خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر شامل 93 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خبرهایی از جشنواره فیلم فجر :

آقای بهرام بیضایی در مراسم افتتاحیه (شنبه یازدهم بهمن ماه):
بیضایی در مراسم افتتاحیه برای تقدیر از مهرداد فخیمی مدیر فیلمبرداری با تجربه سینمای ایران به روی صحنه می رود، اما او نگران آینده سینمای ایران است، پس از آن هم می گوید:
«من نگران آینده سینما هستم. برنامه ریزان و سیاستگذاران جشنواره باید به فکر حل مشکلات سینما باشند و برنامه ریزی های فرهنگی باید در مسیر تحول و نوآوری قرار گیرد. ما همواره عادت کرده ایم از مشکلات بگوییم اما اکنون باید بر برنامه ریزی در حوزه اجرایی تاکید شود. سینما همیشه از بیرون زیباست. سینما دارای مشکلات فراوانی است که با مشارکت و استفاده از نظر نخبگان قابل حل است.»
* * * آقای ناصر تقوایی:
ناصر تقوایی هم برای نکو داشت از منوچهر طیاب مستندساز روی صحنه افتتاحیه جشنواره حاضر شد. خواندید که او نگران گذشته سینمای ماست.
«آقای بیضایی نگران آینده سینما هستند اما من نگران گذشته سینماام. متاسفانه آثار قدیمی ما در دانشکده ها و مراکزآموزشی مورد توجه قرار نمی گیرند. صنعت سینمای ایران نه صد ساله است و نه بیست ساله. بلکه هفتاد سال از عمر این صنعت در ایران می گذرد و دقیقا ۳۵ سال پیش موج نو در آن متولد شد که آثار این دوره هم در مراکز آموزشی کمتر دیده می شود.»
* * * آقای محمّدمهدی عسگرپور در مراسم اختتامیه (دوشنبه بیست و یکم بهمن):
«نگران آینده سینما هستیم، نگران گذشته سینما هستیم. سینما چرا به این سمت می رود. سینما چرا به آن سمت نظر دارد؟ سینما چرا به آن طرف نمی رود؟ چیزی که رو به تعطیلی است چرا این قدر درباره اش صحبت می کنید؟ جای پیشکسوتان خالی است. باید به جوانان میدان داد. تنور جشنواره سرد است. سردمان شد. گرممان است. تنور جشنواره داغ شده. سینمای ایران ناجی می خواهد نه ناجی بلکه همه را می خواهد. عمر سینمای ملی ما سی و چند سال است. عمر سینمای ملی ما بیست و چند سال است. این ها بیانیه دبیر جشنواره نبود؛ بلکه مختصری بود از حرف ها و اظهار نظرها درباره سینما. در حوزه سینما نمی توان اتفاق نظر داشت. سینما هنر است و نمی توان در هنر به توافق رسید و همین امر است که سینما را جذاب کرده. جشنواره ایستگاهی است که در آن با عقاید یکدیگر بیشتر آشنا می شویم و مسایل را ارزیابی می کنیم. ارزیابی با اظهار نظرها همراه است و ما به تازگی دچار بحرانی به نام بحران اظهار نظر شده ایم.»
* * *
ده روز پس از آن و در مراسم پایانی جشنواره بیست و یکم پزشک و حیدریان در کنار هم شاهد برگزاری مراسم بودند، اما دیگر مجالی برای طرح مشکلات نبود. بلکه این بار معاونت های قبلی و فعلی سینمایی در فرصت به دست آمده به ارائه گزارش از عملکرد خود و بیان اهداف این معاونت پرداختند.
پزشک که همچنان به دلیل عارضه حنجره، نمی توانست سخن بگوید، رییس دفتر خود را برای قرائت گزارش عملکرد یک سال و اندی خود برگزیده بود. او این چنین آغاز کرد: «در تیرماه سال ۸۰ زمانی که تولید آثار نه چندان قابل دفاع می رفت تا بحران اقتصادی سینما را با مشکل جدی مواجه کند، وضعیت سالن های نمایش نگران کننده بود، بدهی ها، نقض حریم و خطوط قرمز، سینما را درگیر خود کرده بود. با استعانت از خدای سبحان مطالعه و تحقیق در این زمینه را در صدر برنامه های خود قرار دادیم. فارغ از مناسبات سیاسی و ذوقی. شاید مهم تر از اتخاذ ساز و کار اجرایی برای اصلاح امور همدلی و همراهی باشد. در این جا اعلام می کنیم از سال آینده بودجه سینما پنجاه درصد افزایش می یابد.»
