خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور شامل 79 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفکیک ناپذیری خیرات و شرور :

مقدمه: رابطه وجود شرور در عالم با عالم عادل بودن خداوند چیست؟ برای رفع این شبهه در این مقاله بر تفکیک ناپذیر بودن خیرات و شرور، اداره عالم بر اساس قوانین کلی و… استدلال شده است.

عالمی که ما در آن هستیم، عالم ماده است، عالم حرکت است،عالم تغییر و تبدل است، عالم تضاد و تزاحم(تزاحم علل با یکدیگر) است، یعنی این خصوصیات لازمه ذات این عالم است، نه اینکه لازمه ذات هستی است، می تواند عالمی باشد که در آن عالم، حرکت اصلا نباشد(از باب اینکه از اول پر و کامل آفریده شده باشد)، عالمی که در آنجا به عبارت دیگر نور باشد و ظلمت

اصلا وجود نداشته باشد، و چنین عوالمی هم درهستی وجود دارد.الهیون معتقد به یک چنین عوالمی هستند، چه در ما قبل این عالم و چه در ما بعد این عالم.هستی ازمبدا کل که فائض می شود، به حکم طبیعت علیت و معلولیت و به حکم طبیعت خودش، مرتبه به مرتبه نازلتر می شود ^(۱).خواه ناخواه می رسد به مرتبه ای که وجود آن قدر ضعیف است که با نیستی آمیخته است.عالمی که ما اکنون در آن هستیم،آخرین تنزل نور وجود و آخرین حد قوس نزول است، منتها عالم کمال و تکامل است، هستی در همین عالم رو به تکامل و پر کردن نیستیها می رود که باز بر می گردد روی قوس اول خودش، بر می گردد به هستی اول(انا لله و انا الیه راجعون) ^(۲).

اینکه عرض کردم که در عالم ما هستی با نیستی توام است و لازمه ذات این عالم این است که هستی و نیستی با یکدیگر توام بشود و بعد عرض کردم که عوالم دیگری هست[که چنین نیست]، برای این است که کسی خیال نکند اصلا لازمه هستی این است، نه، لازمه اصل هستی، نامحدودیت و اطلاق است، هستی در ذات خودش نیستی را طرد می کند ولی هستی در مراتب نزول خودش که لازمه معلولیت است[با نیستی توام است].لازمه هر معلولیتی^(۳) این است که مرتبه بعدی ناقصتر باشد.خود این نقصان، راه یافتن عدم است.باز از آن مرتبه به مرتبه دیگری که از آن ناقصتر است نزول می کند، تا می رسد به دنیای ما، یعنی حالتی که به آن می گوییم «ماده » که همان قوه محض است و از هستی فقط این حظ و مرتبه را دارد که بالقوه است، می تواند هستیهای دیگر را به خود بپذیرد.این «می تواند بپذیرد» مبدا اصل حرکت می شود و حرکت لازمه ذات این عالم است. «این عالم، عالم حرکت آفریده شده است » یعنی اصلا قوامش به تدریج است، نه اینکه عالم را اول قلمبه آفریده اند، بعد کشش داده اند تا حرکت پیدا کرده است، یا عالم را درلازمان آفریده اند، بعد این زمان را کش داده اند تا شده است زمان.زمان و حرکت و تغییر و تدریج و…لازمه ذات عالم است.تاثر و قبول کردن اثر از دیگری لازمه ذات این عالم است، یعنی ماده این عالم

…………………………………………………….. ۱.لازمه معلولیت، تاخر معلول از علت است(تاخر وجودی). ۲.بقره/۱۵۷. ۳.معلولیت واقعی غیر از معلولیتی است که ما در عالم ماده می گوییم(که اصطلاحا علتهای اعدادی گفته می شود)، معلولیتی است که معلول از ذات علت ناشی شده باشد و علت، منشا ایجادی آن باشد.

صفحه : ۲۸۷

که اثر را می پذیرد، آن دیگر ماده آفریده شده، پذیرنده آفریده شده، غیراز این هم نمی توانسته آفریده شود.آن که غیر از این است، در غیر این عالم است، در جای دیگراست، در مرتبه دیگری از وجود است.ماده همین است، اثر می پذیرد، هم اثر مناسب می پذیرد، هم اثر ضد خودش را می پذیرد.

