خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فمینیسم برای زنان نسخه نمی پیچد

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فمینیسم برای زنان نسخه نمی پیچد :

گفت وگو با نازنین شاهرکنی

چکیده: این گفت وگو به بررسی وجه مشترک دیدگاه های فمینیستی پرداخته است. بسیاری از مخالفت ها با فمینیسم، به دلیل عدم آشنایی با دیدگاه های فمینیستی صورت می گیرد. فمینیسم با مردان، تقابل و تعارض ندارد؛ بلکه با فرهنگ مردسالاری در ستیز است و می کوشد تا میان زن و مرد در تمام عرصه های جامعه، برابری ایجاد کند.

شمار کمی از مردم به خود زحمت داده اند تا بفهمند فمینیسم واقعا به چه معناست و هدف آنها چیست.

فمینیسم چیست؟

فمینیسم، برخلاف بسیاری از ایسم های دیگر، تعریف واحدی ندارد. هیچ شخص واحدی هم تلاش نکرده است تا آن را به گونه ای تعریف کند که برای تمام افراد و در کل زمان ها کاربرد داشته باشد. در نتیجه، تعریف فمینیسم می تواند تغییر کند و تغییر هم می کند. چون فمینیسم بر واقعیات ملموس تاریخی و فرهنگی و سطوح متفاوت آگاهی، ادراک و کنش افراد مبتنی است. همان طور که آب به شکل ظرف خود درمی آید، فمینیسم نیز بسته به وضعیت و مسائل خاص هر منطقه به اشکال گوناگونی بیان می شود. با این حال، دو تعریف از فمینیسم وجود دارد که زنان فمینیستی از بنگلادش، هند، نپال، پاکستان و سریلانکا در نشستی بر سر آنها به توافق رسیده اند. مطابق یکی از این تعاریف، فمینیسم، «آگاهی از سرکوب و استثمار زنان در جامعه، محل کار و خانواده، و اقدام آگاهانه برای تغییر این وضعیت است». تعریف دوم قدری واضح تر است: «آگاهی از این که جسم و تمایلات جنسی زنان با ایدئولوژی پدرسالاری کنترل می شود و آنها در خانواده، محیط کار و به طور کلی در اجتماع، تحت ستم هستند و استثمار می شوند و سپس، انجام اقداماتی برای دگرگون کردن وضعیت فعلی». طبق این تعریف ساده و نسبتا کلی، هر کس (اعم از زن و مرد) که جنس گرایی (اعمال تبعیض بر اساس جنسیت)، سلطه مردان و پدرسالاری را در جامعه تشخیص دهد و به نوعی علیه آن گام بردارد، فمینیست است.

فمینیست ها واقف اند که زنان در سراسر جهان، صرفا به دلیل جنسیتشان، برای دسترسی به غذا، بهداشت، آموزش، اشتغال و مشارکت در فرآیندهای تصمیم گیری در نهادهای اجتماعی، فرهنگی، دینی، سیاسی و اقتصادی، تبعیض و نابرابری را تجربه می کنند. از این تعریف چنین برمی آید که آگاهی از جنس گرایی، به تنهایی کافی نیست. این آگاهی می باید با اقداماتی برای به چالش کشیدن سلطه مردان همراه شود. اما این اقدامات می تواند اشکال متفاوتی داشته باشد: اقدامات زنانی که تصمیم می گیرند ادامه تحصیل دهند، حرفه خاصی پیشه کنند، به خفت و تحقیر تن ندهند، محدودیتی را که به واسطه پوشاک بر آنها تحمیل می شود، نپذیرند یا بچه دار نشوند، همان قدر فمینیستی محسوب می شود که سازمان یافته ترین مبارزات برای رفع تبعیض از زنان.

عمده ترین تفاوت فمینیست های اولیه با فمینیست های امروزی در این است که فمینیست های اولیه برای کسب حقوق دموکراتیک زنان، یعنی حق تحصیل، اشتغال، مالکیت، رأی، ورود به پارلمان، طلاق و غیره، تلاش می کردند. به عبارت دیگر، فمینیست های اولیه برای دست یابی به جایگاهی برابر با مردان در جامعه، خواستار اعمال اصلاحات قانونی بودند. مبارزات آنها ضرورتا خارج از محیط خانه و خانواده صورت می گرفت. آنان پدرسالاری را نظامی که باعث تداوم فرودستی زنان می شود، در نظر نمی گرفتند. امروزه فمینیست ها برای پایان دادن به تبعیض علیه زنان، اصلاحاتی فراتر از اصلاحات قانونی خواستارند. آنان خواهان رهایی کامل زنان هستند.

