خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال شامل 70 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تقسیم عادلانه بیت المال :

همچنانکه می دانیم اسلام تبعیضات عصر جاهلیت را از بین برد ولی بعدها این روش ناروا و دور از روح اسلام دوباره زنده گشت. قریش بواسطه سابقه ممتدی که در ریاست قبائل عربی داشتند، در دوران عثمان دوباره این تبعیضات را رواج بخشیدند بطوری که افراد فاقد همه گونه فضیلت و سابقه درخشان در اسلام، بصرف اینکه از قریش بودند، به بزرگترین شخصیتهای فداکار و مجاهد و دارای سابقه درخشان اسلامی برتری می فروختند…

امیرمؤمنان (ع) به این اختلافات و امتیازات عصر جاهلیت خاتمه داده فرمود:

«ذلیل و ستمدیده نزد من عزیز و ارجمند است تا آنگاه که حق او را از ظالم بازستانم، زورمند و ستمگر نزد من ناتوان است تا حق مظلوم را از او پس بگیرم.» ^(۲)

سیاست عادلانه اقتصادی

امام در مورد سیاست مالی نیز، روش قاطعی در پیش گرفت. او در این زمینه با دو موضوع مهم روبرو بود: نخست ثروتهای کلانی که در دوران خلافت عثمان از راه نامشروع جمع شده بود . دوم روش تقسیم بیت المال.

علی (ع) طی نخستین خطبه هائی که در آغاز خلافت بمنظور روشن ساختن روش آینده خود، ایراد فرمود، اعلام کرد که تمام زمینهائی که عثمان بصورت «تیول» به این و آن داده و پولهای هنگفتی که به طبقه اریستو کرات بخشیده است، به بیت المال باز خواهد گرداند و نیز اعلام نمود که در تقسیم بیت المال از روش مساوات پیروی خواهد کرد.

امام در این خطبه فرمود:

«مردم! من نیز فردی از شما هستم، و در سود و زیان با شما شریکم. من شما را به سوی روش پیامبر (ص) رهبری خواهم نمود و دستورهای او را در میان شما به مورد اجرا خواهم گذاشت . آگاه باشید که هر تیولی که عثمان به کسی داده و هر مالی که از اموال عمومی به کسی بخشیده است، به بیت المال باز گردانده خواهد شد زیرا اینها همه اموال عمومی مسلمانان است و گذشت زمان و هیچ عامل دیگری، حق مسلم را از بین نمی برد. این را بدانید که حتی اگر این اموال مهریه زنان گشته و یا بهای خریداری کنیزها شده باشد، باز آنها را به بیت المال برمی گردانم زیرا قانون حق و عدالت، وسعت بخش است و آن کس که محیط حق بر او تنگ است، مسلما عرصه ظلم و بیعدالتی برای او تنگتر خواهد بود» . ^(۳)

امیر مؤمنان (ع) در خطبه دیگری فرمود:

«… مردم! از هم اکنون آگاه باشید و خود را برای اصلاحات آماده سازید و کسانی از شما که دنیا آنان را به کام خود فرو برده املاک و مزارع برای خود اندوخته، نهرها روان ساخته، بر اسبهای تندرو و سبکخیز سوار شده، کنیزان زیبا رو و سیمین تن برگزیده اند و ننگ و بدنامی برای خود خریده اند، فردا که من آنان را از شهوات و لذاتی که در آن غوطه ورند، بازدارم و به مرز حقوق شناخته شده خود باز گردانم، خشمگین نشوند و نگویند: پسر ابی طالب ما را از حقوق خویش محروم ساخت!

آگاه باشید که هر یک از مهاجران و انصار، خود را بواسطه سابقه التزام حضور پیامبر، از دیگران برتر می شمارد، باید بداند که این امتیاز مربوط به فردا (روز رستاخیز) است و اجر و پاداش او در پیشگاه خدا است.

هر آن کس که به خدا و پیامبر ایمان آورده دین و آئین ما را تصدیق نموده و قبله ما را قبله خود شناخته، از حقوق و مزایای یک مسلمان برخوردار است. شما همگی بندگان خدائید و این مال، از آن خداست که یکسان میان شما تقسیم می شود و هیچ کس در این باره بر دیگری مزیت ندارد. دنیا پست تر از آنست که خداوند آنرا اجر و پاداش پرهیزکاران قرار دهد، بلکه پرهیزکاران و بندگان مطیع الهی، در پیشگاه خدا بهترین پاداش را دارند.»