اداره عالم بر اساس قانون کلی

مطلب دیگر این است که نه فقط روی مشاهداتی که مادر عالم می کنیم می گوییم عالم بر اساس قانون کلی اداره می شود، خوشبختانه فعلا این فکر پیدا شده، همه می دانند وحتی موحدین هم اقرار می کنند که این عالم بر اساس قانون کلی اداره می شود نه قانون جزئی، یعنی حیات ما و شما تابع یک قانون کلی در این عالم است که قرآن از آن تعبیر به «سنت » می کند، یعنی من یک قانون جزئی برای خودم ندارم، شماهم یک قانون جزئی ندارید، آن یکی هم قانون جزئی ندارد.به اصطلاح فلسفه، خداوند با اراده های شخصی و جزئی دنیا را اداره نمی کند، با یک اراده کلی عالم را اداره می کند و محال است با اراده شخصی و جزئی عالم را اداره کند،چون اراده جزئی و شخصی شان یک موجود حادث است، شان موجودی است که خودش تحت تاثیر عوامل دیگری باشد: یک «آن » این اراده، «آن » دیگر اراده دیگر.ذات واجب الوجود که اراده اش عین ذاتش است، محال است غیر از این[از او صادر شود]و متناسب با مقام قدوسیت پروردگار غیر از این نیست که با یک اراده کلی و عمومی تمام هستی را ایجاد کرده باشد.پس عالم بر اساس نظام وقانون کلی اداره می شود.همین قدر ما فهمیدیم که از نظر پروردگار، اراده ای که این عالم را اداره می کند یک اراده کلی است، نه اراده شخصی و جزئی، سنت و قانون است، و از نظر این عالم، تغییر پذیری و اثر پذیری این عالم و تاثیر علتهای این عالم در یکدیگر، لازمه طبیعت و ذات این عالم است.اگر این دو مطلب را دانستیم، راه جواب ما باز می شود و آن این است:

صفحه : ۲۸۸

غلبه خیر بر شر در نظام عالم

از نظر حکمت بالغه این مطلب را باید حساب کنیم که مجموع آنچه که در همین دنیا با همین وضع موجود است، خیرش بیشتر است یا شرش(این خیر و شر که از یکدیگرتفکیک پذیر نیست)؟مثلا وقتی که باران می بارد و آفتاب متناسب می تابد، می گوییم امسال سال خیلی خوبی شد، درختها همه میوه می دهند.یک سال در آن فصلی که تازه درختها شکوفه کرده اند، سرمای سختی می آید و میوه ها را سرما می زند،می گوییم امسال سال بدی شد، آن را ما بد حساب می کنیم.آن سرما هم باید باشد، پیدایش آن سرما در نظام عالم از این آفتاب و این گرمی تفکیک پذیر نیست، این که هست، آن هم باید باشد، اینها دنبال یکدیگر و لازم و ملزوم یکدیگرند.در مجموع،آیا آنچه که در عالم وجود دارد و بیشتر است و غلبه دارد، خیرات است که شرور هم عارضش می شود، یا شرور است که احیاناخیراتی پیدا می شود؟اگر مجموع نظام عالم خیر شد، آنگاه نمی توانید بگویید خدا چرا چنین عالمی را آفریده است، چون چنین عالمی در مجموع خودش خیر است.به اصطلاح می گویند اگر عالم آفریده نمی شد(یعنی خیرات عالم ممنوع می شدبه واسطه شرورش)منع خیر کثیر به واسطه شر قلیل بود و منع خیر کثیر به واسطه شر قلیل، شر کثیر است.

اینجاست که یک تقسیم بندی مخصوصی شده است.می گویندبه حسب فرض اولی این طور باید حساب کنیم که موجودات یا خیر مطلق اند که خیر مطلق در این عالم وجودندارد، یا شر مطلق اند که شر مطلق هیچ جا وجود ندارد(شر مطلق همان اعدام و عدمیات است).موجودی که شر است، آن است که شر برای شی ء دیگر است، آن که شر برای شی ء دیگر است، وجودش برای خودش خیر است، برای چیز دیگرشر است.شر مطلق هم اصلا نیست.سه شق دیگر باقی می ماند: یکی اینکه موجودات خیرشان بر شرشان غلبه داشته باشد،دوم اینکه شر بر خیر غلبه داشته باشد، و سوم اینکه خیر و شر کاملا متساوی باشند.آن که در نظام عالم وجود دارد،این است که خیر بر شر غلبه دارد.باز نظام عالم نظام پیشرفت است، نظام تکامل است.شرور هست ولی در اقلیت واقع شده است.این هم یک فرضیه و یک تئوری فلسفی راجع به توجیه اصل مطلب که حتی مساله حکمت بالغه را هم توجیه می کند.چرا این خلاها پر نشد؟

صفحه : ۲۸۹

چرا این نیستیها به جایش هستی گذاشته نشد؟این چراها دیگر وجود پیدا نمی کند.

این چراها معنایش این است که اصلا چرا این عالم آفریده شده است؟اگر این عالم می خواهد همین طبیعت را داشته باشد که هست و می خواهد همین عالمی باشد که هست، اینهاهم در آن هست.اما اگر بخواهیم بگوییم که خوبیهای این عالم باشد، بدیهایش نباشد، یعنی اصلا این عالم این عالم نباشد،یعنی امری محال.می گویند «لیس فی الامکان ابدع مما کان » بدیع تر و زیباتر از آنچه که هست محال است، یعنی آن فقط یک فرض و توهمی است که شما می کنید.

