خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان »

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » شامل 101 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به کتاب «القصه القرآنیه هدایه و بیان » :

قصه های قرآن، اعم از قصه های انبیاست; چرا که داستان هر پیامبری مانند آدم، نوح، ابراهیم و دیگر انبیا جزو داستانهای قرآن هست ولی هر داستان قرآنی مانند داستان لقمان، قارون، ابولهب و دیگران جزو قصص انبیا نیست; در بین قصه های قرآن به مناسبت هایی با داستان متمردان و ظالمان و منکران خدا و نبوت نیز برخورد می کنیم که هدف از بیان آنها پند و عبرت مؤمنان به خدا و پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم و قرآن است.
قصص قرآن ، علی رغم شباهت هایی که با دیگر قصه ها دارد ، از امتیازات خاص و قابل توجهی برخوردار است. از بارزترین و مهمترین وجوه افتراق قصه های قرآن با غیر آن ، این است که قصه های قرآنی هیچ تسلسل ظاهری با هم ندارند ، بلکه در قالب چند آیه با تلمیح و اشاره ، به گوشه ای از زندگی و حوادث پیامبری می پردازد و در جای دیگر به مناسبتی از جهات و جوانب دیگر آن قصه بحث می کند ; به عنوان نمونه داستان
حضرت ابراهیم در طی پانزده سوره و قصه حضرت موسی در طول بیست و یک سوره آمده است; لذا در بین تمام قصه های قرآن، خصوصا داستان انبیای پیشین، هیچ قصه ای از تفکیک در بیان مستثنا نیست; غیر از قصه حضرت یوسف صلی الله علیه وآله وسلم و برادران ایشان که تماما و مسلسل وار در سوره یوسف ذکر شده است.
دانشمندان اهل سنت، در قصص قرآن ابتکار و توجه بیشتری به خرج داده و تک نگاری های زیادی توسط قرآن پژوهان ^(۱) آنان به رشته تحریر درآمده است. آنان داستان های قرآنی را از زوایای مختلفی از قبیل جلوه های هنری، علمی، فنی، پندها و عبرتها، که همان اهداف اصلی و اولیه قرآن را تشکیل می دهند، بررسی کرده اند.
شاید بتوان گفت این امر در بین پژوهشگران علوم قرآنی شیعی کم رنگ تر است; چرا که افزون بر کم بودن تک نگاریها و نقابهای قصص قرآن بیشتر به ذکر و بیان قصه پرداخته و از امور و جوانب مختلف آن بحث و تحقیق قابل توجهی به میان نیاورده اند. شاهد بر این مدعا، تحقیقات محققان علوم قرآنی است که نوعا منابع اولیه در این گونه مسایل را از کتابهای اهل سنت برگرفته اند. البته بوده و هستند عالمان و قرآن پژوهانی، از شیعه و ایران اسلامی، که با دیدگاه تحلیلی و تحقیقی و با قلم روز به بیان قصص قرآن از جوانب مختلف آن پرداخته و می پردازند.
از جمله کتابهایی که درباره قصص قرآنی به نگارش درآمده، «القصه القرآنیه هدایه و بیان »، تالیف آقای دکتر وهبه زحیلی، است که برای اولین بار در سال ۱۴۱۳ ق در بیروت به چاپ رسیده است.
مؤلف محترم استاد فقه دانشگاههای سوریه و جهان اسلام است و در رشته های مختلف از جمله فقه و اصول و تفسیر به تالیف پرداخته است; چنانکه در قرآن تفسیری به نام «التفسیر المنیر» نگاشته است که از جدیدترین و مهمترین تفسیرهای جهان اسلام (اهل سنت) به حساب می آید. این کتاب در ۳۲ جلد و در ۱۶ مجلد در سال ۱۴۱۱ ق به چاپ رسیده و در چند سال گذشته برنده جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شده است. ^(۲)
ایشان در این کتاب، که در برگیرنده دو قسم در طی هشتاد و چهار فصل و یک مقدمه کوتاه و مختصر است، به قصه های قرآن پرداخته و آنها را ضمن اختصار و ایجاز در نوشتار به نحو مطلوبی بیان کرده است. آنچه که قابل توجه است، مقدمه کوتاه و مباحث اولیه قسم نخست کتاب است که در آن به تحلیل قصه های قرآن و امتیازات و خصایص آنها پرداخته شده است.
