خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابن قیم جوزیه

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابن قیم جوزیه :

محتویات

۱ ولادت و خاندان
2 تحصیل و استادان
3 تدریس و شاگردان
4 آراء و افکار
5 آثار و تألیفات
6 منابع

ولادت و خاندان

شمس‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابى‌بکر بن ایوب مشهور به ابن قیم جوزى (جوزیه)، در سال ۶۹۱ ق، یعنی یک سال پس از رانده شدن صلیبیان از دیار اسلام به دنیا آمد و در خانواده‌اى مذهبى پرورش یافت. پدرش قیّم و مسئول مدرسه «جوزیه» بود و بسیارى انتساب او را به جوزى از همین روى دانسته‌اند. پدرش با آراء و آثار حنبلیان آشنا بوده و احتمال دارد که این آگاهی‌ها در کودکى به فرزندش رسیده باشد، زیرا او را یکى از استادان ابن قیم دانسته‌اند.

تحصیل و استادان

ابن قیم جوزى در واپسین سالهای سد ۷ و ده نخست سد ۸ق برخی از علوم عصر را می‌دانسته و نزد بسیاری از استادان روزگارش به تحصیل علوم می‌پرداخته است. چنانکه نزد ابن ابی‌الفتح بَعلی (د ۷۰۹ق) و مجدالدین تونسی (د ۷۱۸ق) کتابهایی در ادبیات عرب را خوانده و نزد مجدالدین حرانی (د ۷۲۹ق) کتابهای فقهی چون المقنع ابن قدامه را فراگرفته و اصول و کلام را از صفی‌الدین هندی آموخته است. و نیز از ابن شیرازی، اسماعیل ابن مکتوم، ابوبکر ابن عبدالدائم (د ۷۱۸ق)، تقی‌الدین سلیمان، عیسى مطعم، شهاب‌الدین نابلسی و فاطمه دختر ابراهیم بن محمد بن جوهر استماع حدیث کرده است.

با اینهمه، آنچه از مجموع نوشته‌های ابن قیم و نیز از گفتارهای دیگران دربار او حاصل می‌آید، اینکه دانش و آموخته‌های علمی وی آنگاه شکوفا شده و تکمیل گردیده که در اوج جوانی، یعنی در ۲۱ سالگی به جمع شاگردان ابن تیمیه پیوسته است. در ۷۱۲ق. که ابن تیمیه از قاهره به دمشق باز آمد، ابن قیم به او پیوست و مدت ۱۶ سال همراه او بود و از این همراهی بسیار بهره‌مند شد.

تدریس و شاگردان

حلقه درسى ابن قیم از سال ۷۴۳ق. رسمیت و عمومیت یافت و گروه بسیاری نیز نزد وی به شاگردی پرداختند، از جمله:

اسماعیل بن عمر بن کثیر (معروف به ابن کثیر دمشقی) که به گفت خود وی بیشتر از دیگران به ابن قیم نزدیک بوده است؛
عبدالرحمن بن رجب بغدادى که تا پایان عمر استاد از او بهره برد و خود، او را از مشایخش دانسته است؛
شمس‌الدین محمد بن احمد بن عبدالهادی مقدسی جمّاعیلی (د ۷۴۴ق) از محدثان مشهور سد ۸ق؛
شمس‌الدین محمد بن عبدالقادر نابلسی حنبلی (د ۷۹۷ق) که بیشتر نوشته‌های ابن قیم را نزد وی خوانده و فقه را از او آموخته است.

علاوه بر اینها، از دیگر شاگردان ابن قیم که به نام از آنان یاد کرده‌اند، دو فرزند اوست: یکی برهان‌الدین ابراهیم (د ۷۶۷ق) که نزد پدر نحو و فقه آموخت و شرحی بر «الفی» ابن مالک نوشت و دیگری شرف‌الدین عبدالله که از فاضلان روزگار خود بوده، تا جایی که پس از درگذشت پدر به جای او در مدرس صدریه درس می‌گفته است. و نیز عده‌اى از حنبلیان پیرو ابن تیمیه برای روشن نمودن برخى از فتاواى وى نزد او مى‌رفته‌اند.