امام آنگاه فرمود:

«نزد ما مقداری از بیت المال هست می خواهیم آنرا در میان شما تقسیم کنیم فردا همگی بدون استثنا بیائید و سهم خود را بگیرید و هیچ کس اعم از عرب و عجم، و اعم از اینکه تا کنون حقوق می گرفته یا نه غائب نشود.»

فردای آن روز همه مسلمانان برای گرفتن سهم خود از بیت المال حاضر شدند، امام به منشی و خزانه دار خود «عبید الله بن ابی رافع» فرمود: ابتداء اسامی مهاجرین را بخوان و به هر یک از آنها که حاضر شده است، سه دینار بده. سپس سهم انصار را به همین نحو بپرداز، و به هر یک از افرادی که حضور دارند اعم از سیاه و سفید، بدون استثناء سه دینار بده …

سهل بن حنیف با اشاره به شخصی، گفت: یا امیرالمؤمنین! این شخص غلام و برده من بود که دیروز آزاد کردم. حضرت فرمود: «به او هم به اندازه تو می دهیم» و به هر یک از آن دو نفر، سه دینار داد.

البته طلحه، زبیر، عبد الله بن عمر، سعید بن عاص، مروان بن حکم و عده دیگری از بزرگان و رجال قریش و غیرقریش در مراسم تقسیم بیت المال شرکت نکرده بودند ^(۴).

استرداد تیولها

به این ترتیب امام با سرعت و قاطعیت تمام، به عمر نظام طبقاتی با همه عواقب و آثار اقتصادی و دینی آن، خاتمه داد و ما بین برده و آزاد و مسلمان با سابقه و تازه مسلمان تساوی برقرار نمود و امتیازات دینی افراد را وسیله جلب منافع اقتصادی قرار نداد.

امیر مؤمنان با یک اقدام دیگر، نفوذ و قدرت طبقه ای را که در دوران خلافت عثمان به وجود آمده بود، در هم شکست، و آن هنگامی بود که اموال و «تیولهائی» را که عثمان به آنها بخشیده بود به بیت المال برگرداند.

این سیاست به همان اندازه که برای طبقه فقیر و فشار دیده که زیر بار سنگین ظلم از پا در آمده بودند، شادی آفرین بود، به غرور و خودخواهی و برتری طلبی قریش لطمه وارد ساخت زیرا از آن روز دیگر قریش آن قدرت را از دست دادند که ثروت های کلانی اندوخته کنند و کسی جرأت نداشته باشد بپرسد از کجا آورده ای؟ دیگر قریش نمی توانستند استبداد و برتری فروشی کنند و بنام اسلام، تسلط دوران جاهلیت خود را به مردم تحمیل نمایند.

کارشکنی های ثروتمندان آلوده

از این رو سران و بزرگان طبقه ثروتمند، نقشه کشیدند که با علی مذاکره کرده موافقت او را به این موضوع جلب نمایند که آنها از علی اطاعت کنند، علی هم در مقابل، از گذشته آنها صرفنظر نماید و در آینده نیز با نرمش و ملایمت با آنها رفتار کند. لذا «ولید بن عقبه بن ابی معیط» را به این منظور به حضور علی فرستادند، ولید محضر امام شرفیاب شد و عرض کرد:

«یا اباالحسن! تو در حق همه ما ظلم کردی… در حالی که ما «بنی عبدمناف» نیز برادران و امثال تو هستیم. ما به این شرط با تو بیعت می کنیم که اموالی را که در زمان عثمان به چنگ آورده ایم، از ما پس نگیری و قاتلان عثمان را بکشی، ولی اگر منافع ما به خطر افتد و از رفتار تو بیمناک شویم، تو را ترک گفته به سوی شام خواهیم رفت.»

امام در پاسخ فرمود: «اما اینکه گفتید درباره شما ظلم کرده ام، باید بگویم اگر ظلمی در کار باشد حق درباره شما کرده است نه من! و در مورد صرفنظر نمودن از اموال شما، باید بدانید که من نمی توانم از حق پایمال شده خدا چشم بپوشم چه در چنگ شما باشد و چه در دست دیگران…» ^(۵)

و چون سران این طبقه اطمینان پیدا کردند که از راه گفتگو و تهدید به پیروزی نخواهند رسید، متوسل به تلاش و کوشش برای نقض بیعت شدند. شخصی به علی خبر داد که اینها مردم را به نقض بیعت دعوت می کنند و عامل محرک اینها در این کار از دست دادن امتیازات اقتصادی و اجتماعی گذشته است.