در ادامه محمدمهدی حیدریان که در مراسم معارفه خود گفته بود، حرکتش در معاونت سینمایی، در ادامه سیاست های دولت خاتمی است با تاکید بر شناساندن سینمای ملی ایران به جهانیان گفت: «ارباب فکر، هر روز طرحی نو در می اندازند و انسان بی تاب و ناآرام و پرسش گر را دمادم به عرصه و دنیای جدید رهنمون می شود. چه باک که در کسری از دهه ها ایده های متضاد را با ظاهری تکامل طلب بکنند. در دوره ای زندگی می کنیم که فرهنگ ها مرزی را بر نمی تابند دیوار چین در پیشگیری از تهاجمات کمتر از پرده ای حریر موثر می افتد. می گویند که در این عصر جهانی سازی سنت ها باید رنگ ببازد و آداب و رسوم باید به کناری رود تا زمینه یکی شدن فرهنگ ها پدید آید. آیا چنین باید؟! جهانی شدن را گریزی نیست، نه تنها نمی توان از آن روی گرداند، بلکه باید روی بدان سو کرد، اما چگونه؟»
معاونت سینمایی همچنین با اشاره به توان و قابلیت بیان هنری سینما افزود: «سینما با اهمیتی که از نظر توان و قابلیت هنری و نیز قدرت تاثیر گذاری فراگیری که دارد این فرصت را به ما می دهد تا فرهنگ و تمدن خود را به جهانیان عرضه کنیم. بدون شک در جهان امروز و آتی، ما باید خودمان باشیم، تا دیده شویم و از این روی ضروری است که نظام سینمایی کشور برای رسیدن به جایگاه جهانی خود و تکیه و رجوع خویش را بر خلاقیت هنرمندانی قرار دهد که با سرچشمه های اصیل بینش و منش اعتقادی و فرهنگی این مرز و بوم، آشنایی و پیوند دارند. از سوی دیگر هنرمندان و سینماگران متعهد ما باید به فراگیری هر چه بیشتر فنون و مهارت هایی همت کنند که آثار شان را از نظر کیفیت تکنیکی و قابلیت بیان هنری برای مخاطب جهانی قابل درک و پذیرش سازد. در این صورت است که سینمای ایران بیش از پیش قابلیت این را پیدا می کند تا مضامین فرهنگی و ارزشی ایرانی اسلامی را با همه پشتوانه های تاریخی و تمدنی خویش در سطح و استانداردهای جهانی و فراتر از صرفا جمع محدود شرکت بینندگان جشنواره ها، به مخاطبان عمومی عرضه کند.»
و در پایان داشتن سینمای ملی را افتخاری بزرگ نامید: «داشتن سینمای ملی افتخاری است بزرگ و البته نادر در دنیای مدعی کنونی، شاخصه های سینمای ملی را مهیا داریم: ریشه و سابقه، دست اندر کارانی آموزش دیده و با تجربه، اساتیدی که تعلیم را استمرار بخشند، دست اندر کارانی که به عنوان کار اصلی و مستمر در بخش سینما حضور داشته باشند و بالاخره بینندگانی که باید آن ها را سرمایه های اصلی و اصلی ترین شرط حیاط و ادامه وجود سینمای ملی دانست. و البته نباید غافل شد که ویران کردن و از دست دادن بسیار سهل تر از ایجاد و حفظ است.»
* * * آقای داریوش مهرجویی:
داریوش مهرجویی ریاست هیات داوران بخش بین الملل را بر عهده داشت. او به همراه دیگر داوران این بخش روی صحنه آمد تا جوایزی را که اعلام کرد به برگزیدگان بدهد. حرف های او صحبت های داریوش مهرجویی است و نه بیانیه هیات داوران:
«هیات داوران که فکر می کردند در جشنواره فجر فیلم های خارجی به زحمت شرکت کنند، از دیدن فیلم های مطرح جهان در این جشنواره شگفت زده شدند، بنابراین انتخاب آثار برتر از فیلم های این بخش کار مشکلی بود. چون اغلب فیلم ها خوب بودند. به هر حال هیات داوران بخش بین الملل بدون گرفتاری خیلی زیاد و با جلسات بحث و گفت و گو به آرا زیر رسیدند:
سیمرغ بلورین و دیپلم افتخار بهترین فیلم کوتاه به در فغا
دو دیپلم افتخار به فیلم های دخالت الهی (الیا سلیمان از فلسطین) و بولینگ برای کلمباین (مایکل مور از کانادا و آمریکا)
سیمرغ بلورین بهترین بازیگری به اولیویه گورمه برای فیلم پسر
سیمرغ بلورین برای دستاوردهای هنری و تکنیکی به مجوز عبور (برتران تاورنیه از فرانسه)
سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه به آکی کوریسماکی برای فیلم مرد بدون گذشته از فنلاند
سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی به آلکسی مرادوف از روسیه برای فیلم بادبادک
جایزه ویژه هیات داوران به همراه ۲۵ میلیون ریال وجه نقد به اصغر فرهادی برای فیلم رقص در غبار
سیمرغ بلورین بهترین فیلم برای برادران داردن از بلژیک برای فیلم پسر
* * *
اولین جایزه بین المذاهب جشنواره فجر در مراسم اختتامیه جشنواره بیست و یکم اهدا شد. سابقه اهدای جایزه بین المذاهب به سال ۱۹۴۶ و جشنواره ونیز باز می گردد. این جایزه از سوی سازمان سینما و کاتولیک که توسط گروهی از کاتولیک ها در سال ۱۹۲۸ تاسیس شده اهدا می شود. معیار اصلی برای این گروه کیفیت فیلمسازی و دراماتیزه کردن ارزش های والای انسانی است.
