خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی

دانلود و استفاده از فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی شامل 23 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت پیلسته در متون کهن فارسی :

واژ فارسی «پیلسته»، و صورت املایی «بیلسته» آن در فرهنگ‌های قدیم ـ چون لغت فرس (تألیف اسدی طوسی، قرن۵) صحاح الفرس (تألیف محمدبن هنــدوشاه نخجــوانی، قرن۸)، مجموعه‌الفرس (صفی کحال، قرن ۸)…

تعاریف دیگر فرهنگ‌ها

واژ فارسی «پیلسته»، و صورت املایی «بیلسته» آن در فرهنگ‌های قدیم ـ چون لغت فرس (تألیف اسدی طوسی، قرن۵) صحاح الفرس (تألیف محمدبن هنــدوشاه نخجــوانی، قرن۸)، مجموعه‌الفرس (صفی کحال، قرن ۸)، تحفه‌الاحباب (اوبهی هروی، تألیف ۹۳۶)، فرهنگ وفایی (حسین وفایی، قرن ۱۰ هجری) و فرهنگ فارسی مدرس‌ سپهسالار (منسوب به قطران) ـ مدخل انتخاب نشده است. اول بار فخرالدین مبارکشاه قواس غزنوی در فرهنگ قواس (تألیف ۷۱۶، در هند) به تعریف آن پرداخته است: «پیلسته: رخسار است، اسدی طوسی گفت: به پیلسته دیبای چین …»؛ نذیر احمد (استاد زبان فارسی دانشگاه علیگر هند) مصحح فرهنگ قواس در حاشیه می‌افزاید: «در زفان گویا، «پیلسته»: «رخساره؛ نیز همین ]تعریف[ است» در مؤید الفضلا] تألیف محمدبن لادلاهوری، ۹۲۵ قمری در هند[ ج ۱، ص ۲۲۷؛ و در مدارالافاضل]تألیف الله دادفیضی، ۱۰۰۱ قمری، در هند[، ج ۱، ص ۳۳۴؛ برهان قاطع، ج ۱، ص ۴۷۷؛ فرهنگ سروری، ج ۱، ص ۲۷۲». استاد نذیر احمد در ادامه با نقل همان ابیات اسدی طوسی (مندرج در مباحث پیشین)، می‌افزاید «… و این هر سه بیت شاهد معنی انگشتان دست می‌باشد، اما برای معنی رخساره و روی ـ چنان که در برهان قاطع و غیره مذکور است ـ هیچ شاهدی یافته نمی‌شود».

به گمان این هیچمدان، به نظر می‌رسد که قواس غزنوی معنی قدیم «پیل»، یعنی «پیل ابریشم»، را «ابریشم» یا «دیبا»ـ از مشبهات رخسار خوبان در سروده‌های قدیم فارسی ـ شنیده، و «پیلسته» را «رخسار» معنی کرده است. و همین تعریف موجب اشتباه دیگر فرهنگ فارسی‌نویسان بعدی در هند شده، از آن جمله است: بدرالدین ابراهیم صاحب فرهنگ پنج‌بخشی معروف به زفان ‌گویا و جهان پویا (تألیف اوایل قرن نهم، پیش از ۸۳۷ هجری در هند) به پیروی از فرهنگ قواس این تعریف را نقل کرده است «پیلسته: رخساره»؛ و در پی آن ابراهیم قوام فاروقی صاحب فرهنگ ابراهیمی مشهور به شرفنام منیری (تألیف ۸۷۸ در هند) همان تعریف را با افزودن واژگان «دیم» و «دیمه» به معنی «رخسار» ثبت کرده است «پیلسته: رخساره و آن را دیم و دیمه نیز گویند». در حدود یک قرن بعد نیازی حجازی ] ؟ انتساب «نیازی»‌ به حجاز قطعاً اشتباه است، چون در اصل «نیازی بخاری»، اهل بخارا بوده که اول بار در دیباچه فرهنگ جهانگیری «بخاری» به «حجازی» تحریف شده[، صاحب فرهنگ منظوم موسوم به جامع اللغات، همان تعریف شرفنام منیری را در مصرع دوم بیت زیر، طی قصید ۴۹ بیتی نقل کرده است:

«گُلَّه» چون موی]؟ گوی[،و «کلاله» موی پیچیده بود

«دیم» و هم «دیمه» است چون «پیلسته» رخسارکسان

پس از آن دیگر فرهنگ فارسی نویسان همین خطا را مرتکب شده‌اند؛ همچنان که این اشتباه را در تعاریف بیلسته و پیلسته مندرج در فرهنگ جهانگیری، برهان قاطع، مجمع‌الفرس می‌توان ملاحظه کرد. در دیگر فرهنگ‌های فارسی تألیف قرن ۱۱ هجری در هند نیز این اشتباه تکرار شده است. از آن جمله واژ «پیلسته» در سرم سلیمانی به معنی: «رخساره»، در فرهنگ جعفری: «رخساره و ساعد»؛ و در فرهنگ رشیدی

«پیلسته: یعنی استخوان فیل که عبارت از عاج باشد». پس از آن رضاقلی‌خان هدایت در فرهنگ انجمن آرا (تألیف ۱۲۸۸ در ایران) با نقل تعاریف برهان قاطع و فرهنگ جهانگیری و استناد به همان ابیات از اسدی طوسی در ذیل «بیلسته» می‌افزاید:

بیلسته به بای پارسی ]پ[ است و پیل همان فیل و استه مخفف استخوان … و استخوان پیل عاج است