امیرمؤمنان خطبه ای ایراد نموده مردم را در جریان فعالیتهای مغرضانه اینها گذاشت. گویا مقصود امیرمؤمنان این بود که پرده از چهره عوامل این فتنه جدید برداشته مسئله را از حدود خفا و فعالیتهای زیر زمینی، به سطح افکار عمومی خارج نموده قیافه اصلی سران توطئه و هدفهای آنان را آفتابی سازد، امام می خواست مردم را در جریان مانور آنها بگذارد که می خواستند بوسیله این گونه مانورها آثار و نتایج انقلاب را به نفع شخصی خود تمام کرده اوضاع گذشته را دوباره زنده کنند بطوری که از انقلاب جز عوض شدن چهره ها، نتیجه دیگری عاید مردم نشود.

امام در این خطبه تأکید کرد که تصمیم دارد برنامه ای را که آغاز کرده است، ادامه دهد، امام فرمود:

«هیچ کس از بیت المال بهره بیشتری نخواهد برد، خداوند آنرا میان همه یکسان تقسیم فرموده است. مال، مال خداست و شما بندگان مسلمان خدائید، اینک کتاب خدا (قرآن) که به آن ایمان آورده تصدیق نموده ایم، و وصیت پیامبر در دست ماست، هر کس به دستور قرآن و روش پیامبر راضی نشود، هر کجا می خواهد برود» ^(۶).

عزل فرمانداران پیشین

مهمترین تصمیم سیاسی امام عزل فرمانداران خلیفه پیشین ودر رأس آنان معاویه بود. علی علیه السلام از روز نخست که خلافت را پذیرفت تصمیم داشت کلیه فرمانداران عصر عثمان را، که اموال وبیت المال را در مقاصد واغراض خاص سیاسی خود مصرف می کردند یا آن را به خود وفرزندانشان اختصاص می دادند وحکومتی به سان حکومت کسری و قیصر برای خود بپا کرده بودند، از کار بر کنار سازد. یکی از اعتراضات امام علیه السلام بر عثمان ابقای معاویه بر حکومت شام بود ومردم این اعتراض را کرارا از زبان علی علیه السلام شنیده بودند .

امام در آغاز سال ۳۶ هجری اشخاص برجسته وصالحی را برای حکومت در اقطار بزرگ اسلامی تعیین کرد. عثمان بن حنیف را به بصره، عمار بن شهاب را به کوفه، عبید الله بن عباس را به یمن، قیس بن سعد را به مصر وسهل بن حنیف را به شام اعزام کرد وهمگی، جز سهل بن حنیف که از نیمه راه برگشت، با موفقیت کامل به حوزه های فرمانداری خود وارد شدند وزمام کار را به دست گرفتند. ^(۷)

عزل فرمانداران پیشین، خصوصا معاویه، در همان روزها وپس از آن مورد بحث بوده است. گروهی نزدیک بین وغیر آگاه از اوضاع وشرایط، آن را دلیل بر ضعف سیاسی ومملکت داری ونارسایی تدبیر حکومت علی علیه السلام دانسته اند ومی گویند چون علی علیه السلام اهل خدعه ومکر سیاسی نبود ودروغ وظاهر سازی را بر خلاف رضای الهی می دانست، از این جهت معاویه وامثال او را از حکومت عزل کرد ودر نتیجه با حوادث جانکاه رو به رو شد. ولی اگر او به ترکیب فرمانداران پیشین دست نمی زد وآنان را تا مدتی که بر اوضاع مسلط گردد بر مسندشان باقی می گذارد وسپس آنان را عزل می کرد، هرگز با حوادثی مانند جمل وصفین وغیره مواجه نمی شد ودر حکومت وفرمانروایی خویش موفقتر می بود.

این سخن تازگی ندارد ودر همان نخستین روزهای حکومت امام علیه السلام نیز برخی این مطلب را به علی علیه السلام پیشنهاد کردند ولی آن حضرت زیر بار آن نرفت.

مغیره بن شعبه، که یکی از سیاستمداران چهارگانه عرب بود، وقتی از تصمیم علی علیه السلام آگاه شد به خانه امام رفت وبا وی محرمانه به مذاکره پرداخت وگفت: مصلحت این است که فرمانداران عثمان را یک سال در مقام خود ابقاء کنی وهنگامی که از مردم برای تو بیعت گرفتند وفرمانروایی تو بر قلمرو امپراتوری اسلامی، از خاور تا باختر، مسلم گردید وکاملا بر اوضاع مملکت مسلط شدی، آن گاه هرکس را خواستی عزل کن وهرکس را خواستی بر مقام خود باقی بگذار. امام علیه الس