خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بحران فارس

با فایل فایل پاورپوینت کامل بحران فارس یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل بحران فارس شامل 100 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل بحران فارس را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل بحران فارس با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل بحران فارس بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل بحران فارس با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بحران فارس وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل بحران فارس با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل بحران فارس مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بحران فارس :

انتشار «بیانیه نهضت مقاومت جنوب» در اول شهریور ماه ۱۳۲۵ خبر از رویداد بزرگی می داد که نقش ماندگاری در تاریخ معاصر ایران بر جای می گذاشت.

قیام ایلات و عشایر فارس در برابر کابینه قوام السلطنه، با هر انگیزه ای که صورت گرفته باشد، فی نفسه به عنوان یکی از آخرین تحرکات بزرگ ایلی در تاریخ ایران، موضوع پژوهشی پراهمیتی برای پژوهشگران است.

این قیام به رهبری ناصرخان قشقایی و با حمایت علما و رجال برجسته جنوب ایران، عمدتا در اعتراض به حضور رهبران حزب توده در کابینه قوام، گسترش نفوذ این حزب در شهرهای جنوبی و همچنین نابسامانی های سیاسی اقتصادی جنوب کشور انجام گرفت و تاثیرات عمده ای بر تحولات سیاسی روزگار خود گذاشت. هر چند برخی نهضت جنوب را یک لایه رویین از سیاست های انگلیس گرایانه دولت قوام می دانند، هسته های اولیه پیدایش و پرورش سیاست «موازنه منفی» در تاریخ معاصر ایران را می توان در همین قیام و نهضت تاریخی جست. این رویداد تاریخی با هرگونه اجمال و ابهامی که پیرامونش را احاطه کرده باشد، محقق تاریخ را بر آن می دارد تا نکته ها و رازها، و ایده ها و انگیزه های آن را بازکاوی کند و سیمای روشنی از این واقعه تاریخی را فرا روی دوستداران تاریخ ملی و دینی سرزمین ایران ترسیم نماید. مقاله ای که پیش رو دارید، به منظور پاسخگویی به بخشی از این نیاز به خوانندگان گرامی تقدیم شده است.

اتحاد عشایر جنوب

حوادث آذربایجان و فعالیت های حزب توده موجب شد که دو ایل بزرگ کشور، یعنی قشقاییها و بختیاریها، با وجود اینکه در گذشته روابط چندان دوستانه ای با هم نداشتند، به یکدیگر نزدیک شوند. از این رو، در نهم تیرماه ۱۳۲۵ ناصرخان و خسروخان قشقایی همراه با هشتاد نفر از کلانتران و خوانین قشقایی بنا به دعوت سران بختیاری عازم منطقه بختیاریها شدند و در مدت چهار روز در منطقه ییلاقی «شلمزار» و «دستنا» با حضور سران بختیاری از جمله مرتضی قلی خان بختیاری، امیرحسین خان ظفر، فرماندار چهارمحال، و ابوالقاسم خان بختیاری بین آنان مذاکراتی صورت گرفت. ناصرخان برای ادامه مذاکرات، کلیه سران بختیاری را به منطقه ییلاقی قشقاییها، یعنی سمیرم، دعوت کرد.^(۱)

به این ترتیب در مرداد ماه ۱۳۲۵ طی ضیافت باشکوهی از طرف قشقاییها در منطقه «نخودان پالقنا»، در حوالی سمیرم، از سران بختیاری پذیرایی به عمل آمد.^(۲) در این گردهمایی پس از مذاکرات طولانی، بین دو طرف، توافقنامه ای با قید سوگند به قرآن در ۲۳ مرداد ۱۳۲۵ منعقد شد. هدف از این عهدنامه، ایجاد اتحاد برای خدمت به میهن و حفظ شوون ملی و اجتماعی… و حفظ استقلال و تمامیت کشور و اطاعت از دولت مرکزی بود و اینکه در صورت بروز اختلاف و احتیاج به هرگونه استمداد، برای هر طرف از هیچ گونه مساعدت و فداکاری مضایقه و دریغ نکنند و در صورت تعدی هر متجاوز به یکی از دو ایل، ایل دیگر به محض اطلاع موظف است با تمام وسایل و قوای مادی و معنوی، برای دفاع از متحد خود وارد عمل شود.^(۳)

