خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی

فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی شامل 30 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خداشناسی (۱) – چند نکته مقدماتی :

نویسنده:

پیش از ورود در بحث خداشناسی،خوب است به چند نکته توجه کنیم:

۱-معرفت و شناخت یک موجود به حسب آن شی ء مورد شناخت،به دو صورت،تحقق می یابد:یکی شناخت شخصی،و دیگری شناخت کلی.شناخت شخصی در مورد محسوسات به وسیله ی حواس و در شکل ادراک حسی،حاصل می شود و در غیر محسوسات تنها به صورت علم حضوری و شهودی،امکان پذیر است.ولی شناخت کلی نسبت به همه ی موجودات به وسیله ی مفاهیم عقلی،حاصل می شود و این شناخت در حقیقت،متعلق به ماهیات و عناوین کلیه ی موجودات است و بالعرض به افراد و اشخاص،نسبت داده می شود.

مثلا آگاهی انسان از خود( من درک کننده)و از نیروهای درونی و افعال و انفعالات نفسانی مانند اراده و محبت خویش،شناختی ست شخصی و حضوری،و نیز آگاهی وی از رنگهایی که می بیند و صداهایی که می شنود شناختی ست شخصی و حسی،اما شناختن حسن و حسین و تقی و نقی به عنوان «انسان »یعنی موجود زنده ای که دارای قدرت تعقل و سایر ویژگیهای انسانی ست معرفتی ست کلی که اصالتا به ماهیت «انسان »تعلق می گیرد و بالعرض به حسن و حسین و…نسبت داده می شود و همچنین شناختن «الکتریسیته »به عنوان انرژیی که تبدیل به نور و حرارت می شود و علت پیدایش بسیاری از پدیده های مادی می گردد،نیز،معرفتی ست کلی که اصاله به یک عنوان کلی تعلق گرفته است و بالعرض به الکتریسیته ی خاصی نسبت داده می شود.

در مورد خدای متعال هم دو نوع شناخت،متصور است:یکی شناخت حضوری که بدون وساطت مفاهیم ذهنی،تحقق می یابد،و دیگری شناخت کلی که به وسیله ی مفاهیم عقلی،حاصل می شود و مستقیما به ذات الهی،تعلق نمی گیرد.معرفتهایی که به وسیله ی براهین عقلی،حاصل می گردد،همگی معرفت هایی کلی و حصولی و با واسطه ی مفاهیم ذهنی ست ولی اگر عرفت شهودی و حضوری برای کسی حاصل شود،خود معلوم بدون وساطت مفاهیم ذهنی،شناخته می شود و شاید«رؤیت قلبی »که در بعضی از آیات و روایات به آن اشاره شده است،همین معرفت شهودی باشد.و شاید منظور از اینکه «خدا را باید با خودش شناخت نه با آفریدگانش » ^(۱) نیز چنین شناختی باشد و همچنین بسیاری از مضامین دیگری که در پاره ای از روایات وارد شده است. ^(۲)

توجه به این نکته،ذهن ما را از پیشداوری درباره ی آیات خداشناسی،مصون می دارد که نسنجیده همه ی آنها را حمل بر شناخت کلی و عقلانی نکنیم و درباره ی دیدگاه آنها دقت بیشتری بنماییم،شاید بعضی از آنها ناظر به رابطه ی شهودی دل با خدا باشد که به صورت نیمه آگاهانه یا آگاهانه تحقق می یابد و از نوع معرفت شهودی و حضوری شخصی است.

البته معرفت حضوری،قابل تعلیم و تعلم نیست،چون تعلیم و تعلم به وسیله ی الفاظ و مفاهیم حاصل می شود و معانی خاصی را به ذهن شنونده و اندیشنده می آورد و علم حضوری از قبیل معانی ذهنی نیست و قابل نقل و انتقال به دیگری نمی باشد.حتی بیانات قرآنی هم نمی تواند خود به خود علم حضوری و شهودی به ما بدهد ولی می تواند راهی را به ما نشان دهد که از آن طریق،علم شهودی به خدای متعال پیدا کنیم یا معرفت ناآگاهانه یا نیمه آگاهانه را به سر حد آگاهی برسانیم.پس باید دقت کنیم که آیا هدف قرآن این است که معرفتی کلی نسبت به خدای متعال و اسماء و صفات او به ما بیاموزد، یعنی همان کاری که فلاسفه و متکلمین انجام می دهند یا هدف والاتری نیز دارد یعنی می خواهد«دل »ما را به خدا آشنا کند و ما را به معرفت حضوری و شهودی راهنمایی فرماید؟

-اسماء الهی و الفاظی که در زبانهای مختلف در مورد خدای متعال به کار می رود،بر دو گونه است:بعضی به عنوان «اسم خاص »و به اصطلاح «علم شخصی »استعمال می شوند و بعضی به عنوان اسم یا صفت عام و ممکن است یک لفظ به دو صورت،استعمال شود:گاهی به صورت «اسم خاص »و گاهی به صورت «اسم عام »و به اصطلاح نوعی «اشتراک لفظی »دارد. لفظ «خدا»در زبان فارسی و مشابهات آن در زبانهای دیگر(مانند Good
^(۳) در زبان انگلیسی)از همین قبیل است.

در زبان عربی،اسم جلاله ی(الله)به صورت اسم خاص و علم شخصی به کار می رود و«الرحمن »به صورت صفت مخصوص به خدا،ولی سایر اسماء و صفات الهی چنین نیست و از این رو جمع بسته می شوند و بر غیر خدا هم اطلاق می گردند مانند«رب ارباب »،«اله،آلهه »، «خالق-خالقین »،«رحیم-رحماء و راحمین »،چنانکه در آیه ی(۱۲۸)از سوره ی توبه صفتهای «رئوف »و«رحیم »در مورد پیغمبر اکرم(ص)هم به کار رفته است:

…بالمؤمنین رؤف رحیم .

۳-اسم خاص ممکن است از آغاز برای موجود معینی،وضع شود و سابقه ی معنای عامی نداشته باشد و ممکن است قبل از اینکه به صورت «علم شخصی »درآید به صورت اسم یا صفت عام به کار رود مانند محمد و علی که سابقه ی وصفیت دارند.اینگونه اسماء نیز هنگا