شباهت مراتب هستی با مراتب اعداد

موجودات در مراتب خودشان عینا مثل اعدادنددر مراتب خودشان، مراتب هستی مثل مراتب اعداد است.هر عددی مرتبه اش مقوم ذاتش است، یعنی هر عددی این طور نیست که خودش یک چیز باشد و مرتبه اش یک حالت عارضی برای آن، مثل این که هر کدام از ما الآن در یک جایی نشسته ایم و این جایی که نشسته ایم مقوم ما نیست، یعنی ممکن است من من باشم، اینجا نشسته نباشم، آنجا پیش آقای الف نشسته باشم، آقای الف خودش خودش باشد، آنجا نباشد، جای من نشسته باشد.

یعنی این جاها و مرتبه ها برای ما یک حالات عارضی است، جدا از اصل وجود ما.ولی اعداد، مرتبه، مقومشان است.عدد نج یک مرتبه ای دارد: بعد از چهار و قبل از شش است.آیا معقول است که جای عدد پنج عوض بشود ولی پنج پنج باشد؟یعنی ما فرض کنیم جای این عدد پنج میان چهار و شش نباشد،میان پانزده و هفده باشد و پنج باشد؟اگر میان پانزده و هفده قرار گرفت، نه فقط جایش عوض شده بلکه اصلا خودش دیگر خودش نیست، آن دیگر پنج نیست، آن همان شانزده است.شانزده بودن شانزده فقط به این است که میان پانزده و هفده باشد، پنج بودن پنج هم به این است که میان چهار و شش باشد.این طور نیست که اعداد خودشان یک چیزند، مرتبه شان چیز دیگر و ما حالا آمده ایم این طور اصطلاح کرده و گفته ایم قرار داد یا مثلا علت خاص خارجی طبیعی آمده پنج را عجالتابین چهار و شش قرار داده(به لفظ کار نداریم، به خود عدد کار داریم، نه به لفظ «پ » و «ن » و «ج » )، ممکن بود پنج پنج باشدو بین پانزده و هفده قرار بگیرد.نه، چنین چیزی نیست، مرتبه اش مقوم ذاتش است.

صفحه : ۲۹۰

تمام موجوداتی که در این عالم هست، مرتبه شان مقوم خودشان است.ما در عالم توهم می گوییم که اگر سعدی در زمان ما بود، اگر ما در زمان سعدی بودیم، اگر من به جای سعدی بودم، از آن پدر و مادر شیرازی متولد شده بودم، در شهر شیراز بودم، در قرن هفتم هجری بودم.اگر تمام آن خصوصیات را بگویی که اگر من به جای او بودم…، آن وقت اصلا تو نیستی، او هموست، او همان است که هست.این یک توهم غلط اندازی است که به اصطلاح فلسفی می گویند فکر اصالت ماهوی – که فکر عامیانه است – در ذهن انسان می آورد، ماهیت را از وجود تفکیک می کند و بعد این ماهیت را اینجا و آنجا می برد.خیال می کند این یک امر واقعی است، نمی داند که اصلااین هستی که در عوالم ما قبل طبیعت و عالم طبیعت پهن شده است، در خود طبیعت هم که پهن شده است(چه پهنی زمانی، چه پهنی مکانی)هر کدام در هر جا که هستند، آن جایش با هستی اش یکی است، از جایش بخواهد جدا شود،اصلا خودش خودش نیست.این نحوه از هستی آمیخته به نیستی، برای موجودات عالم طبیعت، مقوم ذاتشان است.اینکه در این دنیاپیری و جوانی با همدیگر باشد، اینکه از همان حالت اول – مثلا از همان ذره اول که مبدا نطفه می شود – حرکت کند،بعد به صورت بچه در بیاید، بعد به صورت یک آدم جوان در بیاید، بعد به صورت یک آدم پیر در بیاید و بعد هم تحول دیگری از این دنیا به دنیای دیگر پیدا کند، همه از لوازم آن است.

این هم مرحله دیگر که حالا اگر از این مرحله فارغ شدیم، بعد در مرحله سوم راجع به این بحث می کنیم که اصلا در این دنیا این بدیهایی هم که می گویید، چنین نیست که فقط آنهارا به شکل «بدی » قبول کنیم و بگوییم بدی هستند اما از این بدیها چاره ای نبود.نه، غیر از این که چاره ای نبود، همین بدیهامنشا خوبیهای این عالمند، باز به یک معنا علتند از برای خوبیهای این عالم، به شکلی که در جلسه آینده ان شاء الله بحث می کنیم.

– اینکه می گویند شرور، عدم امتداد هستی است یاسایه عدم نور است، البته سایه عدم نور هست ولی شرور را نمی شود به آن تشبیه کرد، به این علت که یک بار عدد مثبت است، یک بار صفر است که دیگر عدد نیست و یک بار منفی است.بنده یک بار

صفحه : ۲۹۱

متمول و پولدارم، یک بار اصلا پول ندارم ولی یک بار اصلا مدیونم و علاوه بر اینکه پول ندارم، بدهکار هم هستم.این بدهکاری را نمی شود «پول نداشتن » گفت.مطلب دوم این است که در مورد خیرات و شرور در عالم – همان طوری که فرمودید – باید به طور کلی قضاوت کرد و این همان چیزی است که متدینین هم می گویند: لابد مصلحتی هست، چون روی نتیجه نگاه می کنند که من حیث المجموع کار عالم بر ا