خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مک آرتوری برای عراق ! ؛ سناریوهایی برای عراق پس از صدام

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مک آرتوری برای عراق ! ؛ سناریوهایی برای عراق پس از صدام :

همه چیز طراحی می شود تا در «دوره اشغال» به مورد اجرا درآید؛ اما آیا عراق پس از صدام مدل های تاریخی مشابهی دارد یا یک مورد منحصر به فرد است؟ آیا همچنان که مک آرتور، مفاهیم اساسی جدید را بعد از اشغال ژاپن، به ساختار جامعه نوین ژاپن دیکته می کرد، یک فرماندار نظامی امریکایی این مفاهیم را برای عراق هم دیکته خواهد کرد؟ به نظر می رسد امریکایی ها در طراحی سناریو برای عراق بعد از صدام دچار ابهامات و تردیدهای مهمتری باشند. البته دوران قیمومیت انگلستان بر عراق طی سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۳۲ می تواند الهام بخش(!) تلقی شود اما کار عراق با توجه به شرایط داخلی و خارجی امروز آن، به این سادگی یکسره نخواهد شد و هاله ای از احتیاط های بزرگ ذهن رهبران کاخ سفید را فراگرفته است. به تحلیلی در این باره توجه کنید.

گزارش هایی که از کاخ سفید به بیرون درز کرده، حاکی از برنامه هایی است که برای کشور عراق پس از سقوط رژیم بعثی در نظر گرفته شده است. در این میان، سه سناریوی اصلی، اجازه توسعه دمکراسی را در عراق نمی دهند. هر یک از این سناریوها براساس این فرض نژادگرایانه بنا نهاده شده اند که عراقی ها به یک دیکتاتور نظامی یا پادشاه نیاز دارند که در هر حال هیچ نوعی از دمکراسی متصور نخواهد بود.

دست کم پنج سناریو مطرح است که یکی از آنها مورد نظر امپراتوری امریکا نیست(سناریو شماره ۴).

۱. عراق تحت حاکمیت نظامی

هر از چند گاه، کاخ سفید نسبت به سرنگونی باند نظامی حزب بعث حاکم بر عراق به رهبری صدام حسین، جار و جنجال، به پا می کند. در مورد افسران سابق نظامی عراق که در حال حاضر در تبعید به سر می برند، اطلاعات متفاوتی وجود دارد. در ماه ژوئیه ۲۰۰۲، به ابتکار کنگره ملی عراق که مدعی ارتباط با شماری از رهبران مهم نظامی در داخل عراق است، هفتاد تن از این افسران در جلسه ای در شمال غربی لندن با یکدیگر ملاقات کردند. در این جلسه، سرتیپ نجیب الصالحی، یکی از فرماندهان سابق گارد ریاست جمهوری عراق که فرماندهی جنبش افسران آزاد عراق مستقر در امریکا را بر عهده دارد، حضور داشت. این سازمان که در سال ۲۰۰۱ به وجود آمده، میهمان وزارت امور خارجه امریکا و کنگره ملی عراق مستقر در لندن بود که از سوی امریکا حمایت می شود.

ریچارد بوچر سخنگوی وزارتخانه امریکا از اجلاس ۲۰۰۲ به عنوان «ابزاری مناسب» یاد کرد. این نظامیان تبعیدی طی دهه ۱۹۹۰ مکررا فرا خوانده شده اند که آخرین آنها تلاشی نافرجام برای کودتا در سال ۱۹۹۶ بود. به نظر نمی رسد آنها نفوذ چندانی بر افسران ارشد عراقی و یا حتی ارتباطاتی با افسران رده پایین داشته باشند. قابل اعتماد و معتبربودن از جمله دیگر مشکلات در میان این جمع است.

ژنرال نظار الخزرجی رئیس سابق ستاد ارتش است که در حال حاضر در دانمارک زندگی می کند. الخزرجی که یکی از فرماندهان جنگ ایران و عراق بود، در سال ۱۹۹۵ از این کشور گریخت و در حال حاضر در محل اقامت جدیدش به خاطر جنایاتی که در سال ۱۹۸۸ علیه کردها مرتکب شد، تحت بازجویی قرار دارد. حتی با وجود این که او مشتاق است به جنبش نظامیان در تبعید ملحق شود، آنها نسبت به ورود او به جمعشان محتاطند؛ چرا که خود آنها در معرض افشای نقششان در حملات شیمیایی به ایران و مردم قرار دارند.