ایشان در مقدمه کتاب ویژگی های آن را به شرح زیر بیان می کند.
۱. ایجاز و اختصار در نوشتار; چنانکه می نویسد: «در بیان قصص قرآنی بر ایجاز و اختصار تاکید و تحریص دارم تا خواننده عصر حاضر، که عصر سرعت و شتاب است، بتواند ضمن دسترسی به جوانب و فصول مختلف هر قصه آن را در وقت کمی مطالعه نماید و اگر یک قصه از حوادث متعددی برخوردار بود، برای تامین این هدف آن را به چند فصل تقسیم و تجزیه کرده ام »;
۲. به کار بردن دقت و تحقیق در جنبه های تاریخی و علمی حوادث، زمان، مکان و اشخاص مورد نظر هر قصه;
۳. بیان کردن آیات مربوطه در ضمن هر قصه; و این برای آنست که قصه بر ذهن خواننده اثر مطلوب بگذارد;
۴. اجتناب نمودن از روایات اسرائیلیه تا حد امکان;
۵. تاکید داشتن بر عبرتها و فواید و موعظه های هر قصه، چون هدف اصلی از هر قصه چنان که خود قرآن بدان تصریح دارد;
۶. به مناسبت تاریخی کتاب خود را به دو قسم تقسیم کرده است:
قسم اول: داستانهای انبیای پیش از اسلام و بعضی حوادث قرآنی مربوط به عصر قبل از بعثت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم .
قسم دوم: حوادث و قضایایی که در زمان حیات ۲۳ ساله رسالت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم اتفاق افتاده و قرآن نیز به نحوی آنها را بیان کرده و تذکر داده است.
وی با تصریح به اینکه بررسی شخصیت پیامبر اسلام از دیدگاه قرآن، خود تالیف مستقلی می طلبد، از بیان آنها خودداری نموده است. علی رغم امتیازاتی که کتاب و نویسنده محترم آن دارد، در قسم دوم کتاب مواردی ذکر شده است که از دقت و تحقیق تاریخی و علمی قابل توجهی برخوردار نبوده و بیشتر متاثر از احساسات و گرایشهای مذهبی است; مانند بحث از افسانه غرانیق، حدیث افک و موارد دیگری که ما در جای خود و در حد امکان این نوشتار و بضاعت ناچیز خود توضیح داده و یا نقد کرده ایم.
البته ما در اینجا داستانهای قسم اول کتاب را اصلا متذکر نشده و فقط به مباحثی از مقدمه و فصول اولیه قسم اول و مواردی از قسم دوم، که از جهاتی قابل توجه بوده اند، پرداخته ایم.
مؤلف محترم در مقدمه کتاب، تصریح می کند که داستانهای قرآن، حاکی از واقعیات و نمونه های بارز و روشن تاریخی است و از هر گونه تخیل و تصور ذهنی محض به دور بوده و بیانگر اصلاح و هدایت و تربیت انسان و توجه دادن و آگاه کردن او در جهت نیل به منافع عالیه کمال و همچنین پرهیز و خودداری کردن از حوادث ناگوار حیات دنیوی و اخروی است; تا اینکه اهل ایمان به سعادت برسند و اهل شقاوت از منکران و کافران و ظالمان نیز موعظه شده و به خود آیند. به طور کلی ایشان امتیازات زیر را برای قصه های قرآن بر شمرده است:
۱. واقعی اند و به دور از هر گونه خیال پردازی مطالب را مطرح کرده اند;
۲. هدف دارند و قصد اصلاح بشریت را دارند;
۳. به عنوان یک سنت و روش دایم مطرح هستند، تا انسان بداند که حکم ثابت خدا نسبت به اهل ایمان و کفر همیشه چنین است.
وی همچنین می گوید: «هدف از داستانهای قرآن تصحیح اعتقادات و اخلاقیات و تربیت انسان است; و این روش خود بهترین و بلیغ ترین روش بیان مسایل و مطالب علمی است. چرا که این روش فکر و نظر را جذب کرده و موجب تنبه و بیداری حواس و شعور انسان می شود».
