خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفی ؛ نامدارن خطه ی قفقاز

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفی ؛ نامدارن خطه ی قفقاز :

. شیخ عبدالغنی بادکوبه ای

(شهادت: ه ق)

شیخ عبدالغنی باد کوبه ای، در زمانی که بادکوبه و قفقاز تحت سیطره ی حکومت تزاری روس بودند، در آن شهر دیده به جهان گشود. وی درس های مقدماتی را در زادگاهش، باکو، نزد عده ای از علما، روحانیون و فضلای محلی فرا گرفت و سپس برای تکمیل معلومات و تحصیلات به شهر مقدس نجف اشرف، آن دانشگاه بزرگ شیعی و آن پایگاه علم، عزت و شرف، سفر کرد.

در نجف اشرف، علاوه بر خوشه چینی از خرمن علم و دانش بزرگان آن حوزه، به ویژه از محضر دو دانشمند برجسته و دو آیت بزرگ دین خدا، از فضل و کمال بهره جست. آن دو تن، یکی آیت الله محقق فاضل مولی محمد ایروانی بود. این بزرگ مرد، خود، از پیشوایان و مراجع گران قدر شیعه بود که در علوم گوناگون از آگاهان و سرآمدان زمانه اش محسوب می شد. وی، خود، شاگرد مستقیم بزرگانی همچون صاحب جواهر، صاحب انوار الفقاهه و شیخ بزرگ، شیخ انصاری بود. دومین استاد شیخ عبدالغنی، علامه حاج میرزا حبیب الله رشتی بوده، که حوزه ی درسی بزرگ و ارزنده ای داشته و به نظر استاد، حضرت آیت الله العظمی فاضل لنکرانی، بزرگ ترین شاگرد شیخ انصاری(ره) می باشد. وی نیز شاگردان عالم و فاضلی را تحویل جامعه ی فضیلت و کمال داده است.

پس از کسب فیض از این بزرگان، به تربیت گروهی از عاشقان علم و دین پرداخت و علمای نامداری را تحویل جامعه ی علمی داد که عده ی آنان بسیار و شمارش آنان دشوار است. درباره اش گفته اند که استادی اش، در رشته های علوم عقلی و نقلی، بر همه ی همگنان اثبات شده و مورد اعتراف آشنایان دور و نزدیک قرار گرفته بود. تألیفات ارزنده ای از خود به یادگار گذاشت که ارزنده ترین آنها در رشته های فقه و اصول است. با این حال گرامی ترین یادگارهایش، همان شاگردان عالم و فاضلش بوده اند که یکی از برجسته ترین آنها، شیخ عبدالغنی بادکوبه ای می باشد که خود نیز از بزرگان علم و دین و شرف بوده است.

بازگشت به زادگاه

شیخ عبدالغنی، پس از آن که از چشمه سار علم و فضیلت دانشگاه علمی نجف اشرف جرعه های سیراب کننده نوشید و به ویژه از آن دو آیت دین درس دین و علم و معرفت گرفت و خرمن ها از خزانه ی دانش نجف فراهم آورد، با دامنی پر از مرواریدهای غلتان علم و اخلاق، به زادگاهش برگشت تا در آن جا، در میان طالبان علم، به ویژه در میان جوانان، بذر علم و شرف بکارد.

هنوز روحانی جوانی بود که در زادگاهش، مکتب درس و بحث ارزنده ای را پایه گذاری کرد و سلسله ی خدمات دینی، علمی و اجتماعی را بنیان نهاد که به زودی به بار نشست و ده ها شاگرد عالم، فاضل و صاحب مکارم اخلاق را تحویل جامعه ی آن روز بادکوبه داد.

این استاد گران مایه، از زبان و قلم دانشمند عالی مقدار، میرزا محمد علی اردوبادی، در کتاب قطف الزهر چنین معرفی شده است:«وی شهید راه دین، قربانی راه ذلت ناپذیری، جان باخته ی راه شرف، قهرمان حق و راستی، پهلوان میدان ایمان و دین داری و آموزگار قرآن است».

