خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل چرا مدافعان زنان از فمینیست نامیدن خود بیم دارند؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل چرا مدافعان زنان از فمینیست نامیدن خود بیم دارند؟ :

اینترنت

چکیده: زنان در ایران در معرض تبعیض جنسیتی اند. برای رفع این تبعیضات باید پویش زنان به یک جنبش نشان دار با عنوان فمینیسم تبدیل شود. بدین منظور باید تمامی عوامل فمینیستی دفاع از حقوق زنان – اعم از متفکران و عناصر اصلی، هواداران و علاقه مندان – با نشانِ «فمینیسم» معرفی شوند و ترسی از فمینیست نامیده شدن نداشته باشند.

زنان در ایران، در معرض تبعیض جنسیتی^(۱) هستند؛ تبعیض هایی که قوانین رسمی، سنت های بازاندیشی نشده مذهبی و فرهنگ مردسالار آنها را تقویت می کند. شمار زیادی از زنان ایران، نسبت به این تبعیض ها آگاه شده اند و از آن رنج می برند و خواهان اصلاح چنین وضعیتی هستند؛ تعداد زیادی از زنان و مردان در تشکل ها و محافل گوناگون، با تبعیض های جنسیتی مخالف اند و بخشی از آنها برای رفع آن مبارزه می کنند؛ با این همه، پویش زنان هنوز به یک پویش تعیین کننده و اثرگذار مستقل تبدیل نشده است.

به بیان دیگر، پویش زنان هنوز خود را به اندازه یک جنبش اجتماعی به نام «جنبش زنان» ارتقا نداده است. برای این ادعا دلایل گوناگونی می توان ذکر کرد.^(۲) یکی از آنها این است که پویش زنان وقتی به جنبش تبدیل می شود که جامعه شاهد فعالیت «حاملان» با نشان باشد. در جوامعی که شاهد جنبش زنان بوده اند، حاملان این جنبش با عنوان «فمینیست» شناخته شده اند؛ در صورتی که در ایران حتی مدافعان زنان (که همان فمینیست ها هستند) از کاربرد واژه فمینیست بیم دارند.^(۳) ازاین رو، تنها پس از ظهور حاملان با نشان می توان انتظار تکوین تدریجی جنبش زنان را داشت.

چرا حاملان نقشی محوری در تکوین جنبش ها و از آن جمله جنبش زنان دارند؟ حاملان همان کسانی هستند که تنها از تبعیض علیه زنان رنج نمی برند، بلکه با فعالیت فکری – عملی، فردی – جمعی و محفلی – سازمانی در راه رفع تبعیض کوشش می کنند و با عوامل و نهادهای استحکام بخش تبعیض مبارزه می کنند. به بیان دیگر، حاملان کسانی هستند که یک یا چند مسئله اجتماعی را – در اینجا مسئله زنان را – به یک جنبش اجتماعی تبدیل می کنند تا با «قدرت اجتماعی» ناشی از جنبش، حقوق پایمال شده و شرایط نابرابر جنسیتی را که معمولاً قدرت سیاسی و قدرت نهادهای مرد و پدر سالار آنها را تغذیه می کنند، برطرف کنند.

با این همه، مفهوم «حاملان جنبش» دربرگیرنده چهار دسته از افراد مختلف جامعه در جریان جنبش زنان است:دسته اول، همان فعالان اصلی یا «هسته پیش برنده» مطالبات زنان در جامعه در جریان پویش زنان است. این عده معمولاً کسانی هستند که اولاً، خودشان نسبت به وضعیت زنان و راه های برون رفت از آن آگاهی دارند و با گفتمان ها، نظریه ها و راهبردهای فمینیستی نیز آشنا هستند؛ ثانیا، از توانایی بسیج کنندگی و هدایت زنان برای آگاه سازی و توانمندسازی نسبت به استیفای حقوقشان برخوردارند. آنها از برچسب فمینیست نه تنها شرمنده نیستند، بلکه به آن می بالند و افتخار هم می کنند و تقریبا تمام وقت خود را به مبارزه در راه رهایی زنان اختصاص می دهند.

دسته دوم، «هواداران» فمینیست ها هستند. هواداران ممکن است کیفیت دسته اول را نداشته باشند و تمام وقت خود را صرف اهداف فمینیستی نکنند، اما معمولاً به فراخوان های گوناگون دسته اول (مانند کمک مالی، اختصاص وقت، شرکت در اجتماعات و مناسبت ها) پاسخ می دهند. دسته سوم از حاملان، «علاقه مندان» به شعارهای فمینیستی هستند. این عده، برخلاف دسته دوم، انرژی و وقت زیادی را اختصاص نمی دهند، ولی دوست دارند اهداف فمینیست ها در جامعه تحقق پیدا کند و اگر برای آنان زمینه نگران کننده ای به وجود نیاید، آماده هم دردی و تشویق فمینیست ها (مانند رأی دادن به نمایندگان آنها) هستند.^(۴)

دسته چهارم شامل انبوه میلیونی «بی طرفان» در جامعه است. بی طرفان در جامعه غرق در زندگی خود هستند، ولی اگر بنا به عللی فکر کنند بازار حاملان دسته اول و دوم (و بعد سوم) در جامعه گرم شده و رونق گرفته و در شرایطی که نشانه های پیروزی آنها به چشم بیاید، به احتمال زیاد، عده بسیاری از آنها به پویش زنان می پیوندند.

