خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل درباره جشنواره فیلم فجر و فیلم های آن

بیست و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر، امسال با حضور ۴۰ فیلم ایرانی در گونه های مختلف سینمایی از ۱۲ تا ۲۲ بهمن در تهران برگزار شد. و بهترین های جشنواره از نگاههای هیئتهای مختلف داوری جشنواره، مردم و منتقدان برگزیده شدند در این زمینه مطالبی گفته و نوشته شد که از این میان یادداشتهای خوب جناب آذین و سلیمانی را با هم می خوانیم:
صرف نظر از نوع و چگونگی انتخاب فیلمها و هیئت انتخاب جشنواره که اعتراضهایی را از سوی کسانی که فیلمهایشان به دلایل مختلف از جمله نرسیدن فیلمها، ساختار ضعیف، مغایرت مضامین با ارزشهای جامعه، سلطه نگاه سلیقه ای و گروهی و… به دنبال داشت. اجرای جشنواره توأم با آشفتگیهایی همراه بود؛ تغییر و تعویض مکرر فیلمها، حضور چشمگیر خانمها و آقایان تیپیک غیرسینمایی و غیرمطبوعاتی در سینماهای ویژه هنر و قلم، بازار داغ فروش بلیت و کارتهای غیرمجاز سینماها و فیلمها، جوسازیهای کاذب برخی از دست اندرکاران فیلمها برای مطرح کردن فیلمهای خود، چاپ بولتنی که به جای اخبار روزانه، خبرهای دو روز قبل و تصویر فیلمهای فردا را چاپ می کرد و… از آن جمله اند.
در این دوره، تجارتی سازان که در بدنه سینمای ایران به زعم خود جای خوبی را اشغال کرده اند با آثاری که تلفیقی از ویژگیهای فیلمفارسی قبل از انقلاب و فیلمفارسی های بعد از انقلاب بود، در جشنواره خودنمایی کردند که می توان پیش بینی کرد، مردم به دلیل یکنواختی، مضامین کلیشه ای و صحنه های بدون روح و تکراری آنها، از فیلمها استقبال نخواهند کرد.
تعداد فیلم سازانی که با فیلم های اول و دوم خود در جشنواره امسال شرکت داشتند، کم نبود، اما متأسفانه در میان این مجموعه، گرایشی مسلط به چشم می خورد و آن پیروی از سینمای عباس کیارستمی بود.
گرچه در میان این گروه، یکی دو سینماگر با تجربه هم حضور دارند، ولی اکثریت با جوانان و علاقه مندان سینما و فیلمهای جشنواره ای است. بخش دیگری از فیلمهای جشنواره ۲۲ که می توانند تأثیرات مهمی بر سینمای سال ۸۳ بگذارند و به نوعی نیاز سینمای سالم اجتماعی اند و ادامه حیات سینما در گرو تولید آنها است، فیلمهایی اند با ساختار خوب، مضامین ملموس و روایت درست قصه ها و حرفهای مردم که مخاطبان را جذب خود می کنند. این فیلمها با اندکی اغماض بدین شرح اند:
«به من نگاه کن»، «اشک سرما»، «صبحانه برای دو نفر»، «ملاقات با طوطی»، «سربازان جمعه»، «روایت سه گانه»، «معادله»، «کودکانه»، «هم نفس»، «عاشق مترسک» و…
در میان فیلمهای متعلق به بخش مذکور، فیلمهای «مارمولک»، «قدمگاه»، «پرده عشق»، «مزرعه پدری»، «گاو خونی»، «دوئل» و «تارا» حکایتهای دیگری دارند.
«قدمگاه» فیلم مذهبی خوب دیگری است که با پرهیز از شعار و سطحی نگری فیلمهای مشابه، توانست در میان فیلمهای جشنواره نمود کند.
«قدمگاه» با آنکه مانند فیلم خوب رهبر قنبری «او» حرفهایش را از میان مردم و باورهایشان گرفته، اما علاقه ها و حساسیتهای فرهنگی و مذهبی را هم مدنظر قرار داده است. «قدمگاه» می تواند برای سینمادوستان و سینماگران متعلق به طیف مذهبی الگوی خوبی باشد.
