خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مردم سالاری و معنویت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مردم سالاری و معنویت :

نامه، ش ۲۴

چکیده: به نظر آقای ملکیان، نظام مردم سالار هم الزام معرفت شناختی دارد و هم الزام اخلاقی; اما این مقدار کافی نیست و باید برای جبران عیوب آن، معنویت را نیز افزود . مقصود از معنویت هفت ویژگی خیرخواهی عام، نظارت درونی نسبت به خود، آزاداندیشی و … است .

در جایی دیگر گفته شده است که ما هم الزام معرفت شناختی و هم الزام اخلاقی به نظام سیاسی مردم سالارانه داریم; اما آن چیزی که در این جلسه خواهم گفت آن است که نظام مردم سالاری، در عین حال که بهترین نظام سیاسی و حکومتی است که تاکنون عقل و معرفت بشری به آن رسیده است، در عین حال بی اشکال هم نیست .

تمام صاحب نظران، هم کسانی که در فلسفه سیاست یا فلسفه سیاسی کار می کنند و هم کسانی که در فلسفه حقوق کار می کنند و هم کسانی که با روان شناسی اجتماعی سروکار دارند، می دانند که نظام مردم سالاری دارای یک سلسله کمبودها و نارسایی هاست . ادعای بنده این است که این کمبودها و نارسایی ها را می شود با معنویت مردمی که نظام مردم سالاری را می پذیرند، جبران کرد . اما می توان نحوه تفکر دومی هم به مسئله فایل پاورپوینت کامل مردم سالاری و معنویت داشت و آن این است که نظام مردم سالاری، اگر شرط لازم بهروزی و سعادت مردم جامعه باشد، مسلما شرط کافی نیست . نگرش سوم آن است که ما برای بهروزی فقط نیاز به نهادهای دموکراتیک نداریم، بلکه نیاز به «نهان » های دموکراتیک هم داریم; یعنی باید از درون، ضمیر ما دموکراتیک بشود . نه فقط باید نهادهای بیرونی و Objective جامعه دموکراتیک بشوند، بلکه «نهان » های ما، درون ما، ضمایر ما و انفس ما هم باید یک سلسله انفس دموکراتیک و مردم سالارانه باشد . این موارد را من تا جایی که فرصت دارم، خدمت سروران خواهم شمرد:

اولین نکته ای که به نظر می آید در نظام مردم سالارانه کاملا به آن نیازمندیم، این است که انسان هایی که در یک نظام مردم سالارانه زندگی می کنند نباید گمان کنند که خیرخواهی شان را نسبت به اعضای جامعه و سایر شهروندان از راهی چون رای دادن انجام داده اند . من علاوه بر اینکه باید رای بدهم، باید در عین حال همیشه نسبت به حال و روز مردم جامعه خود حساسیت داشته باشم . این تلقی که من کار خود را انجام داده ام و نمایندگان من در رده های قانون گذاری و اجرایی، از این پس، مسئولیت دارند، عیبی است که در نظام های دموکراتیک و غربی کنونی هم کم وبیش مشهود است . بی تفاوت نبودن در همه شئون، نه فقط در مسئله ای خاص، وظیفه انسان معنوی است; نوعی خیرخواهی، که البته نوعی شفقت عام می طلبد . گستردن دایره محبت و گستردن محدوده کسانی که متعلق و مشمول محبت من می شوند، وظیفه هر انسان اخلاقی و معنوی است .

نکته دومی که به نظر می آید باید در درون خودمان بپروریم، این است که کودک منشی و طفل وارگی را باید در درون خودمان آهسته آهسته تضعیف کنیم . منظور از کودک منشی و طفل وارگی اندیشیدن به مصالح فوری و نیندیشیدن به مصالح درازمدت است . مردم و نمایندگانشان، باید بین بدها و بدترها، خوب ها و خوب ترها، منافع کوتاه مدت تر و منافع درازمدت تر نسبت سنجی مدام داشته باشند . کسانی که این ورزه اخلاقی و درونی را ندارند، هم خودشان این اشتباه را مرتکب می شوند و هم از نمایندگان و وکلای خودشان ارتکاب این اشتباه را می خواهند که همیشه فاصله های نزدیک را نگاه کنید و به سرنوشت درازمدت ما کم توجه شوید .

نکته سومی که باید در درون خود ورزیده کنیم، آزاداندیشی است . در یک نظام دموکراتیک هم ممکن است مغزشویی و باورآفرینی، با روش های کاملا دموکراتیک، پدید آید . می توانند انسان ها را دارای باورهایی کنند که باورهایی خطا، جاهلانه، خرافی یا ناشی از جهل است . می توانند از طریق وسایل ارتباط جمعی، آن هم با شیوه هایی کاملا دموکراتیک، در ما باور بیافرینند . آزاداندیشی جلوی همه این مغزشویی ها و باورآفرینی های خطا را می گیرد; علاوه بر این، از تعهد پیداکردن نسبت به کسانی که نباید به آنها تعهد پیدا کنیم، پرهیزمان می دهد . در یک نظام دموکراتیک، اگرچه رای اکثریت مبنای تصمیم گیری است، اما این نکته از آن برنمی آید که رای اکثریت حق است . ما نباید هم رنگی با جماعت و موافقت با افکار عمومی را یک ارزش مثبت تلقی کنیم . کسانی که این آزاداندیشی را در خود ندارند، نوعی وادادگی نسبت به افکار عمومی پیدا می کنند و هم رنگی با جماعت را فضیلت می دانند . آزاداندیشی یعنی «فقط » بر اساس فهم و تشخیص خود عمل کردن، رد و قبول کردن، پذیرفتن و وازدن .

