خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل در آستان جانان – پژوهشی در سلوک فکری و معنوی کی یرکگور و مولوی

تاریخ دریافت: ۱۵/۱۰/۷۹
تاریخ تایید: ۱/۱۱/۷۹ چکیده
کی یرکگور متاله پرشور دانمارکی، تاثیر ژرفی در جنبش فلسفی اگزیستانسیالیسم در قرن بیستم و بر متفکران این فکری داشته است. او و مولوی از برخی جهات فکری، شخصیتی و سیر و سلوک معنوی شبیه به یکدیگر بوده اند. در این مقال ضمن معرفی کی یرکگور، به وجود اشتراک این دو سالک طریق معنویت پرداخته خواهد شد. در عین حال به برخی از وجود افتراق نیز اشاراتی می شود.
این نوشتار در هفت بند تدوین یافته و در تمام موارد، به متن آثار این دو متفکر استناد شده است.
واژگان کلیدی: انسان، خدا، سیر و سلوک، کی یرکگور، مولوی کی یرکگور
سورن ابوکی یرکگور (۱۸۱۳ – ۱۸۵۵)، متاله پرشور دانمارکی، زندگی و آثارش آشکارا نشان دهنده آن است که وی متفکری اگزیستانسیالیست بوده است. در واقع، جنبش فلسفی اگزیستانسیالیسم در قرن بیستم، تا حد زیادی وامدار او است و تاثیر ژرفی که بر متفکران این نحله فکری داشته بر کسی پوشیده نیست. میگل داونامونو، متفکر اسپانیولی، گرایش اگزیستانسیالیستی خود را مرهون کشف کی یرکگور می دانست و معتقد بود: شناختن کی یرکگور یکی از بزرگترین حوادث حیات روحیش بود، تا آن جا که او را – برای فهم عمیق تر کی یرکگور – به آموختن زبان دانمارکی واداشت. اونامونو، کی یرکگور را برادر روحانی خود می شمرد. (اونامونو، ۱۳۶۰، ص ۲۵).
تاثیر ژرف کی یرکگور، بر طرز نگرش و تفکر اونامونو، از خلال مهمترین اثرش،«درد جاودانگی »، کاملا پیداست. کی یرکگور در خانواده ای نشو و نما یافت که سخت مؤدب به آداب دینی بود. پدرش مؤمنی راسخ و ثابت قدم بود ولیکن مزاجی مالیخولیایی داشت. او سورن را که آخرین فرزندش بود بر طبق تعلیم و تربیتی خشک و خشن و مقرون به سخت گیری دینی بارآورد. سورن بعدها، بدین سبب، از پدر رویگردان شد و حتی در دل از وی متنفر گردید. او به تاثیر از پدر همواره در هول و هراس ادای تکلیف و احساس گناه بود. پدرش گمان می کرد که خداوند او و خانواده اش را نفرین کرده است. پدرش تا دوازده سالگی در زادگاهش (قریه ای از قرای یوتلند شبانی می کرد. سپس دست تقدیر، او را در همین سنین به کپنهاگ فرستاد تا در کارگاه دایی خود خدمت کند. روزی در همین سنین کودکی – که در بیابان یوتلند به چرای گوسفندان مشغول بود – برایش حادثه ای اتفاق افتاد که اثری ژرف و ماندگار بر زندگی او و پسرش گذاشت.
ماجرا از این قرار بود که در آن روز نه فقط از تنهایی بلکه از سرما و گرسنگی به جان آمد و خشم و نومیدی چنان بر وی مستولی شد که زبان به کفر گشود و به خدا ناسزا گفت و این تجربه تلخ تا پایان زندگیش در خاطر او باقی ماند. سورن رویگردان از ربیت خشن پدر، و زندگی پر هول و هراس و آکنده از اندوه او، میل به گریز پیدا کرد. خود درباره زندگیش می گوید:
«من از زمان کودکیم، در پنجه اقتدار اندوهی بزرگ بودم، بسی بزرگ تر و سنگین تر از آن که بتوانم به نیروی خنده یا تف