خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق

فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق شامل 54 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مواضع قدرتهای بزرگ در قبال تجاوز عراق :

با شروع جنگ، هر یک از قدرتهای بزرگ بر اساس سیاستها و منافع خاص خود به موضع گیری و اقدام پرداختند.در این فصل، واکنش ایالات متحده، شوروی، چین و فرانسه به اجمال بازگو می شود.

ایالات متحده آمریکا زمانی که جنگ آغاز شد، آمریکا با هیچ یک از طرفین مخاصمه روابط سیاسی نداشت. با این تفاوت که مساله گروگانگیری اعضای سفارت آمریکا در تهران، موجب پیچیده تر شدن شرایط و معاندت افزونتر این کشور در برابر جمهوری اسلامی گردید. از این رو، یکی از امیدواریهای آنها به بیان وزیر خارجه آمریکا، این بود که فشارهای ناشی از جنگ با عراق، سبب آزادی گروگانها شود. ^(۱)

با در نظر گرفتن شرایط موجود، یک مقام کاخ سفید با صراحت، سیاست آمریکا را به عنوان بی طرفی (۵۵ درصد به ۴۵ درصد) به نفع عراق توصیف کرد. ^(۲)

نماینده این کشور در سازمان ملل اظهار داشت که اگر عراق از آمریکا کمک بخواهد هر گونه امکانات نظامی را در اختیار عراق قرار خواهد داد. ^(۳)

بر همین اساس، وزارت خارجه آمریکا حالت تعلیق فروش پنج فروند هواپیمای مسافربری بوئینگ به عراق را لغو کرد و «موریس درپیر» مشاور وزیر خارجه در بغداد با مقامات عالیرتبه عراقی ملاقات نمود. ^(۴)

همچنین، روابط تجاری دو کشور افزایش یافت و صادرات آمریکا به عراق در سال ۱۹۸۰ م تا میزان ۷۲۴ میلیون دلار رسید. قبل از این، میزان صادرات به ۴۴۲ میلیون دلار بالغ می شد. و در سال ۱۹۸۱ م نیز به ۹۱۴ میلیون دلار رسید. ^(۵)

در این چارچوب، حتی اجازه استفاده از موتورهای ساخت آمریکا بر روی چهار ناو جنگی ایتالیا که عراق سفارش داده بود، صادر شد. ^(۶)

از طرف دیگر، محدودیتهای قابل ملاحظه ای به وسیله آمریکا علیه ایران وضع گردید. از جمله، تدارکات و تجدید تهیه مواد که اثر قطعی در عملیات جنگی ایران داشت به حالت تعلیق درآمد. این اقدام موجب شد که ایران از دستیابی به سلاحهای مدرن محروم بماند و ضربه سنگینی به نیروهای مسلح و امور تدارکاتی آن وارد شود. برای مثال، اطلاعات مربوط به سیستم کامپیوتری کنترل فهرست وسایل یدکی، توسط مستشاران آمریکایی به هنگام خروج آنها از ایران، از بین برده شد و به این ترتیب برای سازمان ارتش غیر ممکن بود که بتواند به سرعت انبارهای وسایل یدکی را مورد شناسایی قرار دهد. ^(۷)

مقامات آمریکایی علاوه بر این اقدام و همچنین تشدید سیاست محاصره اقتصادی، از اروپا نیز مصرانه خواستند که تحریم اقتصادی علیه ایران به شدت اجرا شود و بازار مشترک اروپا نیز به این سیاست ادامه داد. ^(۸)

مهمتر از این، از ۱۷ مهرماه ۱۳۵۹، ۴ فروند آواکس نیروی هوایی آمریکا سرگرم ارائه یک پوشش ۲۴ ساعته از تحرکات نظامی عراق و ایران از سمت شمال تا دزفول و نیز زیر نظر گرفتن ترمینال نفتی ایران در جزیره خارک و میدان نفتی ایران در طول سواحل خلیج فارس بودند. ^(۹)

همچنین، مطابق خبری که در روزنامه دیلی تلگراف درج شد از آغاز جنگ، ماهواره های آمریکا تصاویر منطقه نبرد را ساعت به ساعت به زمین منعکس کرده و ایستگاههای ردیابی، کلیه مکالمات ایران و عراق را ثبت و ضبط و به ارتش عراق ارائه دادند. ^(۱۰)

جنگ، فرصت مناسبی بود که آمریکا حضور نظامی خود را در منطقه خلیج فارس تقویت کند. مقامات آمریکا، احتمال مسدود شدن تنگه هرمز و آثار منفی و مخرب قطع صدور نفت به کشورهای صنعتی را به عنوان بهانه و پوشش این اقدام مطرح و کشورهای اروپایی را نیز به یاری طلبیدند. بر این پایه، از ۱۷ مهرماه به بعد ظرف مدت سه هفته، تعداد کشتیهای جنگی آمریکایی، فرانسوی، انگلیسی و اتریشی در منطقه دو برابر شد و از ۳۰ فروند به ۶۰ فروند رسید. تعداد رسمی پرسنل نظامی آمریکا افزایش یافت. به نوشته آنتونی کردزمن (که یک تحلیلگر نظامی است) به موجب قرار داد فروش آواکسها، تسهیلات سرویس دهنده امکانات سوختگیری، قطعات یدکی و مهمات اساسی در اختیار یکایک پایگاههای هوایی عربستان گذاشته شد تا تقویت ۷۰ فروند جنگنده اف – ۱۵ نیروی هوایی آمریکا در همین پایگاهها امکان پذیر گردد. ^(۱۱)