فمینیسم امروزه به مبارزه علیه فرودستی زنان نسبت به مردان در خانه، استثمار آنها در خانواده، جایگاه نازلشان در محیط کار، جامعه، فرهنگ و اعتقادات اطلاق می شود. علاوه بر این، فمینیسم به فشار مضاعفی که زنان در امر تولید و تولید مثل متحمل می شوند نیز معترض است. فمینیسم، «زنانگی» و «مردانگی» را به عنوان مقولاتی انحصاری، زیست شناختی و از پیش تعیین شده به چالش می کشد. بنابراین، فمینیست ها معتقدند که زنان نه تنها می باید علیه اعمال تبعیض مبارزه کنند، بلکه باید برای رهایی از همه اشکال سرکوب که حکومت، جامعه و مردان اعمال می کنند، بکوشند.

بنابراین، فمینیسم تلاش مستمر برای ایجاد تغییر در نظام پدرسالار موجود است؟

بله، هین طور است. اما فمینیسم علاوه بر اینکه برنامه ای برای انجام مجموعه ای از اقدامات است، یک سیستم عقیدتی هم هست. همه اقدامات فمینیستی بر مجموعه ای از باورها مبتنی اند. فمینیسم دکترینی است که از حقوق اجتماعی- سیاسی برابر زنان و مردان حمایت می کند. همچنین مجموعه دانش، اندیشه و نظریه هایی است که محققان و اندیشمندان فمینیست برای به چالش کشیدن دانش و ایدئولوژی پدرسالارانه خلق کرده اند. به نظر ساسکیا ویرینگا، فمینیست دانمارکی، فمینیسم فرآیندی است که طی آن جنسیت، زنانگی و هویت، معانی جدیدی می یابند. ما با آنچه وی در کتاب خود با عنوان زن شورشی در مورد فمینیسم می گوید موافقیم و آن این که «فمینیسم دربرگیرنده معانی متعددی است که به جنبش های اجتماعی اخیر و شرایط اجتماعی مغرب زمین محدود نیست».

فمینیسم نقدی تک بعدی از اجتماع نیست؛ بلکه اقدامی چندوجهی، دگرگون کننده، سیاسی و اخلاقی است.

فمینیسم به عنوان جنبش سیاسی طالبِ تغییر، همیشه با مطالعات فمینیستی همراه بوده است. محققان در این گونه مطالعات، جامعه، نهادهای اجتماعی و روابط اجتماعی را از منظر زنان بررسی می کنند؛ زن به عنوان زن مورد بررسی قرار می گیرد و نه به عنوان مقوله ای مستتر در مفهوم «انسان» یا «بشر». در مطالعات فمینیستی، زنان هم محقق اند و هم موضوع تحقیق؛ آنان حق ارائه تعریف، معنا و تفسیر را مختص به خود کرده اند؛ حقی که از ابتدای شکل گیری دانش و آگاهی در انحصار مردان بوده است؛ در مطالعات خود بر موضوعاتی همچون خانواده، تمایلات جنسی و روابط بین فردی متمرکز می شوند که پیش از این یا فاقد ارزش مطالعه تلقی می شد و یا هرگز از منظر زنان به آنها پرداخته نشده بود. از آنجا که تعصبات مردانه در نظریه های موجود ناشناخته مانده بود، در مطالعات فمینیستی،جامعه و نظریه اجتماعی مورد بررسی مجدد قرار گرفت و چنین جمع بندی شد که علوم اجتماعی، تاریخ، ادبیات و…، در بهترین حالت، صرفا بیانگر نیمی از حقیقت هستند. چون زنان و رویکردهای آنان همواره در این حوزه ها غایب بوده اند.

زنان عصر حاضر از بسیاری حقوق دموکراتیک نظیر حق آموزش، حق اشتغال و حق رأی بهره مندند. امروزه ما زنانی داریم که نخست وزیر، رهبر سیاسی یا متخصص هستند. پس چرا همچنان به فمینیسم احتیاج داریم؟

اکثر زنان آسیای جنوبی و خاورمیانه، گرچه بخش فعال نیروی کار ما را تشکیل می دهند و بعضی حتی به لحاظ اقتصادی مستقل شده اند، اما آنان همچنان مشاغل کم درآمد دارند. حتی از میان آنان که به سطوح بالا می رسند، شمار کمی در پست های تصمیم گیری، اجرایی یا مدیریتی هستند. اکثر زنان شاغل در آسیای جنوبی یا خدمتکار خانواده های دیگر هستند یا در بخش های غیررسمی به کار مشغول اند و درآمد کمی دارند. زنان همچنان آخرین کسانی هستند که استخدام می شوند و اولین کسانی هستند که اخراج می شوند. به محض مکانیزه و مدرن شدن کارخانه ها، زنان از کار برکنار می شوند و مردان یا ماشین آلات جای آنها را می گیرند. بدترین وضعیت مربوط به صنعت نساجی در هندوستان است که در آن زنان را به دلیل بحران اقتصادی اخراج و سپس با دست مزد کمتری دوباره استخدام کردند.