آری!شخصیتی چنین والا و عالی مقام، در شهر خود، از عمق جان و بازبان وبیانی آتشین و نافذ، همه ی مردم را همه روزه از بالای منبر یا حتی در کوچه و خیابان دعوت می کرد که همواره و در همه حال، به تعالیم قرآن کریم عمل کنند و خویشتن را به مکارم اخلاقی آراسته گردانند.

چنین دعوتی، در چنان سرزمینی، البته کار آسانی نبود، بلکه بر سر راه این مقصود، همیشه موانع بسیار و سختی های طاقت فرسا وجود داشت. حکومت وقت، با تعالیم اسلامی، روی موافقت نداشت، چرا که سرزمین، سرزمین کفر، و حکومت، حکومت کافران تزاری بود. پس مأموران حکومت و اساسا شرایط حاکم بر جامعه ی آن روز بادکوبه، ایذا و آزار بسیار و دشواری های جان فرسایی را برای او ایجاد می کردند. با این حال او، که سرا پا عشق به هدف مقدس گسترش تعالیم اسلامی بود، تمامی این موانع و مشکلات را، به خاطر ایمان عمیقی که به هدفش داشت، به جان می خرید و با روی باز تحمل می کرد.

علامه امینی درباره ی وی می نویسد:

«… آن زمان، دستگاه حاکمه ی کافر کیش تزاری، بر بادکوبه و مناطق مسلمان نشین وسیعی تسلط داشت و مسلمانان زیر فشار استبداد وحشتناکی به سر می بردند. در آن شام تیره و تار، او چون مشعلی فروزان می درخشید؛ نور می پراکند؛ سرمشقی آموزنده برای دانش پژوهی و نمونه ی درخشان پرهیزکاری، پارسایی، عدالت و انصاف بود، تا آن که رژیم تزاری در روسیه سرنگون گشت؛ ریشه هایش از خاک برکنده شد و آن دژخیمان مستبد به کیفر آخرت که در انتظارشان است، شدیدتر و جاودانه تر خواهد بود».

رنج تمام نشدنی مسلمانان…

نابودی حکومت تزاری، به معنای نجات مسلمانان از سختی ها و موانع و به معنای پایان مصایب و دشواری های آنان نبود، زیرا پس از تزارها، حکومت ضد دین بلشویک ها روی کار آمد. اگر حکومت تزارها مخالف اسلام و شیعه بود، حکومت بلشویک ها، اساسا با هر دین و مذهبی، و بالاتر از همه، با خدا سر جنگ داشت و اصولاً بر ضد دین حرکت می کرد. بنابراین، نه تنها مشکلات مسلمانان، و به ویژه مشکلات و موانع شیخ عبدالغنی تمام نشد، بلکه به نوعی تازه و به صورتی دیگر، سیاست سرکوب دین داران و فشار و آزار جانکاه بر مسلمانان ادامه یافت و حتی در مواردی شدت گرفت.

جریان آزار و اذیت دین داران، در تمامی سرزمین های حکومت بلشویک ها گسترش یافت؛ منطقه و شهر به شهر پیش آمد تا سرانجام به منطقه ی قفقاز و شهر بادکوبه رسید. حکومت جدید، عَلم جنگ با هر دین و مذهبی بیفراشت و خواست که هر نوع اندیشه ی دینی و تفکر مذهبی را در سراسر روسیه از بین ببرد. در آن هنگام، روحانی آزاده و بی باک، شیخ عبدالغنی بادکوبه ای، جان برکف گرفت و با تمام قوا، به مقابله با این فرهنگ جدید شتافت.

دراین راه، او تنها نبود؛ جمعی دیگر از عالمان دین همراه و همدوش او بودند که با هم رهبری گروه مسلمانان و دین داران منطقه را بر عهده گرفتند و به میدان مبارزه با الحاد، افکار مادی و کفرآمیز و شرک آلود گام نهادند. آنان بی هیچ بیم و هراسی به میدان آمده بودند، زیرا آن که در راه هدف دست از جان می شوید دیگر هراسی به دل راه نمی دهد.