پیتر مالونه (استرالیا)، کمال العارفین (مالزی) و امیر اسفندیاری (ایران) داوری این بخش را بر عهده داشتند. این هیات داوری دیپلم افتخار را به کمال تبریزی برای فیلم فرش باد و سیمرغ بلورین را به رضا میرکریمی برای این جا چراغی روشن است اهدا کردند.
* * * مسابقه فیلم های مستند
محمدرضا اصلانی یکی از سه داور بخش مسابقه مستند بود که روی صحنه آمد و بیانیه و آرای این هیات را اعلام کرد.
از این که پس از بیست دوره برگزاری جشنواره فیلم فجر، این نخستین دوره است که سینمای مستند در این جشنواره رسمیت می یابد، نشانه درک یک قدرت فرهنگی است و نشانه هوشمندی برگزار کنندگان جشنواره. تبریک می گوییم به برگزار کنندگان جشنواره فیلم فجر، و به جامعه شریف مستند سازان.
قرار بوده است که این دوره، برآیندی از دو سال تولیدات سینمای مستند باشد؛ لکن به دلایل متنوع همه فیلم ها و آثار ویدیویی، به جشنواره نرسید؛ از این رو نتایج این برگزاری، برآیند کل تولیدات دو سال نیست و بسیاری از آثار شاخص در دسترس جشنواره نبوده اند و جای آن ها در مجموعه جشنواره خالی بوده است.
هیات داوران مجموعا ۲۱ اثر مستند برگزیده هیات انتخاب را دیده است.
نخست آن که جای بسی خوشوقتی است که فیلمسازان سینمای رسمی کشور و با سابقه چند دهه فیلمسازی داستانی به سینمای مستند روی آورده اند، از جمله آقایان رسول ملاقلی پور، واروژ کریم مسیحی و خانم یاسمین ملک نصر، که توجه این بزرگواران به سینمای مستند ایران قدر می دهد و سرمشقی است برای نسل امروز و جایگاه آنان محفوظ و پرارج است.
هیأت داوران با ادای احترام به پیشکسوتان لازم می داند چند کار شاخص در این مجموعه را تقدیر کند. نخست یاد می کنیم از شادروان ابراهیم اصغرزاده با فیلم مؤثر کاغذهای بی جواب که دریافتی قدرتمند از مقاومت و ایثار را مطرح می کند، یادش گرامی باد، کارش پرارج. و دیگر:
تقدیر می کنیم از فیلم دختران آفتاب ساخته آقای مهدی نادری، که سرخوشی حماسی از زندگی و کار و دلمشغولی دو زن را در ظرافت رفتار روزمره دیده است.
و فیلم «افغانستان، حقیقت گم شده»، ساخته خانم یاسمین ملک نصر، که گزارشی کوشا و مستدل است از ملت سرفراز و با فرهنگ افغانستان.
و فیلم «روز ، نامه» ساخته آقای محمّدعلی صفورا، که تجربه ای است با شهامت در طرح یک موضوع تراژیک.
و فیلم «پرنیان» ساخته آقای ارد عطارپور، که نگاهی است هوشمندانه به حضور تاریخی هزاره ها، و رنج جست و جوگر انسانی که به شناخت و اثبات هستی می رسد.
و فیلم «ورجم» ساخته آقای محمد مقدم، که فیلمی است شاخص با تحقیقی منسجم و علمی از موضوع خود.
دیپلم افتخار و پنج میلیون ریال جایزه نقدی به سیدمانی میرصادقی برای جان مرجان.
سیمرغ افتخار و پنج میلیون ریال جایزه نقدی به سید مانی میرصادقی برای جان مرجان.