پس از امضای این موافقتنامه خبر آن در روزنامه اطلاعات بدین گونه منتشر شد که هدف از این اتحاد، طبق قرار منعقده دو ایل، خدمتگزاری به دولت آقای قوام السلطنه را ابراز، و آمادگی خود را جهت اجرای نظرات و کلیه اوامر آقای قوام السلطنه اعلام کردند. اما با وجود اینکه نامی از دشمن مشترک به میان نیامده بود از شواهدی می توان حدس زد که منظور، حزب توده بوده است؛ زیرا گسترش نفوذ حزب توده به طرف جنوب برای دو ایل باعث نگرانی شده بود.^(۴)

پس از انعقاد این موافقتنامه شایعات زیادی درباره این دو ایل، بر سر زبانها افتاد؛ از جمله توزیع مقادیر زیادی اسلحه از طرف دولت بین بختیاریها و مهمتر از آن تصمیم ایلات بختیاری و قشقایی برای حمله به اصفهان و شیراز و به تصرف در آوردن دفترهای حزب توده در این دو شهر. گفته می شد که برای انجام این تصمیم، ایل بختیاری کوچ فصلی خود به قشلاق (خوزستان) را متوقف کرده بود تا در نزدیکی اصفهان باقی بماند و حرکت ایل قشقایی سرعت گرفته بود تا برای موعد مقرر در اطراف شیراز باشد.^(۵)

سران قشقایی پس از مطلع کردن قشقاییها از منظور خود برای بر پا داشتن این حرکت، زنان، کودکان و سالخوردگان را همراه با دام های آنان مدتی زودتر به طرف قشلاق روانه کردند و خود با جمع آوری اردوی نظامی در مناطق «سراب بیضا» و «تنگ خیاره» در غرب شیراز اجتماع کردند^(۶) و به خاطر همسویی ایلات دیگر فارس، به مشورت با آنان پرداختند و در مجمعی که باحضور خسروخان قشقایی، عده ای ازسران کهکیلویه و بویر احمد و ممسنی تشکیل شد، آنها نیز به اتحادیه نهضت جنوب پیوستند و با نیروهای خود به طرف شیراز حرکت کردند.

علاوه بر آن بنا به دعوت قشقاییها، عده ای از سران طوایف عرب و باصری از ایل خمسه، به آنان پیوستند. از سوی دیگر، جمعی از مالکان با نفوذ شیراز و چند تن از روحانیون و روزنامه نگاران و سران محلات شیراز نیز با قشقاییها هم داستان شدند و شروع به تبلیغات به نفع سران نهضت کردند.^(۷)

در این زمان، خوانین سایر ایلات و بنادر جنوب از جمله ایلات حیات داوودی، لیراوی و شبانکاره در مجمعی در ناحیه شبانکاره، معاهده ای به نام «اتحاد صغیر» امضا کردند که در این معاهده از میان بردن کلیه نهضت های حزبی، خاصه مبارزه با حزب توده فارس، صریحا اعلام شد. در آن معاهده به دست آوردن امتیازاتی چون خودمختاری آذربایجان، معافیت خدمت نظام وظیفه، وصول و دریافت عواید گمرکات بنادر برای آنان و عدم خلع سلاح نیز عنوان شده بود. در مجمع دیگری که در «چاه روستایی»، در منطقه حیات داوود، تشکیل شد، بین سران ایلات این ناحیه یک پیمان دفاع متقابل شبیه معاهده بختیاریها و قشقاییها منعقد شد. برای هماهنگی با سایر اعضای نهضت نیز، فتح الله خان حیات داوودی مرتبا با ناصرخان قشقایی در ارتباط بود و نتیجه اقدمات خوانین بنادر را به اطلاع او می رساند.^(۸)