عراق در برابر حکومت نظامیان، ازسنت ضعیفی برخوردار است. در سال ۱۹۵۸، تیمسار عبدالکریم قاسم و سرهنگ عبدالسلام عارف، پادشاه دست نشانده انگلیس را سرنگون کرده و اعلام جمهوری کردند و به تبعیت از کودتای افسران آزاد به رهبری جمال عبدالناصر در سال ۱۹۵۲، دست به تلاش برای تشکیل دولت زدند. حزب کمونیست عراق به خیال آنکه این اقدامات می تواند دریچه ای برای پایان بخشیدن به حاکمیت نخبگان سرکوبگر باشد، دست به تشکیل مراکز مقاومت مردمی (المقاومه الشعبیه) زد اما قاسم از آنها به عنوان شرکای نظام دیکتاتوری اش بهره گرفت و اتحادیه های کارگری و دهقانی را در هم کوبید. صدام حسین که در آن هنگام یک عضو بیست و دوساله حزب بعث بود، در اکتبر ۱۹۵۹ در تروری نافرجام علیه قاسم شرکت کرد.

هنگامی که قاسم با نیروهای سازمان یافته جامعه احساس بیگانگی کرد، در سال ۱۹۶۳ شاخه ای از ارتش (تحت فرماندهی عبدالسلام عارف و حزب بعث) حکومت او را سرنگون کرد و اولین دولت بعثی را تشکیل داد. (این حکومت به نام عارف تشکیل شد و پس از مرگش در سانحه هلی کوپتر در سال ۱۹۶۶، برادرش به حکومت رسید.) دیکتاتوری نظامی در شکل سنتی اش تنها از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۳ دوام آورد. در ادامه آنچه رخ داد حکومت حزب بعث از طریق شاخه غیرنظامی و دفتر نظامی این حزب بود که در سال ۱۹۶۲ تاسیس شده بود.

سال ۱۹۶۳ شاهد تغییر موضع یک جناح از اعضای نظامی حزب، بر ضد یکی از افراد خود بود و این زمانی بود که حزب شبه فاشیست بعث که نطفه اش در سوریه بسته شده بود عملا دولت را تصاحب کرد. در سال ۱۹۶۸، حزب بعث که از سال ۱۹۵۹ تا به این لحظه در پشت صحنه حکومت را در دست داشت، قدرت را به دست گرفت و احمد حسن البکر (یک افسر نظامی اما نفر اول و سرشناس ترین فرد حزب بعث) به عنوان اولین رئیس جمهور عراق معرفی شد.

در ژولای سال ۱۹۷۹ صدام حسین (پس از آن که دشمنان معروفش را در یکی از کنگره های حزب بعث اعدام کرد) با اقتدار کامل قدرت را از دست او خارج کرد.

گر چه صدام سازمان نیرومند و عظیمی را برای آسیب رساندن به دگراندیشان، به قتل رساندن مخالفان و به راه انداختن جنگ دارد، اما یک دیکتاتور نظامی به حساب نمی آید.

اکنون اضطراب و پریشانی بر رابطه نظامیان عراقی و قدرت دولتی حاکم است. چه انگیزه ای ممکن است افسران رده دوم را ترغیب به کودتای نظامی بر ضد حزب بعث کند. بسیاری از آنها کاملا به یاد دارند که چطور واحد بیست و چهارم پیاده نظام امریکا، در مارس ۱۹۹۱ ارتش در حال عقب نشینی عراق را قتل عام کرد.