این مبارزات، تا جایی ادامه یافت که هنوز سران حکومت بلشویکی، تمامی سرزمین پهناور روسیه آن روز را در قبضه ی قدرت نگرفته بودند. حدود سیزده سال پس از انقلاب بلشویکی، مأموران حکومت الحاد، تفکر مادی و ضد الهی، سیطره ی خود را بر همه جا گسترش داد و تا قفقاز و بادکوبه پیش رفت.

در آغاز م و سال ه ق بود. مأموران حکومت کمونیستی و استالینی، برای از بین بردن آخرین موانع از سر راه خود، به دستگیری، حبس و کشتار رهبران دینی مردم، به ویژه رهبران مسلمانان پرداختند. در این گیرو دار شیخ عبدالغنی بادکوبه ای، همرزمان و همگامانش نیز دستگیر شدند و چون سختی بند و زنجیر را به جان خریدند، خشم مأموران را برانگیختند. این خشم چنان شعله کشید که چهار ماه پس از دستگیری و حبس، آن مرد بزرگ و عالم خدایی را به شهادت رسانیدند.

گفتار علامه امینی

علامه امینی درباره اش گفته است:«وی مردی ادیب و سخن دان نیز بود و اشعار زیبایی، به دو زبان فارسی و ترکی، می سرود که همه دلنشین و روان است».

علامه افزوده است:«آن بزرگ مرد، قدرت استدلال و بحث، سرعت جواب و حضور ذهنش چنان بود که با قلم وصف نمی شود».

. شیخ حنیفه و سید محمد باکویی

از دیگر همرزمان و همسنگران مرحوم شیخ عبدالغنی بادکوبه ای، یکی استاد بلند مرتبه، شیخ محمد حنیفه و دیگری سید محمد بادکوبه ای بودند.

علامه امینی می نویسد: «در همان زندان، در کنار این شخصیت، دو دانشمند بزرگ دیگری از قهرمانان جنبش اسلامی بودند که در تبلیغ و نشر حقایق با وی همکاری و همراهی داشتند؛ یکی علامه ی توانا سید

محمد باکویی و دیگری عالم پاکیزه خوی، شیخ محمد حنیفه بود که عمری به مبارزه با هواپرستی و گمراهی و دعوت حق گذرانیده بود. از خدمات علامه سید محمد، تأسیس دانش سرایی دینی را می توان نام برد، که تعداد زیادی دانشجو داشت و خود در آن تدریس می کرد و علی رغم حمله ی ضد دینی بلشویک ها، رونق روز افزون می یافت.

علاوه بر این سه شخصیت، علامه شیخ حسن رماناتی، که در دهکده ی «بزوانا» از توابع بادکوبه می زیست و خطیب زبر دست، شیخ کامیاب، جمعی از آنان اعدام شدند و عده ای تبعید. از اعدام شدگان، شیخ حنیفه بود که پس از شیخ عبدالغنی بادکوبه ای اعدام گردید. رحمت خدا بر آنان باد».

. شیخ عبدالغفار اردوبادی

یکی دیگر از اعدام شدگان، دانشمند مبرز، میرزا عبدالغفار اردوبادی بود؛ فاضلی تیز هوش، با ذهنی پاک و تابان و مقامی نمایان که در نجف اشرف نزد آیت الله شیخ الشریعه ی اصفهانی تحصیل کرده بود. چون به اردوباد برگشت و به تبلیغ کمر بست، بعد از دستگیری شیخ عبدالغنی بادکوبه ای، او هم دستگیر، زندانی و به فیض شهادت نایل آمد.

. ادیب محمد فضولی

شاعر محمد فضولی، فرزند سلیمان، در سال ه ق، در کربلا دیده به جهان گشود و در سال ه ق برابر با م در حله یا کربلا چشم از جهان فرو بست. البته محل ولادت، تاریخ دقیق تولد و مدفن وی را نمی توان با قاطعیت مشخص کرد.