بیانیه نهضت جنوب

اول شهریور ۱۳۲۵ اعلامیه ای تحت عنوان «بیانیه نهضت مقاومت جنوب» منتشر شد. در این بیانیه از تمام نیروهای محلی خواسته شده بود تا برای مقاومت در برابر خطر «ماجراجویان آنارشیست و هرج و مرج طلبان کمونیست» متحد شوند. همچنین با بیان نگرانیهای عمومی، در مورد مواضع توده ای ها در قبال دین و سنتهای اجتماعی، هشدار داده شده بود و با اشاره به فعالیتهای فریدون کشاورز، وزیر توده ای فرهنگ، سپردن آموزش و پرورش جوانان کشور به دست کمونیستها «تحمل ناپذیر» توصیف شده بود. در ادامه بیانیه، دخالت توده ای ها در امور کشور به عنوان عاملی در جهت تضعیف تمامیت ارضی ایران محکوم شده و ضمن حمله ای مستقیم به قوام السلطنه آمده بود:

«در عمل ثابت شده است جریان های سیاسی خارجی، رییس دولت را مرعوب و معتقد به لزوم مداخله دادن سران حزب توده در امور میهن ما ساخته است… نهضت مقاومت جنوب چون عضویت و ورود سران حزب توده را در کابینه، در حکم مداخله علنی سیاست بیگانه در امور اداری و داخلی ایران تلقی می کند و تسلیم شدن به آن را خیانت به ایران می داند و چون ورود لیدران آنارشیست ها و هرج ومرج طلب را به هیات دولت کشور دمکرات و مسلمان ایران به منزله اعلان محو استقلال و حاکمیت و تمامیت ایران می شناسد، بدین وسیله اعلان خطر می نماید… دست به مبارزه علنی خواهند زد..»^(۹)

انتشار این بیانیه انعکاس زیادی در کشور داشت. در میان سایر ایلات ایران مانند شاهسونهای ساوه و بخش اصلی عشایر شاهسون در اردبیل و اقشار اردلان تحولاتی به وجود آمد و نظر محافل سیاسی داخلی و خارجی را نیز به خود معطوف داشت.^(۱۰) این در حالی بود که ناصرخان اردوی خود را در «آق چشمه» در جنوب شیراز متمرکز کرد و سپاهی از ایلات مختلف از جمله بویر احمد، ممسنی، خمسه و اهالی اطراف لار به قشقاییها ملحق شدند که تعداد آنها به حدود ده هزار نفر می رسید.^(۱۱)

توقیف سران بختیاری در اصفهان

پس از اتحاد قشقاییها و بختیاریها و طرح حمله به شهرهای اصفهان و شیراز، مقرر شده بود عده ای تفنگچی قشقایی به رهبری زکی خان دره شوری برای تقویت بختیاریها به اصفهان اعزام شوند و در روز ۲۵ شهریور ۱۳۲۵ به طور همزمان به اصفهان و شیراز حمله کنند. لذا جهانشاه خان بختیاری فرزند مرتضی قلی خان برای اجرای این نقشه تصمیم داشت که با دو هزار نفر به اصفهان حمله کند. وی این موضوع را با ابوالقاسم خان بختیاری در میان گذاشت؛ اما ابوالقاسم خان بختیاری به دلیل خصومت و رقابتش با جهانشاه خان، ارتش را از جریان مطلع کرد. بدین ترتیب نقشه بختیاریها با شکست روبه رو شد.^(۱۲)

در پی انتشار شورش بختیاریها در روز شانزدهم شهریور ۱۳۲۵ مظفر فیروز معاون پارلمانی نخست وزیر فورا عازم اصفهان شد تا شورش را پیش از آنکه توسعه یابد، سرکوب کند.^(۱۳) بنا به دستور وی، جهانشاه خان، امیربهمن خان، مرتضی قلی خان و احمدقلی خان صمصام بازداشت شدند و در تهران نیز برخی از سران بختیاری تحت نظر قرار گرفتند.^(۱۴) مظفر فیروز علت بازداشت آنها را سوء قصد علیه دولت و امنیت کشور عنوان کرد ولی جزییات نقشه آنان ذکر نشد.^(۱۵)