در این مقطع اقدامات آمریکا نسبت به جنگ عراق و ایران در چارچوب هدفهای آغاز جنگ قابل تبیین است. آمریکا که صحنه گردان اصلی بازی بود، وضع موجود را به نفع خود قلمداد می کرد، زیرا حکومت انقلابی ایران، پس از یک دوره ابتکار عمل و اقدامات انقلابی علیه آمریکا، اکنون در یک مخمصه و تنگنای شدید گرفتار آمده بود و به زعم تصمیم گیرندگان آمریکا، جز تن دادن به وضع موجود و عدول از مواضع گذشته و پیشه کردن همگرایی با آمریکا و غرب یا سقوط حکومت، راه دیگری در برابر سیاستمداران جمهوری اسلامی قرار نداشت. روزنامه «واشنگتن پست » درباره استراتژی آمریکا، پس از شروع جنگ نوشت: «کارتر قصد دارد رژیم [امام] خمینی را تا انجام انتخابات ریاست جمهوری سرنگون سازد و یک رژیم متمایل به آمریکا سرکار آورد» . ^(۱۲)

اتحاد جماهیر شوروی

برای شوروی، وقوع این جنگ یک تحول ناخوشایند به حساب آمده و این کشور را در موقعیت سیاسی خارجی دشوار و نامساعدی قرار داد. اوضاع در ایران، جایی که شاه (و به همراه وی، حضور قابل ملاحظه نظامی و غیر نظامی آمریکا) بر اثر انقلاب ضد امپریالیستی ایران ریشه کن شده بود، دلگرم کننده به نظر می رسید. بعلاوه، آنها امیدوار بودند ضمن تشدید شکاف در روابط غرب و ایران، روابط مسکو با جمهوری اسلامی بهبود یابد. اما روابط شوروی با عراق مسائل را پیچیده کرد. به رغم این حقیقت که از نیمه دهه ۱۹۷۰ م، بغداد به طور فزاینده ای تمایلات غرب گرایانه از خود بروز داد، و نگرشی سخت در قبال حزب کمونیست عراق در پیش گرفت و اشغال افغانستان توسط ارتش سرخ را محکوم کرد، دو کشور به هر حال با پیمان دوستی ۱۹۷۲ م به یکدیگر پیوند خورده بودند. شوروی هنوز حداکثر سلاح مورد نیاز عراق را تامین می کرد. از این رو، تصمیم به حمایت از ایران، باید به بهای از بین رفتن نفوذ شوروی در عراق اتخاذ می شد. بر عکس، اقدام به طرفداری از عراق تاثیرات منفی در ایران و کشورهای علاقمند به مواضع مستقل و انقلابی این کشور، بر جای می گذاشت. ایران از جنبه دیگری نیز دارای اهمیت بود و آن اینکه پیروزی انقلاب اسلامی، موجب بهبود موقعیت شوروی در سطح منطقه و جهان شده بود. اما موضوع دیگری نیز برای حزب کمونیست مطرح شد مبنی بر اینکه آنها با مذهب و حاکم شدن آن در ایران مشکل ایدئولوژیک و فلسفی داشتند، زیرا برجسته ترین فراز ادبیات مارکسیستی اظهار می داشت که مذهب افیون توده هاست تا سرمایه داری آنها را استثمار کند. اما با پیروزی انقلاب اسلامی، این نظریه ابطال شد. بنابراین، با ترکیب عناصر مزبور و تناقضی که شوروی درگیر آن بود، سیاست رسمی اتحاد شوروی، بی طرفی اعلام شد. لئونید برژنف رهبر شوروی، با مقصر دانستن آمریکا از طرفین خواست برای پایان دادن به جنگ مذاکره کنند. وی گفت:

«نه عراق و نه ایران از انهدام متقابل، خونریزی و آسیب زدن به اقتصاد یکدیگر بهره ای نخواهند برد فقط طرف سوم است که منتظر بهره برداری است. بهتر است ایران و عراق آنچه را که حل آن در حال حاضر، امکان دارد، فورا حل کنند و آنچه را که اکنون نمی توانند، به فردا موکول کنند» . ^(۱۳)

همچنین روزنامه پراودا، ارگان حزب کمونیست شوروی نوشت:

«آمریکا می خواهد مردم ایران را که انقلاب کرده اند، تنبیه کند و رژیم انقلابی را سست کرده تا طرفداران آمریکا به قدرت برسند» . ^(۱۴)

در سطح غیر رسمی، روزنامه نیروهای مسلح شوروی موضع واقع گرایانه و تندتری علیه عراق اتخاذ کرد. این روزنامه از عراق به عنوان کشور متجاوز نام برد و یادآور شد که عراق مسبب اصلی زد و خوردهای دو کشور بوده است. عراق دچار اشتهای کاذب زمین خواری شده، ولی باید هر چه زودتر از تجاوز دست بردارد. ^(۱۵)

برای شوروی صلح میان دو کشور، مطلوب به نظر می رسید و فرصتها را برای حفظ یا افزایش نفوذ در هر دو کشور فراهم می آورد. پیشنهاد برژنف برای یک منطقه صلح در خلیج فارس که تحت آن شرایط، قدرتهای خارجی موافقت کنند که نه در سیاست خلیج فارس دخالت کنند و نه کشورهای خلیج فارس را به اتحادهای نظامی با کشورهای هسته ای بکشانند، انعکاسی بود از تصور اولیه شوروی. ^(۱۶)

بر حسب عامل دیگر، از نظر مسکو بزرگترین موفقیتی که از جنگ ایران و عراق نصیب آنها شد، آن بود که مساله افغانستان به دست فراموشی سپرده شده بود. ^(۱۷)

با این همه، مقامات شوروی از معرفی