سیمرغ بلورین و پانزده میلیون ریال جایزه نقدی به سودابه باباگپ برای کشتی نوح اهدا شد.
* * * مسابقه فیلم های اول
بیانیه و آرا هیات داوران بخش مسابقه فیلم های اول بسیار کوتاه بود و مختصر، که حمید جبلی در کنار کیانوش عیاری و بهمن قبادی آن را خواند.
«پیشنهاد می کنیم از این پس فیلم های کوتاه اول در کنار فیلم های سینمایی اول مورد قضاوت قرار نگیرند. زیرا دشوار بتوان فیلم اول یک فیلمساز فیلم کوتاه را با فیلم اول بلند فیلمسازی که پشتوانه ای از کارهای کوتاه و تجربیات متنوع دارد مقایسه کرد.
هیات داوران بخش فیلم های اول سیمرغ بلورین بهترین فیلم و ۱۵ میلیون ریال جایزه نقدی را به محمد رسول اف برای فیلم گاگومان اهدا می کند.»
* * * مسابقه سینمای ایران
گلاب آدینه به نمایندگی از هیات داوران بخش مسابقه سینمای ایران بیانیه این هیات را خواند و سپس منتخبین اعلام شدند.
«جامعه ما مشکلات اجتماعی مختلفی دارد. این را همه می دانیم. حتی در نگاهی وسیع تر، جامعه جهانی را سیاهی های بسیاری فرا گرفته است. اما مگر نمی توان با چشم سینما، سیاهی ها را شاعرانه و زیبا دید؟ معتقد به نگاه سطحی به دنیا، با پایان خوش های غفلت ساز، نیستیم. چشم بستن بر واقعیت های تلخ، تنها پاک کردن صورت مساله است. پس در جست و جوی بارقه های امید در نگاه شخصیت های قصه های تلخ، هستیم. برق امیدی که می تواند بشریت امروز را در مواجهه با تلخی های روزگار، سرپا نگاه دارد. در شرایطی که جهان دچار بحران معناست، گشودن حتی یک روزنه امید، بس دشوار است. اما آیا سینما در زایش معنای زندگی، ابتر شده است؟
خوش آمد گوی دیدگاه های تازه و جوان به عرصه سینما هستیم، اما نگرانیم که آنان صرفا نگاه دیگران را مبنای نگاه خود قرار دهند.
بضاعت سینمای ایران در به کارگیری فرهنگ ملی و نیروی انسانی خلاق و ماهر، فراتر از این هاست. باشد که مسؤولیت های خویش را چه در جایگاه مدیران فرهنگی و چه در شان هنرمندان، بهتر از پیش دریابیم.
گمان می کنیم بخش قابل اعتنایی از فیلم های تولید شده به دلایل مختلف، مجال رقابت را در جشنواره نیافتند. بدیهی است که اگر این آثار در میدانی دیگر ارایه شوند، افکار عمومی با کیفیت متفاوتی از سینمای ایران مواجه خواهد شد.
بسیاری از فیلم های حاضر در جشنواره در برخی از زمینه های فنی و هنری همچون فیلمبرداری و بازیگری (خاصه در نقش های مکمل) چند گام جلوتر از گذشته است. حال آن که در برخی زمینه های دیگر، همچون فیلمنامه نویسی، نیاز به توجه بیشتر احساس می شود.
ورود صنعت دیجیتال به سینمای ایران گر چه نوید بخش کاهش دخالت دولت، ابزار سالاری، حاکمیت سرمایه و افزایش خلاقیت فیلمسازان است اما نگرانی هایی را همچون کاهش کیفیت فنی تصویر، ساده انگاری در تولید و سوءتفاهم در معادلات صنعت سینما ایجاد کرده است. انقلاب دیجیتال وقتی ما را در دوره تمدنی جدید وارد می کند، که هم زمان فرهنگ متناسب با آن را ایجاد کرده باشیم.
به نظر ما دولت باید این همه شور و اشتیاق فیلمسازان، خصوصا جوانان را به این صنعت را به فال نیک گیرد و با تامین صنایع پشتیبان، سینمای ایران را در این دوره تحولی یاری دهد تا آرزوی تولید انبوه فیلم های حرفه ای محقق شود و ما از شتاب فزاینده ای که سینمای جهان به این سو دارد، عقب نمانیم.
راهی که در پیش داریم دشوارتر از گذشته است. عرصه اصلی رقابت، گستره فرهنگ هاست. همه ما خلاقان و سیاستگذاران می بایست به درک دقیقی از این موقعیت رسیده، آگاهانه و با نشاط عمل کنیم.»