فیروز پس از بازگشت از اصفهان با شرکت در مصاحبه ای مطبوعاتی به خبرنگاران گفت:

«فعالیت هایی که در جنوب از طرف فرزندان ناخلف کشور به منظور تامین منافع بیگانه و طمع خود مدتی قبل شروع شده بود، از تاریخ ۵/۶/۲۵ رو به شدت گذاشت. یعنی در این موقع بود که فعالیت و مسافرت های ماموران بیگانه در میان ایلات و خصوصا بختیاریها شدت یافت.»

وی جهانشاه خان بختیاری را عامل اصلی این توطئه نامید. بنا به گفته وی، آنها می خواستند فرماندهی لشکر در جنوب را دستگیر کرده و شهر اصفهان را اشغال و سران حزب توده را اعدام کنند.^(۱۶)

پس از توقیف بختیاریها، در شیراز نیز حکومت نظامی اعلام شد و از ساعت ده شب رفت و آمد و حمل سلاح ممنوع اعلام شد. از خسروخان قشقایی خواسته شده بود که خود را به تهران معرفی کند، اما وی از عزیمت به تهران خودداری کرده و در باغ ارم شیراز به گردآوری افراد مسلح قشقایی پرداخت.^(۱۷) با وجود این، سخت گیری چندانی نسبت به قشقاییها صورت نگرفت و مشخص نشد که دلیل برخورد خشونت آمیز با سران بختیاری و مداراکردن با قشقاییها چیست؟

آغاز جنبش در فارس

ناصرخان در روز جمعه ۲۹ شهریور از معتمدین و روحانیان شیراز دعوت کرد تا در چنار اهدار در جنوب شیراز برای مذاکره درباره اوضاع فارس حاضر شوند. وی در این گردهمایی (که اشخاصی چون سید محمد رضوی، عبدالله امام صمدانی، محی الدین مزارعی، محمدحسن بهبهانی، محمدباقر دستغیب و مدیران روزنامه های گلستان و استخر و نیز سردار فاخر حکمت استاندار کرمان و عماد السلطنه فاطمی استاندار وقت فارس حضور یافتند) اعلام کرد که: «با همکاری سران عشایر نهضتی برپا کرده ایم که غرض ما از این نهضت تامین آینده فارس است».^(۱۸)

پس از این مجمع، نمایندگان طبقات شیراز تلگرافی را مبنی بر پشتیبانی از نهضت به سرپرستی ناصرخان قشقایی برای قوام السلطنه مخابره کردند. مدیران روزنامه های گلستان و استخر و همچنین روحانیان از جمله سید محمد باقر دستغیب و عبدالله امام صمدانی مردم را به حمایت از نهضت کنندگان تشویق می کردند.^(۱۹)

به این ترتیب، قشقاییها درخواستهای خود را در تلگرافی با امضای ناصرخان، ملک منصورخان، خسروخان و محمدحسین خان قشقایی برای قوام السلطنه ارسال کردند.

قوام السلطنه در پاسخ، با نصایح خود از قشقاییها خواست تا: «فورا از دخالت در این دسایس، خودداری نمایند و جهت مذاکره، نماینده خود را به تهران اعزام دارند.»^(۲۰)

ناصرخان که عملا رهبری نهضت را به عهده داشت، در آق چشمه مستقر شده بود و به دنبال پاسخ منفی قوام السلطنه به درخواستهای قشقاییها، فرمان حمله به پادگانها و پاسگاه های منطقه فارس صادر کرد، و در مدت کوتاهی تمامی پاسگاه های مستقر در جاده شیراز فیروزآباد، شیراز کازرون، شیراز اردکان و منطقه ممسنی به تصرف ایلات در آمده و خلع سلاح شدند.^(۲۱) همزمان با این وقایع، ایلات حیات داوودی، لیراوی و دیگر متحدان به فرماندهی فتح الله خان حیات داوودی بوشهر را به محاصره خود در آوردند. با اوج گیری درگیری در فارس، عمادالسلطنه فاطمی استاندار فارس برای ارایه گزارش درباره اوضاع فارس و کسب تکلیف، عازم تهران شد.^(۲۲)