جمال شورجه فیلم ساز بدون ادعا و به دور از جنجالهای رایج دنیای سینما، همچنان با پای بندی به اعتقادات و ارزشهای خود و جامعه، سازنده آثاری است که فرهنگ و مذهب جامعه را در خود دارند. در نگاه صادقانه شورجه و فیلمهایش، هشت سال دفاع مقدس، انقلاب اسلامی ودستاوردهایش و مضامین عشق،ایمان و عرفان در جامعه ایرانی موج می زند. «پرده عشق» او پژواک همین عقاید و باورهای اوست و پایداری او را در این عرصه از فیلم سازی نشان می دهد.
رسول ملاقلی پور که دیگر امروزه در کنار صدرنشینان سینمای حرفه ای قرار دارد، هنوز هم دغدغه ها و دلتنگیهای روزهای خوب یک رنگی و رفاقت دوران جنگ و انقلاب و اصحاب دل سوخته و دل شکسته دفاع مقدس را دارد و اگر هم گاهی به اعتراض و عصیان دست می زند، همه اینها برآمده از دل سوخته اوست که همچنان و در هر گونه و عرصه ای از سینما می کوشد در کنار مردمی که دوستش دارند و او را فیلم سازی متعهد می دانند، بماند. فیلم «مزرعه پدری» واگویه همان حرفها و حدیثها است؛ گرچه تلخیهای فیلم، کار او را گاه تا مرز ضدجنگ سوق می دهد.
فیلم «دوئل» (احمدرضا درویش) را هم می توان در جرگه فیلمهای دفاع مقدس ارزیابی کرد، گرچه درباره این فیلم، هزینه بالا و امکاناتی که در اختیارداشته و حاصل این همه امتیازات، حرف و نقل فراوان است، اما ساخت دقیق و جذاب صحنه های جنگی فیلم می تواند نو نبودن قصه و مضمون فیلم و جاروجنجالهای آن را بپوشاند.
«دوئل» را کارگردانی ساخته که «کیمیا»ی او هم مانند همین فیلم در بخش دفاع مقدس چشمگیر بود. کاش درویش این فیلم را همان گونه می ساخت و اثری ارزشمند در عرصه سینمای دفاع مقدس معرفی می کرد. در هرحال آن صحنه ها و سکانسهای جنگی فیلم می توانند سرمشق باشند.
«تارا» کار سعید سهیلی کارگردان دلسوخته سینمای ایران، از استعداد خوب فیلم سازی که به مرور دارد، به بن بست می رسد، حکایت می کند. «تارا» و چند فیلم اخیر سهیلی، با آن که توانایی وی را در فیلم سازی عیان می کنند، اما بی تردید فیلمهای خود او نیستند! سهیلی آدم بریده ای نیست که از سینمای ارزشی به دامان سینمای ضدارزشی سقوط کند، این را مرام و باورهای او می گوید.
«گاوخونی» (بهروز افخمی) که پیوسته با جاروجنجال همراه بود و سرانجام در پی خبرهای جنجالی، در ساعت ۱۰ شب برای عده ای از مطبوعاتیها در سینما استقلال به نمایش درآمد، نتوانست پاسخ گوی انتظار اهل سینما و سینمادوستان از افخمی فیلم ساز، و رمان مدرس صادقی باشد. «گاوخونی» در نگاهی مهربانانه فقط رمان تصویر شده بود و گرچه کمتر سینمایی بود، اما از پیوند مبارک سینما و ادبیات ایرانی خبر می داد.
«رسم عاشق کشی» بهترین فیلم خسرو معصومی است؛ حتی بهتر از «دوران سربی» که در همین حال وهوا ساخته شده بود.
آخرین فیلم معصومی، اثری گرم و گیرا درآمده است. او هم قصه اش را تعریف می کند، هم حرفش را می زند و هم تأثیر موردنظرش را بر ذهن تماشاگر باقی می گذارد.
«رسم عاشق کشی» می توانست قصه همیشگی نوجوانان فقیری باشد که ناگزیر از انجام کارهای سخت و طاقت فرسا برای تأمین زندگی شان هستند. و یا مثل نمونه های مشابه، بدون دغدغه مخاطب و اندیشیدن به سینمای حرفه ای در اندازه های واقعی خودش، یک فیلم کوتاه ۹۰ دقیقه ای باشد! اما آخرین فیلم معصومی با موضوعی نه چندان بدیع پرداختی دارد که فیلم را در زمره آثار درخور تأمل سینمای ایران قرار می دهد.