ایشان در فصول اولیه قسم اول کتاب، عقل را چراغ هدایت دانسته و می گوید: «خداوند آن را با ارسال کتب آسمانی و بعثت انبیا و رسولان بزرگوار تکمیل کرده و به این منظور یکصد و چهارده کتاب را، که مهمترین آنها تورات، زبور، انجیل و قرآن می باشند، برای مردم فرستاده است ».
در قرآن از میان یکصد و بیست و چهار هزار پیامبر، که سیصد و سیزده نفر از آنان از مقام رسالت نیز برخوردار بوده اند، به داستان بیست و چهار نفر از آنان اشاره شده است. ^(۳)
در این داستانها، گوینده خداوند است و قهرمان قصه، پیامبر مربوط و بنیان و اساس آن، قوم و امت آن پیامبرند و هدف از آنها هم، تصحیح اعتقادات دینی و اخلاقی و رفتار و کردار اجتماعی و فردی است. در بین سوره های قرآن دو سوره هود (۱۱) و شعراء (۲۶) مهمترین سوره هایی هستند که قصه های انبیا را در خود جای داده اند; اساس و منبع قصه های قرآن همان وحی است که منبع لایزال و چشمه جوشان الهی بر تمام انبیا علیهم السلام بوده است ».
وی با اشاره به این که زبور حضرت داود، یکصد و پنجاه سوره دارد، می گوید در این کتاب هیچ حکم شرعی بیان نشده، و سراسر حکمت، موعظه و حمد و ثنای الهی است. هدفها و اوصاف کلی قصه های قرآن:
۱. داستانهای قرآن هدف بزرگ تربیت انسانی را دنبال کرده و او را ضمن نیل به مراحل عالی کمال و سعادت و تبیین عقاید صحیح و اسلوب و آداب و رفتار و کردار، به توحید و ایمان به خدای یکتا هدایت می کند; روش قصص قرآن، آن قدر محبوب انسان است که بیشترین اثر را در شعور او گذاشته و او را در نیل به ایمانی سالم و عقیده ای صحیح و معرفتی کامل و دوری از دنیا و توجه به آخرت مساعدت کرده و یاری می دهد;
۲. قصه های قرآنی ضمن اینکه واقعیت و حقیقت انسان متمرد و ظالم و دور از هدایت الهی و خارج از فطرت سالم را در بیان مصادیق و نمونه های به تصور درمی آورد، این را نیز بیان می کند که حکم عدل الهی و امر محکم و قطعی او، که هیچ گاه تغییر نمی کند، این است که انسان متمرد و عاصی مستحق عذاب دنیوی و اخروی است و در مقابل، هر مؤمنی سعادتمند و رستگار خواهد بود; آری، قصه قرآنی وسیله ای است برای تربیت نفس و تقویت ایمان، نه اینکه مجرد حکایت از مسایلی باشد برای تسلی فکر، بلکه بیانی است صادق و حاکی از واقعیات تاریخی;
۳. قصه های قرآن، حوادث امتهای گذشته و اقوام دوری را که بر صراط هدایت قدم نگذاشته و رسولان الهی را انکار کرده و رهبری صالحان را پذیرا نشدند، متذکر شده و این نتیجه را می دهد که حسرت و پشیمانی و ندامت سودی ندارد; لذا آنچه که بر انسان عاقل است، این که از سرگذشت گذشتگان بهره برده و آنها را عبرت خود قرار دهد.
«لقد کان فی قصصهم عبره لاولی الالباب ما کان حدیثا یفتری ولکن تصدیق الذی بین یدیه و تفصیل لکل شی ء و هدی و رحمه لقوم یؤمنون » (یوسف، آیه ۱۱۱)
آری از این داستان ها این نتیجه را نیز باید گرفت که بلای الهی عمومیت دارد و چه بسا ممکن است صالحان را نیز به ضمیمه فاسدان در برگیرد و خداوند می فرماید:
«و اتقوا فتنه لا تصیبن الذین ظلموا منکم خاصه » (انفال، آیه ۲۵)
و این در واقع بار مسؤولیت صالحان را بیشتر می کند که آنها باید ضمن اصلاح خود و ثبات و استمرار آن به اصلاح فاسدان نیز بپردازند چرا که اگر بلایی نازل شود، آنها نیز خود گرفتار خواهند شد;
۴. هدف از قصه های قرآن، بیان مصداق و نمونه است; لذا فقط به بیان قصه چند تن از انبیاء گذشته اکتفا کرده است.