اعزام هیات برای مذاکره از سوی دولت

در روز سوم مهر ۱۳۲۵، قوام السلطنه هیاتی را مرکب از اعزاز نیک پی معاون نخست وزیر میرزاعلی عضو هیات دادستان کل کشور سردار فاخر حکمت استاندار کرمان سرپاس صفاری رییس شهربانی به شیراز اعزام کرد. امیرهمایون بوشهری که چندی پیش برای مذاکره با سران ایل قشقایی به شیراز رفته بود نیز به این هیات ملحق شد.^(۲۳) به هنگام ورود هیات به شیراز اوضاع فارس به شدت متشنج بود. نیروهای ایلات در اطراف شیراز مستقر بودند و در شیراز نیز بیشتر اهالی و اشخاصی که با قشقاییها همراه بودند، هر روز در حمایت از آنان تظاهرات می کردند. علاوه بر این، شهرهای کازرون و بوشهر در محاصره نیروهای ایلات بودند.^(۲۴) یک گروهان موتوریزه که برای تقویت نیروهای دولتی از تهران اعزام شده بود، در مدت مذاکرات، در آباده توقف کرده بود.^(۲۵) هنگام حضور هیات در فارس، روحانیان شیراز ضمن تلگرافی با تعیین ضرب الاجل ۴۸ ساعته از قوام السلطنه خواستند که به درخواستهای آنان جامه عمل بپوشاند.^(۲۶)

اعضای هیات اعزامی در روز پنج شنبه چهارم مهرماه ۱۳۲۵ برای ملاقات و مذاکره با ناصرخان روانه آق چشمه، محل استقرار او شدند.^(۲۷) بدین ترتیب، مذاکرات در روزهای بعد نیز ادامه پیدا کرد تا اینکه درخواستهای قشقاییها به اعضای هیات ارایه شد.آنها نیز فورا به وسیله تلگراف برای نخست وزیر ارسال کردند.

با وجود اینکه روحانیان شیراز اصرار داشتند تمامی اعضای حزب توده از کابینه اخراج شوند،^(۲۸) در میان درخواستهای قشقاییها، این مساله و همچنین درخواست تعطیل شدن دفاتر حزب توده و اخراج آنها از فارس دیده نمی شد که خود نکته ای قابل توجه بود.

قوام السلطنه در پاسخ با ارسال تلگرافی، درخواست تشکیل انجمن ایالتی و ولایتی در فارس و تغییر فرمانده لشکر را پذیرفت، اما ضمن رد بقیه درخواستها تصریح کرد که آنها بیش از اندازه در برنامه های دولت اخلال ایجاد نکنند. در ضمن هشدار داد که اگر قشقاییها به مقاومت خود ادامه دهند، نیروهای آنها به وسیله ارتش متفرق خواهد شد.^(۲۹)

به دنبال این مساله، تحرکات نیروهای ایلات در جبهه های کازرون، بوشهر و شیراز شدت یافت.

نبرد کازرون

نیروهای ایلات که به فرماندهی خسروخان قشقایی مامور حمله به کازرون شده بودند، توانستند عده ای از کازرونی ها از جمله حسنعلی امیر عضدی و شکرالله شاکر را با خود همراه کنند. از طرف دیگر، سرهنگ حسین یمنی، فرمانده تیپ کازرون، به منظور تقویت نیروهای خود با موافقت ستاد لشکر فارس و به منظور حفاظت از شهر، مقداری اسلحه و مهمات در اختیار داوطلبان محلی قرار داد.^(۳۰)

با آغاز حمله قشقاییها و متحدان آنها به کازرون و محاصره آن شهر، سرهنگ یمنی از فرمانده لشکر فارس تقاضا کرد که نقاط تجمع ایلات را بمباران کنند. بنا به دستور فرمانده لشکر فارس،