خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی شامل 68 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقومات دموکراسی :

اندیشه جامعه ، ش ۱۷ و ۱۸

چکیده: آزادی و دموکراسی ایجابی بر پایه سه مقوله تفرد، تکثر و تحمل بنا می شود و مؤلفه های انتخابات دموکراتیک را می توان انتخاب گری و انتخاب پذیری، انتقادگری و انتقادپذیری، رقابت گری و رقابت پذیری و پاسخ دهی و مسؤولیت پذیری بر شمرد . دموکراسی ایجابی در شرایط سیاسی تنگ و انحصارطلبانه ایران قابل تحقق نیست و حضور گسترده مردم و جوانان در انتخابات اخیر نشان دهنده رای منفی مردم به رفتار و الگوهای سیاسی حاکمان است .

در فلسفه های سیاسی دوره جدید، دو وجه سلبی و ایجابی (منفی و مثبت) از آزادی مد نظر قرار می گیرد . وجه سلبی آزادی، معطوف به برون آیی انسان از سلطه سلطه گران و طرد قیمومیت غیر و وجه اثباتی آن، اعمال حق و نظر و انتخاب مستقل است . در واقع، نوعی توالی منطقی و زمانی میان این دو نوع از آزادی برقرار است; از این رو، هدف دموکراسی و آزادی را در رقابت برابر در کسب قدرت تلقی می کنند و بر عنصر ارادی تاکید می ورزند . برنده این رقابت ارادی، به اعمال اقتدار ناشی از مشروعیت انتخاب ایجابی مردم مبادرت می نماید .

اساسا مدرنیته با امکان نقد و نفی و سپس اثبات بر مدار عقل خودبنیاد شکل گرفت . عقلانیت انتقادی و خردباوری دوره جدید پس از برهه رنسانس، بر مدار تفرد و ابراز خود و نفی هر گونه متولی گری بر انسان پدید آمد . البته فرد فردانیت یافته، معنا و اقتضای جمع و منافع جمعی را می شناسد; از این رو نه نافی جمع و تکثر، که مکمل آن است و با فرد اتمیستیک سوداگر که منافع جمع و انگیزه های ملی را پایمال منافع محدود فردی، خویشاوندی و جناحی خویش می سازد، تمایز تام و تمامی دارد . در فلسفه سیاسی با نوعی توافق عمومی بر قراردادهای اجتماعی به قانون می رسند . قانون امری کلی و جمعی و مقدم بر امر جزئی و فردی است که در عین مراقبت از حیطه های تفردی ایجابی و هم طرازبینی انسانی، بر برون روی از این مرز که آسیب بر تفرد غیر و آسیب اجتماعی و برتربینی را در پی دارد، مراقبت و از آن بازداری می کند . در حقیقت، پذیرش تکثر در آرا و روش ها و قبول غیریت و دگربودگی در عرصه های معرفتی، اجتماعی و سیاسی، لازمه تفرد است که در قالب احزاب از سوی دولت برآمده از ملت پاسداری می شود; بنابراین، تکثر به معنای قائل بودن به اموری ماورایی، مانند عدالت، آزادی، شان انسانی، اخلاق، حقوق بشر و احترام متقابل، و برتر نشاندن انسان نسبت به نژاد، عقیده، طبقه، قومیت و ملیت، زبان، جنسیت و قبول این که حق سیاسی، امری نسبی، عینی، بیرونی و توزیعی است، می باشد .

تحمل نیز به معنای داشتن حداکثر ظرفیت و انعطاف پذیری نسبت به آرا و افکار مخالف، کاتالیزور دو مقوله مهم «تفرد» که بر برابری انسان ها و «تکثر» که بر تمایز انسان ها نظر دارد، می باشد و ترکیب آن دو به حساب می آید; بنابراین، تحمل در تعامل میان دو فرد یا دو گروه مخالف معنا می دهد و سازگاری فعال شهروندانی است که در کنار هم و با حفظ و قبول اصول یکدیگر و پذیرش دگراندیشی و دگررفتاری به زیست سیاسی و اجتماعی اشتغال دارند .

بنابراین، برجسته سازی هر یک از وجوه اختصاصی تر آدمیان نسبت به عمومیت نوع انسانی آنها، اعم از اشرافیت، توانگری اقتصادی، مذهبی، نخبه گی و … می تواند به حکومت های اریستوکراتیک، اولیگارشیک، توتالیتر، تئوکراتیک و … بینجامد که همه انواعی از حکومت های غیردموکراتیک هستند .

جدا از فیلسوفان مدرنیته، هیچ یک از فیلسوفان پست مدرن نیز علی رغم نقد جراحانه و چپ گرایانه بر وجوهی از تبعات مدرنیسم، نظیر فاشیسم، توتالیتاریسم و خشونت گرایی، این شکل از حکومت را نقد گذشته گرایانه نوستالژیک اتوپیک نکرده و تنها در صرافت تکمیل و تمهید هر چه بیشتر حق حاکمیت مردم در تعدیل انواع دموکراسی کوشیده اند .