«و رسلا قد قصصناهم علیک من قبل و رسلا لم نقصصهم علیک » (نساء، آیه ۱۶۴)
و در میان آن همه انبیای بزرگوار خداوند به بیان قصه آنانی پرداخته است که قوم عرب و اهل کتاب و یهود و نصارای آن زمان به اقوام و امت آنان و محل زندگی شان آگاه بوده اند و این امر، خود دلیلی برای تثبیت رسالت و نبوت پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله وسلم بوده است;
«و کلا نقص علیک من انباء الرسل ما نثبت به فؤادک و جاءک فی هذه الحق » (هود، آیه ۱۲۰)
۵. اهداف و اوصاف اولیه قصه های قرآن:
الف – موجب پند و عبرت صاحبان عقل و خرد است;
ب – دروغ و افترا نیست; چرا که پیامبر نه کتابی خوانده و نه تلمذ و شاگردی کرده و نه با علمای اهل ادیان و مذاهب اختلاطی داشته و خود او نیز دروغگو نبوده است; زیرا همه مردم به امین بودن و راستی و صداقتش ایمان و عقیده داشتند;
ج – این قصص بیان دقیقی از وقایع و حوادث مورد نظر و حاجات و مسایل مربوط به دین است;
د – سبب هدایت مردم در دنیا است;
ه- موجب رحمت در آخرت است.
و این اوصاف پنج گانه در این آیه شریفه جمع شده است.
«لقد کان فی قصصهم عبره لاولی الالباب ما کان حدیثا یفتری ولکن تصدیق الذی بین یدیه و تفصیل کل شی ء و هدی و رحمه لقوم یؤمنون » (یوسف، آیه ۱۱۱)
۶. قصه های قرآن، انسان را بشدت به ایمان به رسولان الهی، خصوصا پیامبر اکرم، ترغیب می نمایند; چون برای خداوند ممکن است همان بلاها را که بر امتهای گذشته نازل کرده بود بر این امت هم نازل کند و کافران و منکران را عذاب و پیامبر و اصحاب و اتباعش را نجات دهد; اما او در مقام هدایت انسانهاست و با این قصه ها در صدد جلب محبت و اعتقاد آنها به رسالت مبعوث خاتم است;
۷. داستانهای قرآن، در واقع معارضان و مخالفان با کتابهای آسمانی و رسالت رسولان الهی را به تفکر و تامل وا می دارد تا بروند و دیار قوم لوط را در دشت اردن و قوم صالح را در بین حجاز و شام و … ببینند و متوجه شوند که آن رسولان نیز امت خود را به توحید فراخواندند و آنان نپذیرفتند و بدین بلایا مبتلا شده و هلاک گردیدند و این نتیجه عمل کسانی است که چنین باشند;
«و ما ارسلنا من قبلک الا رجالا نوحی الیهم من اهل القری افلم یسیروا فی الارض فینظروا کیف کان عاقبه الذین من قبلهم » (یوسف، آیه ۱۰۹)
۸. قصه های قرآن موجب اطمینان خاطر انبیا و همچنین پیامبر اسلامند که در صورت لزوم عذاب بر منکران و کافران نازل می شود و آنها را به هلاکت می افکند; هر چند هر چیزی مصلحت و حکمت و شرایط و موقعیت خاص خود را می طلبد;
«حتی اذا استیئس الرسل و ظنوا انهم قد کذبوا جاءهم نصرنا فنجی من نشاء…» (یوسف، آیه ۱۱۰)
۹. بکرات متذکر شدیم که قصه های قرآن فقط بیان تاریخ و حوادث تاریخی نیست، بلکه هدف اصلی از آنها هدایت و موعظه و عبرت دیگران است; (یوسف، آیه ۱۱۰)
۱۰. نوعا در قصص قرآن، همیشه با دو چهره ایمان و کفر مواجه می شویم; مؤمنی در مقابل کافر، چنانکه در قصه حضرت موسی علیه السلام; «مرد مؤمنی را می بینیم که از اهداف و افکار حضرت موسی تبعیت کرده و در حضور فرعون و مردم به موعظه می پردازد و از حضرت موسی دفاع می کند.» خداوند نتیجه عمل او را چنین بیان می فرماید:
«فوقیه الله سیئات ما مکروا» (غافر، آیه ۴۸)
و در مقابل برای کافران از فرعون و فرعونیان می فرماید:
«و حاق بال فرعون سوء العذاب » (غافر، آیه ۴۵)
از امتیازات دیگر این کتاب این است که بعد از بیان هر قصه، نکاتی را به عنوان عبرت و نتیجه بیان می کند که قابل توجه است.