روزنامه نگار سیمور هرش (

Seymour Hersh

) که برای نگارش مقاله اش با دویست نفر از پرسنل نظامی امریکا صحبت کرده است، متذکر می شود که «تهاجم به هیچ وجه پاتکی نبود و پاسخی بود به آتش حمله دشمن و برای نابود کردن سیستماتیک نیروهای عراقی که عموما واجد شرایط عقب نشینی بودند.» با این فرض، چرا نظامیان عراقی با انجام کودتایی که ممکن است به هر حال پای امریکا را به معرکه باز کند، خود را به خطر بیندازند؟ برای اعتمادکردن به دولت امریکا، چه مستندات تاریخی وجود دارد؟

۲. عراق تحت اشغال امریکا

پس از این که مطبوعات در اوایل اکتبر ۲۰۰۲ داستانی را شایع کردند مبنی بر این موضوع که کاخ سفید در فکر اشغال عراق توسط نیروهای امریکایی و ایجاد یک رژیم اشغالگر همچون ژاپن در دوره پس از سال ۱۹۴۵ است ،به سرعت تکذیبیه هایی در رد این اخبار ارسال شد. داستان از این قرار است که نزدیک به یکصد هزار نیروی نظامی امریکا وارد عراق خواهند شد و ژنرال تامی فرانکس عهده دار مقام فرماندهی عالی سرزمین های اشغالی خواهد شد. رژیم جدید، جنایتکاران جنگی را دستگیر و محاکمه خواهد کرد و کشور عراق را از وجود حزب بعث پاکسازی خواهد کرد. زلمی خلیل زاد، فرستاده ویژه امریکا به افغانستان و کارشناس شورای امنیت ملی در امور غرب آسیا و فرد منصوب برای سناریوهای بعدی، اذعان کرد: «هزینه های جنگ هنگفت خواهد بود. (دست کم شش میلیارد دلار در سال)، اما باید دانست که امریکا هزینه منابع لازم را خواهد پذیرفت و ما برای به پایان رساندن این مهم تا زمانی که لازم باشد در آنجا خواهیم ماند.»

کالین پاول وزیر امور خارجه در پاسخ به برنامه های احتمالی برای دوره اشغال عراق گفت: «این مهم اتفاق خواهد افتاد، گر چه رئیس جمهور امیدوار است این گونه نشود، اما اگر این طور شد، ناگزیریم که رژیم مناسب تری را در این کشور روی کار بیاوریم. و ارتش، مسوولیت چنین کاری را به عهده خواهد گرفت. ما به طور مشخص برنامه های غیرمترقبه را در نظر خواهیم داشت، الگوهای متفاوت بسیاری در طول تاریخ وجود دارند که می توان آنها را مورد توجه قرار داد مثل ژاپن و آلمان.»

ژاپن الگویی است که اغلب مورد توجه آگاهان به امور محرمانه قرار دارد. در ژاپن، رژیم اشغالگر تحت حاکمیت مک آرتور نه تنها بخش هایی از مقامات فاشیست اداری را بر کنار کرد، بلکه با تغییر فضا برای سوسیالیست ها، اجازه بازسازی پایگاه های سیاسی را هم برایشان فراهم کرد. هنگامی که مک آرتور به زایباتسو مصونیت و امتیازات ویژه اعطا کرد، اتحادیه های تجاری تحت کنترل نظامی درآمدند و باندهای صنعتی حاکمیت خود را بر جامعه ژاپن ادامه دادند. در سال ۱۹۵۱، مک آرتور اصول نظریه نژادپرستانه اش را در مورد این کشور اشغالی این گونه بیان کرد: «مطابق با استانداردهای تمدن نوین، [ژاپنی ها [در مقیاس با توسعه ۴۵ ساله ما، همچون یک پسربچه دوازده ساله هستند.» استدلال مک آرتور این بود که به خاطر توسعه کند ژاپنی ها، ارتش امریکا می توانست «دست به جایگزینی و ترویج مفاهیم اساسی جدید در این کشور بزند» مفاهیمی همچون احترام به اقتدار و قدرت سازمانی.^(۱) (برای آشنایی با مبانی پایه در مورد مبحث اشغالگری رجوع کنید به فصل های اولیه کتاب پذیرش شکست: ژاپن پس از جنگ جهانی دوم اثر جان داور، ۱۹۹۹)