تدریس و تربیت شاگردان در مدرس صدریه حدود ۸ سال ابن قیم را به خود مشغول داشته است. گویا در واپسین سالهای همین دوره به مکه سفری کرده و پس از بازگشت از این سفر، ظاهراً بعد از آنکه ایامی را باز در مدرس مذکور تدریس می‌کرده است، در روز پنج شنبه ۲۳ ماه رجب سال ۷۵۱ ق. در دمشق درگذشته و در کنار مدفن مادرش در مقبر باب الصغیر به خاک سپرده شده است.

آراء و افکار

با همه مخالفتهایى که با ابن قیم به واسطه افکار و فتاواى فقهی اش مى‌شد، تا آخر عمر از کوشش و تلاش بى فقه علمى باز نماند. با توجه به اینکه ابن قیم در عقاید مشرب سلفى داشته است، بسیارى از یافته‌هاى فلسفى، عرفانى و علمى را که نشانه‌اى از آنها در اقوال سلف دیده نمى‌شد، نامقبول مى‌گرفت.

رکن و پایه آراء ابن قیم که در بسیارى از نوشته‌هاى او تکرار شده، مسأله توحید است. تعلق خاطر فراوان او به این موضوع بدان جهت است که توحید، اساسى‌ترین مسأله در بینش سلفیان تلقى مى‌شده است. وى توحید را نه تنها از نظر علمى و جنبه الهى مورد توجه داشته، بلکه به آن به عنوان یک اصل انسانى که در زندگى فردى و سلوک اجتماعى سهمى بسزا دارد، مى‌نگریسته است.

شناخت ابن قیم از قرآن و آراء او در زمینه تفسیر و رد تأویل، نیز بخشى چشمگیر از نوشته‌هاى او را در بر گرفته است. او نه تنها بیشتر پندارهایش را به استناد نصوص قرآنى تثبیت کرده، بلکه به نوشتن تفاسیرى در خصوص برخى از سور کوتاه هم پرداخته است. به علاوه بر طبق گرایشى که وى به سلف داشته، در تفسیر نیز بر اقوال و آراء آنان بسیار تکیه کرده است.

برخی در علم حدیث او را ستوده اند و در فقه در زمره مفتیان بر شمرده شده است. به نظریه تغییر فتاوى و احکام و شیوه‌هاى اداره امور در ازمنه قائل بوده است. به نظر او سیاستهاى جزئى که حاکمان باید به کار گیرند، با اختلاف ازمنه فرق مى‌کند. ابن قیم اندیشه اصلاح طلبى در آداب و عادات دینى را در سر داشت.

او در حکمت متأثر از آراء و آثار ابن تیمیه بوده و در افکار آراء فلسفى به نوشته‌هاى استادش که چندین اثر در ابطال یافته‌ها و گفته‌هاى فلاسفه نوشته بوده، نظر داشته است. با توجه به این‌که او بارزترین شاگرد ابن تیمیه بوده و حتی همراه او به زندان رفته، عقائد و تفکرات او، در مسائل مختلف همان تفکرات ابن تیمیه است؛ لذا باید او را مبلّغ افکار ابن تیمیه دانست. اعتقاداتی که او نسبت به اوصاف الهی دارد، با جسم داشتن خدا ملازمت دارد. یکی از این مسائل، اعتقاد به این مطلب است که می‌توان خدا را با انگشت مورد اشاره حسی قرار داد که این موجب می‌شود خدا را در جهت خاصی محصور کرد. درباره رؤیت خدا با چشم نیز در کتاب «الصواعق المنزله علی الجهمیه و المعطله» خود -همچون ابن تیمیه- آن‌را عقلاً و شرعاً ممکن می‌داند و می‌گوید: هرچند در دنیا به خاطر ضعف نیروی باصره نمی‌توان خدا را دید، ولی در آخرت این