قسمت دوم:
مؤلف محترم در این قسمت حدود چهل و پنج مورد از مواردی را که در مدت بیست و سه سال رسالت حضرت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم اتفاق افتاده و به نحوی در قرآن هم ذکری از آنها آمده، بیان کرده است. ما در اینجا به طور خلاصه به چند مورد، که از جهاتی قابل توجه هستند، اشاره کرده و بعضی از آنها را نیز مورد نقد قرار می دهیم.
۱. در بحث وحی به استناد آیه شریفه: «ما کان لبشر ان یکلمه الله الا وحیا او من ورائی حجاب ]او یرسل رسولا فیوحی باذنه ما یشاء انه علی حکیم » (شوری، آیه ۵۲ – ۵۱)
می گوید: «مظاهر اساسی وحی سه گونه است: ۱. القاء در قلب، ۲. مستقیم و بدون واسطه; ۳ – توسط ملک وحی ».
وی همچنین اضافه می کند «که مورد سوم درباره تمام انبیای الهی غیر از حضرت موسی علیه السلام، تحقق یافته است.». ایشان نسبت به پیامبر اسلام درباره حالت اول وحی، به حدیثی از خود پیامبر استناد می کند و حالت سوم را هم مانند آمدن جبرئیل به محضر پیامبر بیان می دارد; اما در حالت دوم برای آن حضرت بیانی ندارد; با وجود این که می دانیم مشهور بین مفسرین آنست که هر سه حالت وحی برای پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم تحقق یافته است. حالت اول در اوایل بعثت بیشتر پیش می آمده و حالت دوم در شب معراج و همچنین مواردی در طول مدت رسالت اتفاق می افتاده است; ^(۴) البته از ظاهر عبارت ایشان در بحث معراج همین معنا فهمیده می شود;
۲. در ایمان آوردن به پیامبر اسلام از بین زنان، خدیجه و از خردسالان علی بن ابیطالب و از مردان زیدبن حارثه را بر دیگران مقدم می داند;
۳. از جمله حوادثی که به طور قطع و مسلم اتفاق افتاده قضیه «افک » است، وی آن را نقل و بیان می کند. «افک » بر وزن فکر، در لغت برگرداندن چیزی را از حقیقت خود گویند و به معنای ساخت و دروغ آشکار نیز می آید و دروغ را از آن جهت، «افک » می گویند که از واقعیتش برگردانده شده است; قرآن کریم در طی چند آیه از سوره نور متعرض این مساله و توابع آن شده است. (نور، آیه ۱۶ – ۱۱)
علامه طباطبایی در شان نزول آیات مورد نظر می نویسند:
«این دروغ و تهمت بنا به نقل اکثر کتب تفسیری «اهل سنت » درباره عایشه همسر پیامبر در جنگ بنی مصطلق، توسط بعضی از منافقین مطرح و موجب آزردگی پیامبر اکرم شد و سپس با نزول این آیات خاطر پیامبر تسکین و عایشه نیز از این تهمت تبرئه شد.
و مطابق بعضی از روایاتی که از شیعه نقل شده است، شان نزول آن آیات درباره مار