نباید فکر کنیم که اگر در یک جامعه دموکراتیک زندگی می کنیم، خودمان از اینکه یک روند حقیقت طلبانه را درون خود طی کنیم، معافیم . معنای طی کردن روند حقیقت طلبانه در درون این است که با شیفتگی نسبت به آرای خود و با تعصب و جزم و جمود بستیزیم . همه ما در درون خودمان کمابیش هم متعصبیم، هم اهل جزم و جمودیم و هم خودشیفته ایم .

مورد بعدی چیزی است که من از آن به عدم خشونت تعبیر می کنم . همان طور که گاندی می گفت، کافی نیست که فقط در بیرون خشونت نورزیم، ما باید اساسا برای خشونت قبح اخلاقی قائل باشیم . وقتی فردی برای خشونت قبح اخلاقی قائل است به دو چیز ملتزم شده است: یکی اینکه ملتزم شده که اگر بخواهد کسی را به باوری بکشاند فقط از استدلال و گفت وگو استفاده کند . اگر در جایی گفت وگو و استدلال تعطیل شد، فقط برای دو چیز، خشونت و فریب کاری، جا باقی می ماند . پس کافی نیست که یک نهاد دموکراتیک درست کنیم; باید در درون خودمان هم اهل استدلال و گفت وگو باشیم و استدلال و گفت وگوی درونی بسیار مهم تر از این است که در بیرون رفتار دموکراتیک از خود نشان دهیم . غالبا ما در گفت وگوها به سخنان طرف مقابل به حسب ظاهر گوش می کنیم . وقتی شما دارید با صدای بلند سخن می گویید و من به ظاهر سکوت کرده ام، در درون خود جواب حرف های شما را فراهم می کنم . گفت وگو وقتی است که یکی از طرف ها، به معنای واقعی کلمه، سخن بگوید و دیگری، به معنای واقعی کلمه، ساکت باشد .

نکته بعدی که به نظر می آید خیلی مهم است، این است که وظایف خودمان را به بهترین نحو انجام دهیم . اکثریت قریب به اتفاق مشکلات جامعه ما ناشی از این است که افراد، به جای اهتمام داشتن بر انجام درست آنچه متعهد شده اند، ذهنشان معطوف به آن است که دیگران کارشان را خوب انجام می دهند یا نه . همین نکته ما را به نکته بعدی هم می رساند و آن اینکه یک جامعه دموکراتیک باید جامعه ای باشد که افراد، خودشان نسبت به خودشان، نظارت درونی داشته باشند . ما در داوری هایمان نسبت به خودمان خیلی مدارا می کنیم و سهل می گیریم و تمام سخت گیری هایمان را نسبت به دیگران معطوف کرده ایم . اما درست عکس این را باید انجام بدهیم: نسبت به خودمان با کمال سخت گیری رفتار کنیم و اصلا خطایی را بر خودمان نبخشیم; ولی نسبت به دیگران چنین وضعیتی را نداشته باشیم . چنین چیزی حتی از نظارت درونی فراتر است . نظارت بر درون باید به مراتب از نظارت بیرونی مان سخت گیرانه تر باشد; بر خود بی رحمی کنم اما نسبت به شما کاملا سهیل گیری و مدارا داشته باشم .

ویژگی دیگری که باید تقویت شود، این است که باید بپذیریم جامعه هایی که در آنها کار صرفا وسیله ای برای کسب درآمد است، هر چقدر هم دموکراتیک باشند، رشد نمی کنند . اگر جامعه ای دارای بیشترین منابع طبیعی هم باشد و بهترین مشاوران اقتصادی و صاحب نظران اقتصادی را در اختیار داشته باشد، اما مردم برای کار ارزش قائل نباشند و به کار فقط به چشم وسیله ای برای کسب درآمد نگاه کنند، این جامعه موفق نمی شود . جامعه ای که تعلیمات جلال الدین رومی در آن راسخ شد – که می گوید اگر کسی پولی از من بگیرد و به من کار بدهد، من قبول می کنم; چون خود کار برای من ارزش است نه اینکه فقط وسیله ای باشد برای کسب درآمد – موفق است . جوهره یک انسان به کار است; اعم از اینکه کار جسمانی باشد یا کار ذهنی و روانی .

اشاره

در غیاب معصوم و نبود پیامبران، نظام مردم سالار بهترین نظامی است که معرفت بشری به آن دست پیدا کرده است; گو اینکه بر اساس آنچه تاریخ نشان می دهد، در حضور معصوم نیز گرایش به رفتار مردم سالار مشهود است . کمبودها و ضعف های نظام مردم سالار نیز، چنان که جناب آقای ملکیان اشاره کردند، بر همه صاحب نظران سیاسی، اجتماعی، حقوقی و روان شناسان اجتماعی مکشوف است . آقای ملکیان برای جبران این کمبودها و ضعف ها معنویت را پیشنهاد می کنند و معتقدند اگر مردم اهل معنویت باشند آن اشکالات و نواقص کم یا برطرف می شود و اگر اهل معنویت نباشند، این عیب ها و اشکالات وجود خواهند داشت . مراد و مقصود از معنویت نیز هفت ویژگی است که عبارت اند از:

۱ . خیرخواهی عام و گستردن دایره محبت;

۲ . نفی کودک منشی و اندیشیدن به مصالح دراز مدت;

۳ . آزاداندیشی و پرهیز از خودمحوری و جلوگیری از مغزشویی و باورسازی;

۴ . عدم خشونت، و پایبندی به استدلال;

۵ . تعهد به انجام وظیفه به بهترین وجه;

۶ . نظارت درونی بر خود و سخت گیری شدید نسبت به خود و سهل گیری با د