خود شاعر در پیش گفتار دیوان ترکی خود خبر می دهد که در عراق عرب تولد یافته؛ در همان جا رشد کرده و تا پایان عمر خود از محل ولادتش پای بیرون ننهاده است.

شاعردرپیش گفتار دیوان ترکی خود و همین طور در اثر دیگر خود به نامحدیقه السعدابه صراحت به این امرکه زبان مادری او ترکی است، اشاره می کندوآثارشاعرنیزمؤید نیرومند و بی چون چرای این حقیقت می باشد.

محمد فضولی به تأیید بیش تر تذکره های معتبر از جمله تذکره های عهدی فایضی، ریاضی و چلپی در سال ه ق، برابر با م، در اثر بیماری طاعون، درگذشت و تاریخ وفات، و با عبارت«کچدی فضولی»(**)، که با محاسبه ی حروف ابجد همان تاریخ ه ق می شود، ثبت گردیده است.

اگر گفته شود که محمد فضولی بزرگ ترین شاعر تغزلی ترک زبان است نه تنها سخنی به گزاف گفته نشده و راهی به خطا پیموده نگردیده، بلکه این مطلب از قول محققان، تذکره نویسان بزرگ، مستشرقان، دانشگاهیان، ادب شناسان و ادب دوستان نقل شده و می شود. این حقیقت که آسمان ادب ترک ستاره ای به درخشندگی محمد فضولی به خود ندیده، در آثار بیش تر محققان انعکاس آشکار دارد.

عهدی بغدادی، که خود معاصر شاعر بوده است، در تذکره ی گلشن الشعرا، که هفت سال پس از فوت شاعر خاتمه یافته، از او به عنوان شاعری عالم و متفکر که به سه زبان ترکی، فارسی و عربی احاطه و تسلط کامل و استادانه دارد، نام می بردو می گوید که آثار وی درهمان زمان حیاتش در ایران، ترکیه، عربستان و عراق شهرت به سزایی پیدا کرده است. عهدی اضافه می کند که تأثیر و نفوذ ادبی شاعر بر روی معاصران خود بسیار قابل ملاحظه و معتنابه می باشد. لطیفی، در تذکره ی مشاهیر الشعرا، که تحریر آن ده سال قبل از وفات شاعر پایان گرفته، می نویسد که محمد فضولی در خلق آثار بی نظیر خود شیوه ای مبدعانه و طریقی مبتکرانه دارد. او می گوید که شیوه ی شاعر به شیوه ی امیر علیشیر نوایی نزدیک است، ولی طرز بیان محمد فضولی دلفریب و فسونکار و اسلوب شعری اش عجیب و حیرت انگیز می باشد.

سید عظیم شیروانی در تذکره ی خود آورده که محمد فضولی یگانه ی عصر است. او اضافه می کند که وی یکی از چهره های تابناک و جاودانه ی ادب جهان می باشد.

پروفسور گیب، درباره ی شاعر بزرگ، این گونه سخن می گوید:«او شاعری آذربایجانی است. در تمام ادبیات زبان ترکی نامی والاتر و سترگ تر از نام محمد فضولی نمی توان پیدا کرد. استعداد و ذوق برجسته و اصیل محمد فضولی و برخورداری وی از اندیشه و تفکر علمی- فلسفه، این امکان را می دهد که بتوان او را به خورشیدی که در شرق می درخشد، تشبیه کرد». او اضافه می کند که هیچ شاعر ترکی را نمی توان سراغ داشت که به زیبایی، انسجام، استحکام، صلابت و پر محتوایی شعر فضولی، در نوع غزل، شعری پرداخته باشد. موسیقی و آهنگ درونی غزل های محمد فضولی از قدرت و صلابت ویژه ای برخوردار است. شاعر در پرداختن به شعر از هیچ شاعر دیگری تقلید و اقتباس نکرده، بلکه از قلب و حیات درونی مخصوص به خود الهام گرفته است. محمد فضولی با نیروی عظیم استعداد و با نور تابناک اندیشه اش راهی ویژه برگزیده و در این راه او را خلفی نیست».

آثار گران قدر محمد فضولی در