۰/۵۹۷/۱۶۴ ٍ ۱۹۸۰
%۲/۳۷ ٍ ۹۳۸/۹۱۷/۵۸ ٍ ۱۹۰/۳۷۳/۱۵۸ ٍ ۱۹۷۸
%۶/۵۳ ٍ ۷۸۹/۵۵۵/۸۱ ٍ ۰۰۰/۳۰۹/۱۵۲ ٍ ۱۹۷۶
%۲/۳۸ ٍ ۸۳۴/۹۴۳/۵۵ ٍ ۰۰۰/۳۳۶/۱۴۶ ٍ ۱۹۷۴
%۶/۴۶ ٍ ۳۳۸/۰۱۴/۵۸ ٍ ۰۰۰/۴۹۸/۱۲۴ ٍ ۱۹۷۰
%۸/۶۰ ٍ ۸۷۵/۲۱۱/۷۳ ٍ ۱۸۶/۳۲۸/۱۲۰ ٍ ۱۹۶۸
%۴/۴۸ ٍ ۰۴۶/۱۸۸/۵۶ ٍ ۰۰۰/۱۳۲/۱۱۶ ٍ ۱۹۶۶
ٍ ۵۹۲/۶۴۴/۷۰ ٍ ۰۰۰/۰۹۰/۱۱۴ ٍ ۱۹۶۴
ٍ ۲۲۷/۱۴۱/۵۳ ٍ ۰۰۰/۴۲۳/۱۱۲ ٍ ۱۹۶۲
%۱/۶۳ ٍ ۲۰۴/۸۳۸/۶۸ ٍ ۰۰۰/۱۵۹/۱۰۹ ٍ ۱۹۶۰
مآخذ: WWW.Infoplease.Com جدول شماره (۲)
% شرکت کنندگان انتخابات ریاست جمهوری ٍ سال
%۵/۵۲ ٍ ۱۹۳۲
%۹/۵۶ ٍ ۱۹۳۶
%۹/۵۸ ٍ ۱۹۴۰
%۰/۵۶ ٍ ۱۹۴۴
%۱/۵۱ ٍ ۱۹۴۸
%۶/۶۱ ٍ ۱۹۵۲
%۳/۵۹ ٍ ۱۹۵۶
%۸/۶۲ ٍ ۱۹۶۰
%۹/۶۱ ٍ ۱۹۶۴
%۹/۶۰ ٍ ۱۹۶۸
%۲/۵۵ ٍ ۱۹۷۲
%۵/۵۳ ٍ ۱۹۷۶
%۹/۵۲ ٍ ۱۹۸۰
%۳/۵۳ ٍ ۱۹۸۴
%۳/۵۰ ٍ ۱۹۸۸
%۱/۵۵ ٍ ۱۹۹۲
%۹/۴۸ ٍ ۱۹۹۶
%۲/۵۱ ٍ ۲۰۰۰
لازم به تذکر است که درصد شرکت کنندگان حاصل تقسیم تعداد شرکت کنندگان بعنوان صورت کسر و تعداد افراد واجد شرایط برای رای دادن بعنوان مخرج آن می باشد . در خصوص افراد واجد شرایط در میان کارشناسان امریکایی مسایل آماری دو دیدگاه و روش وجود دارد . در یک نگرش تمامی افراد واجد شرایط سنی لازم برای رای دادن در آمارگیریها لحاظ می گردند . ^(۱۱) در این روش کلیه افراد با شرط سنی لازم از جمله افراد غیر تبعه، محکومین به زندان و بیماران روانی نیز گنجانیده شده اند در حالیکه از لحاظ نمودن امریکاییهای مقیم خارج از این کشور خودداری بعمل می آید . در روش و مدل دوم که توسط دکتر والتر برن هم از دانشگاه تگزاس ارائه گردیده شده افراد غیر تبعه از آمار واجدین شرایط بلحاظ سنی کسر گردیده می شود . ^(۱۲)
از این رو اگر بعضا در آمار ارائه شده از سوی دو مرکز مختلف در زمینه میزان شرکت اتباع امریکایی در عرصه انتخابات اختلاف بچشم بخورد معلول همین گوناگونی در بهره روی از دو رقم متفاوت بعنوان واجدین شرایط برای رای دادن است . با این وصف چنانچه از الگوی اول شرط سنی افراد واجد شرایط استفاده بعمل آید ۴۹ % در انتخابات ریاست جمهوری شرکت نمودند در حالیکه با استفاده از آمار دکتربرن هام این رقم ۹/۵۱ % خواهد بود . ^(۱۳)