در ذیل این تقسیم بندی، اکنون بهتر می توان به این پرسش پاسخ داد که چرا تاکنون در ایران پویش زنان به جنبش تبدیل نشده است؟ وقتی که هنوز مدافعان حقوق و شرایط برابر زنان، خود را آشکارا با عنوان فمینیست (طرفداران حقوق زنان) هویت یابی نمی کنند و به جامعه نمی شناسانند، این بدین معناست که «هواداران» و «علاقه مندان» از هسته بسیج گر و هدایت کننده در جامعه محروم اند و جمعیت بی طرف هم به زندگی خود ادامه می دهد و در جامعه هم خبری از جنبش زنان نخواهد بود. اینک به پرسش اصلی این نوشته می رسیم: چرا مدافعان زنان، یا دسته اول حاملان، از کاربرد واژه فمینیست نگرانی دارند و خود را با این واژه هویت یابی نمی کنند؟ از میان دلایل گوناگون، چهار دلیل این نگرانی را به حد کافی توضیح می دهد: ۱. مدافعان زنان خود را با واژه فمینیست هویت یابی نمی کنند زیرا آنها و نیز جامعه، فکر می کنند فمینیسم با «نهاد خانواده» که بنیان جامعه است ضدیت دارد، اما این نگرانی ناشی از بی توجهی به بدنه اصلی گفتمان ها و مطالبات فمینیستی در دویست سال گذشته است؛ زیرا فمینیست ها عمدتا با نهاد خانواده ضدیت ندارند، بلکه با نوع خانواده «مردسالار» ضدیت دارند و به جای آن بر «خانواده دموکراتیک» تأکید می کنند.^(۵) تنها در معدودی از شاخه های فرعی گفتمان ها و مطالعات فمینیستی است که از «ضدیت با خانواده» سخن می رود. ۲. آن شاخه از فمینیسم که بر «آزادی بدن» تکیه می کند، این نگرانی را در میان مدافعان زنان ایجاد می کند که گویی فمینیسم باعث رشد و گسترش بی بندوباری یا «اباحه گری» است. این نگرانی نیز پایه محکمی ندارد. اولاً، حرف اصلی گفتمان ها و مطالبات فمینیستی گسترش اباحه گری نیست. آنها در تندترین ارزیابی هایشان تنها می گویند «لذت جنسی» هم حق مرد و هم حق زن است، اما در خانواده های مردسالار، تنها «لذت جویی» مردان مورد توجه است.

ثانیا، فساد و بی بندوباری جوامع مردسالار کمتر از جوامع دموکراتیک نیست، ولی چون این اباحه گری در بخش های پنهان جامعه است و دیده نمی شود، عده ای فکر می کنند گویی این پدیده وجود ندارد و بی بندوباری ویژه جوامع غربی است. ثالثا، البته وضعیت جامعه ای که در آن زنان و مردان حقوق و شرایط برابر داشته باشند (حداقل در تئوری)، برآیندهای ناخواسته ای دارد که با یک جامعه مردسالار متفاوت است. اما این وضعیت به هیچ وجه دلیل نمی شود که ما فمینیسم را به اباحه گری فروکاهیم. چنین فروکاستن بی پایه ای مانند فروکاستن آثار دموکراسی به «ارتداد» و آثار صنعت به «دود» یا فروکاستن دین اسلام به «مسلک خوارج» است.

۳. سومین دلیل این نگرانی بی پایه، به پیشینه مارکسیستی فمینیست ها در دو دهه اخیر در کشورهای غربی مربوط است. باز اولاً، شاخه اصلی فمینیسم در تاریخ آن، بر دوش فمینیست های اصلاح طلب بوده و فمینیست های چپ هم تنها فمینیست های مارکسیست – لنینیست (که همه اغلب از این شاخه از چپ می ترسند) نیستند، بلکه فمینیست های چپ میراث بر سوسیالیسم اروپایی و سوسیال دموکراسی نیز هستند و شاخه چپ افراطی و استالینی فمینیست نیز، هیچ وقت از حد یک «فرقه» گذار نکرده است. ثانیا، فمینیسم هم مثل دموکراسی (در عالم سیاست) با چپ و راست همراه بوده است و به همان دلیلی که ما «دموکراسی» را به چپ استالینی نمی توانیم فروکاهیم، فمینیسم را هم نمی توانیم.

۴. دلیل دیگر این است که ما در جامعه ای زندگی می کنیم که یک گرایش بنیادگرای مذهبی بر بخش های اصلی ارکان دولت پنهان این جامعه مسلط است و اگر کارگزاران این دولتِ پنهان، فضای داخلی و بین المللی را مساعد ببینند، اوضاع را بر «فمینیست ها» تنگ خواهند کرد. ازاین رو، لذا حتی زنان معتقد به فمینیسم، از اینکه خود را فمینیست بنامند احتیاط می کنند.

از آنچه در این نوشته آمد می توان نتیجه گرفت که مدافعان زنان بیهوده نگران اند. (البته به جز نگرانی ناشی از دلیل چهارم) آنان بدون دغدغه می توانند از واژه های فمینیست، فمینیست های ایرانی، فمینیست های اصلاح طلب و فمینیست های مسلمان استفاده کنند و با این هویت یابی و پرچم داری در راه اعتلای موقعیت زنان گام بردارند.^(۶) بدون گذار از چنین فرآیندی، «میلیون ها بی طرف» هم چنان با تبعیض ها می سازند و زندگی می کنند.

اشاره

نویسنده مدعی است زنان در ایران در معرض تبعیض جنسیتی اند. این ادعا مبتنی بر این پیش فرض است که ایشان و همه فمینیست های خارجی و داخلی هر گونه تفاوت حقوقی و اجتماعی میان زن و مرد را هرچند بر اساس منطق دینی و عقلی باشد تبعیض می دانند؛ درحالی که نه تنها در اندیشه دینی، بلکه در بسیاری از فرهنگ ها و تمدن ها، بر اساس تفاوت های عمیق روحی و روانی میان زنا