موقعیت زنان در سریلانکا، جایی که متوسط عمر و میزان سواد زنان در آن زمانی به لحاظ آماری بسیار قابل توجه بود، طی ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته نزول کرده است. در هندوستان نسبت جنسی برای زنان بسیار نامطلوب است و این نشان می دهد که بسیاری از زنان و دختران به سختی می توانند بقای خود را تضمین کنند. چندین میلیون زن و دختر به دلیل جهالت های پدرسالارانه، تبعیض و خشونت، جان خود را از دست می دهند.

در اغلب کشورهای آسیای جنوبی و خاورمیانه، به رغم آنکه آگاهی در مورد مسائل جنسیتی افزایش یافته است، فرصت های بیشتری در اختیار زنان گذاشته شده و قوانین بهتری به نفع آنان به تصویب رسیده است، پدرسالاری همچنان به قوت خود باقی است و تعصبات اعتقادی، از هر نوع، به معنای اعمال محدودیت های بیشتر برای زنان بوده است. به طور کلی، زنان در همه کشورها و در همه حوزه ها از مردان عقب ترند. ارقام مربوط به مشارکت سیاسی زنان همچنان اسفناک اند، هرچند که زنان رهبران دولت ها در چهار کشور از هفت کشور آسیای جنوبی هستند. در هیچ یک از کشورهای آسیای جنوبی، از زمان استقلال تاکنون، شمار زنانی که به عضویت پارلمان ها درآمده اند، از شمار انگشتان دست تجاوز نکرده است. به همین دلیل ما معتقدیم که حضور شمار کمی از زنان در پست های مهم دولتی به هیچ وجه ثابت نمی کند که جایگاه کلی زنان در کشورهای ما به سطحی رضایت بخش رسیده است و فمینیست ها می توانند آرام بگیرند. بنابراین، فمینیسم همچنان لازم است.

پدرسالاری را به طور خلاصه تعریف کنید.

این کلمه به معنای حاکمیت پدر یا پدرسالار است. اما معمولاً مقصود از «پدرسالار» یک سیستم اجتماعی است که مردان اعضای خانواده، دارایی و سایر منابع اقتصادی را کنترل می کنند و تصمیم گیرندگان اصلی هستند. این باور که مردان برتر از زنان هستند، که زنان باید در کنترل مردان باشند و در واقع بخشی از دارایی مردان به شمار می روند، در این سیستم اجتماعی ریشه دارد. این نوع اندیشه، پایه و اساس بسیاری از قوانین و اعمال اعتقادی ما را شکل می دهد که به موجب آن، زنان را در خانه ها محبوس و زندگی شان را کنترل می کند. معیارهای دوگانه اخلاقی و قوانین ما که مردان از زنان حقوق بیشتری دارند نیز مبتنی بر پدرسالاری است؛ چیزی که زنان را هم در عرصه خصوصی و هم عمومی، زیردست قرار می دهد.

آیا زنی را که تصمیم می گیرد فقط خانه دار بماند می توان فمینیست نامید.

در درجه اول باید بگوییم که با توجه به حجم کار خانگی نباید آن را کم ارزش تلقی کرد. فمینیست ها زنان خانه دار و یا خانه داری را خوار و خفیف نمی دانند. در واقع، یکی از عمده ترین موضوعات مبارزه فمینیست ها این است که کار خانگی رسمیت یابد و به آن بها داده شود. اگر ارزش و اهمیت کار خانگی شناخته شود. مردان هم ممکن است نه تنها قدر آن را بدانند، بلکه بخشی از آن را بر عهده بگیرند. در واقع، تلاش فمینیست ها در سراسر جهان، دولت ها را وادار ساخته است که ارزش مادی کار خانگی را محاسبه کنند و به این ترتیب سهم زنان را در اقتصاد کشور به رسمیت بشناسند. دفتر توسعه سازمان ملل در گزارش توسعه انسانی سال ۱۹۹۵، ارزش سالانه کار بدون دست مزد زنان را یازده تریلیون دلار آمریکایی برآورد کرده است.

<