معصومی، احساسات مخاطبش را به بازی نمی گیرد، اما او را در موقعیتی قرار می دهد که وقتی پدر جلال به روستا برمی گردد آرزو می کند، ای کاش پدر هیچ گاه به خانه اش نرسد و هیچ وقت نفهمد که پسر نوجوانش بر اثر اضطراب ناشی از مشاهده یک مرگ فجیع، یک شبه پیر شده است و نفهمد که لطیف را برای همیشه ساکت کرده اند و… اما آنچه مخاطب را در چنین وضعیتی قرار می دهد، صرفا مشاهده درد و رنج خانواده جلال نیست.
معصومی سعی می کند با شاخ وبرگ دادن به مضمون اصلی و طراحی شخصیتی همچون لطیف که طنزی رقیق را هم وارد ساختار و بدنه قصه می کند، از زوایای متنوعی به شخصیت اصلی اثر نگاه کند تا بدون بازی با احساسات تماشاگر و صرفا با نشان دادن موقعیت آدمها در شرایط طبیعی و واقعی، به تأثیر مورد نظرش برسد.
«رسم عاشق کشی»، عشق را هم در حد تصوری که لطیف و خواهر جلال از دوست داشتن دارند، بیان می کند واصلاً هم قصد فلسفه بافی ندارد که این مسئله نشان دهنده درک درست فیلم سازی همچون خسرومعصومی از ابزارهایی است که برای قصه گویی و تأثیرگذاری بر مخاطب در اختیار دارد.
فیلم کم شخصیت و جمع وجور عباس رافعی، «پروانه ای در باد» اگر در مرحله فیلمنامه انسجام بیشتری پیدا می کرد، می توانست در کارنامه رافعی اثری امیدبخش به شمار آید، اما کوشش بی حاصل فیلم ساز برای متفاوت نمایی در عرصه ای که نمونه های حادثه ای تقریبا مشابهی دارد، جای تأمل دارد.
فیلم می توانست قصه نه چندان پیچیده اش را منسجم تر تعریف کند. حجم حادثه پردازی در سکانس طولانی طوفان شن می توانست محدودتر باشد و در عوض کار بیشتری روی شخصیت پردازی زن و مرد اصلی صورت گیرد. تغییر چهره «امیر» بسیار اتفاقی و غیرمنتظره است و تصمیم گیریهای شتابزده او می توانست زمینه چینی بیشتر و بهتری داشته باشد.
در وضعیت فعلی، امیر مردی عاشق است که هیچ وقت عشقش را بروز نمی دهد. «آیدا» هم در پایان یک بار دیگر به زندان برمی گردد، اما این دایره بسته در زندگی آیدا که نشان دادن آن، هدف اصلی فیلم ساز بوده است؛ نتوانسته منطق خاص خودش را پیدا کند. منطقی که این محدوده را قابل باور می کند، می تواند فقط محصول شخصیت پردازی باشد که «پروانه ای در باد» در این زمینه نقص هایی عمده دارد.
«به من نگاه کن» کار شهرام اسدی مضمونی خوب و قابل پرداخت را فدای زیاده روی در استفاده از فلاش بک، صحنه های دادگاه و… کرده است.
اسدی، سعی کرده، قصه معمایی جنایی خود را درست تعریف کند و به سرانجام برساند و در این زمینه هم تا حدی موفق است، اما پیچیدگیهای شخصیت درون گرای «آی تکین» ایجاب می کند که فیلم، به دور از زیاده گویی در پرداخت ماجرای معمایی اثر، هم به شخصیت واقعی «آی تکین» نزدیک شود و هم مربی را به شکل واقعی درگیر ماجرای زندگی او کند.
اما سازنده فیلم، به رغم ضعفهای فیلمنامه و تأکیدی پرداخت نشده و گنگ بر رسوم قبیله ای که همگی در حد تحریک احساسات سطحی تماشاگر باقی می ماند، هر زمان که سعی می کند، بدون سکته قصه اش را تعریف کند و تماشاگر را از مسیری منطقی و معقول به نتیجه برساند. قابلیتهای خود را نشان می دهد، اما وقتی نگاهی غیرواقعی و اغراق آمیز به شخصیت «آی تکین» دارد و دوربینش را بیش از ح