شاید مقایسه موارد مشابه با ژاپن، افتخارات پنتاگون را ضایع کند، اما این موارد کاملا عاری از اشتباه نیستند. نمونه واقعی برای مقایسه در این منطقه، دوران حاکمیت بر عراق به هنگام قیمومیت انگلستان بر این کشور (۱۹۳۲ ۱۹۱۴) است. در نوامبر ۱۹۱۴، نیروهای انگلیسی وارد بصره شدند، بغداد و موصل را به اشغال خود درآوردند و کشور جدید عراق را با این سه استان امپراتوری عثمانی تشکیل دادند. انگلستان با ترس از مجتهدین شیعه، راهزنان و یاغیان کُرد و همچنین اقلیت های بزرگ بازرگانان منطقه (آشوری ها، یهودی ها، اهالی سرزمین صبا و دیگران) به نخبگان قدیمی امپراتوری عثمانی به خاطر هم پیمانانی که داشتند رو آورد. خاندان شریف عمدتا از اشراف و نجیب زادگان سُنی ساکن در اطراف استان های بغداد بودند. در سال ۱۹۲۰، توده های مردم عراق که به خاطر ظلم و ستم طغیان کرده بودند، توسط نیروهای انگلیسی سرکوب شدند (بیش از شش هزار عراقی و تنها پانصد سرباز انگلیسی و هندی در این نزاع کشته شدند.)

انگلستان که خواهان حکومت بر این کشور با انتصاب یک نماینده بود، از فیصل دعوت کرد تا پادشاه عراق شود. فیصل که پسر امیرحسین هاشمی، متولی اماکن مقدسه در عربستان سعودی و برادر عبدالله پادشاه تازه به تخت نشسته اردن بود، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۲ تحت قیمومیت انگلستان و پیش از آغاز خودمختاری خاندان هاشمی، طی سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۵۸، بر عراق حکومت کرد.

در زمان پادشاهی فیصل (که البته انگلستان صاحب اصلی تاج و تخت محسوب می شد)، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا (در اولین بمباران هوایی مهم) به شدت و بیرحمانه شورشیان کرد را سرکوب کرد و انگلستان با کمک امریکا نفت عراق را میان شرکت های نفتی انگلیسی ایرانی (۷۵/۲۳ درصد) شرکت رویال داچ شِل (۷۵/۲۳ درصد)، شرکت نفتی فرانسه (۷۵/۲۳ درصد)، استاندارد اُیل و موبیل (۷۵/۲۳ درصد) و سیروس گلبانکیان دلال معروف (۵ درصد) تقسیم کرد. نظام قیمومیت هم برای سرکوب شیعیان و اکراد و هم برای امتیازات نفتی، چارچوب خاصی تنظیم کرد.

میل بازگشت به نظام پادشاهی با مطرح شدن ظاهر شاه در افغانستان، پس از چند ماه فروکش کرد و با حمایت از کرزای، رد شد. در ژاپن طرح پرسش هایی درباره ابقای نظام پادشاهی که متاثر از نظام فاشیستی بود، مک آرتور با مشاورت روث بندیکت (

Ruth

Benedict

) ترجیح داد که سلسله امپراتوری هیرو هیتو را حفظ کند. روشن است که امریکا قصد ندارد برای مدتی نامعلوم در عراق باقی بماند؛ اما علاقه مند است یک یا دو پایگاه نظامی، دسترسی همیشگی به نفت و دوستی برای شراکت در قدرت در این کشور را برای همیشه داشته باشد. این دوست می تواند یک جناح دست نشانده مثل کنگره ملی ( یا حامد کرزایِ عراقی) و یا یک پادشاه آلت دست دیگر باشد.

۳. عراق تحت حاکمیت خاندان هاشمی

در اجلاس ژوئیه ۲۰۰۲، افسران سابق ارتش از شاهزاده حسن عموی عبدالله دوم پادشاه فعلی این کشور برای حضور در اجلاس دعوت کردند. شاید به همین دلیل، او پادشاه آینده عراق شود.

همچنین در جناح های مورد نظر، نام علی بن الحسین به چشم می خورد. هنگامی که تنها دو سال بیشتر نداشت، خانواده اش از عراق گریختند؛ در لبنان بزرگ شد، در انگلستان تحصیل کرد و در رشته اقتصاد فارغ التحصیل شد؛ در نهایت هم به سرمایه گذاری بانکی در محله تجاری لندن مشغول شد. برخلاف اردنی ها که نسبت به جنگ و پیامدهای آن محتاط و دوراندیش هستند، الحسین با امید به بازپس گیری و احیای خاندان هاشمی، خواهان تاج و تخت است.

اما خاندان هاشمی به طور طبیعی