آنچه ذکر شد، مضامینی از دموکراسی و آزادی ایجابی است . اگر آزادی های سلبی به تدریج به آزادی های ایجابی نینجامد، تدریجا آزادی های سلبی نیز رنگ می بازد .

حال باید دید جامعه ما به چه میزانی از تفرد، تکثر و تحمل تعمیق یافته برخوردار است و چه مقدار از اینها در فرد و اجتماع ما درونی و خوگرفته و نهادینه شده و در چه حدی از نظام های تربیتی، آموزشی و فرهنگی ما به آموزه های مسلم تبدیل شده است . در این سخن تردیدی نیست که در جامعه ما، اصل این مقوله ها نیز در قرائت رسمی بعضی، محل نفی و مناقشه است . بدیهی ست سخن از دموکراسی ایجابی در چنین حیطه ای سالبه به انتفای موضوع است و برای این منظور کافی است که به درصد بالای تملک قدرت از سوی مصادر غیر انتخابی که بعضا رای سلبی از مردم دریافته اند، نگاه کنیم، یا توجه کنیم به مجمعی انتصابی که علی رغم تصریح قانون، در جای مجلس قانون گذاری می نشیند و برتر از مجلس در کنار نهادی غیرانتخابی دیگر، مصوبات مجلس نمایندگان را به گونه ای بی بدیل در مجالس جهان، بلااثر و قومی می کند .

مؤلفه های انتخابات دموکراتیک ^(۱۵)

انتخاب گری و انتخاب پذیری: بر طبق قاعده قانونی بازی دموکراتیک، حق انتخاب غیرتکلیفی افراد متفرد، منتشر و متکثر، بی هیچ کنترل گر و تعدیل کننده ای، تعیین بخش حاکمان است . حوزه های دیگر، انتخاب فرد را محدود نمی کنند و به معرفی اصلح که غالبا بدیل های انتخابی را از میان می برند، مبادرت نمی نمایند . انتخاب گران، از میان بدیل های انتخاب شونده درگیر رقابتی جدی، نه نمایشی، دست به گزینش می زنند .

اما اگر معیارهای غیرمردمی محدوده رقابت انتخاب شوندگان را تنگ و محدود نماید، عملا حق انتخاب کثیری از انتخاب کنندگان از شکل ایجابی به شکل سلبی میل خواهد کرد و مردم برای بازداری از انتخاب کسی، گزینه یا گزینه های ترجیحی را برمی گزینند .

انتقادگری و انتقادپذیری: عقلانیت انتقادی، دستاورد مهم مدرنیته می باشد و موضوع قرار دادن همه امور در قلمرو نقد، اشتغال ذهنی فیلسوفان دوره جدید بوده است . انتقاد و انتقادگری و بستر و امکان فراهم آمدن آن در جوامع دموکراتیک، امری درون فردی و نهادی شده اجتماعی و جمعی است . دموکراسی به گونه ای دیالتیکی از تقابل و تضارب آرا و افکار حاصل آمده است . نقد حاکمان و سلب قدرت از آنان، روی دیگر سکه نهادن آنان بر قدرت است . جرات انتقاد کردن و ابراز رفتار مخالفتی در افراد و گروه های مخالف، نشان گر تعادل شخصیتی و هویتی در ارتباطها و تعامل های اجتماعی است . وجود احزاب مخالف و آزادی عمل آنها، سنگ محکی در سنجش عیار دموکراتیک نظام هاست . گروه های اپوزیسیون، کنترل گر و نظارت کننده قدرت محسوب می شوند . محک نقدناپذیری در ایران با تابویی و ورایی و قدسی کردن ارکان قدرت توام است . غالبا برخلاف نصوص صریح قانون اساسی، حتی مراکز انتخابی از حقوق نظارتی خود محروم می شوند; تا چه رسد به گروه های مخالف که غیر خودی و عامل بیگانه محسوب می شوند و انتقادشان مستلزم تحمل عقوبتی سخت و هول آور است .

رقابت گری و رقابت پذیری: در جوامع دموکراتیک، رقابت مثبت احزاب و زمینه پذیرش این رقابت از سوی حاکمان، وضعیت توزیع و اعمال قدرت را معین می سازد و هیچ میزانی از قدرت ایجابی و رسمی بیرون از این عرصه رقابت توزیع نمی شود . در این عرصه رقابت مثبت، افراد و گروه ها صرفا به توانمندی های خویش اتکا دارند و در تقویت آنها تلاش می کنند; بنابراین وقت و انرژی افراد و احزاب، مانند رقابت منفی، متمرکز و معطوف بر بازداری حریف و رقیب از بروز توانمندی ها و تقویت آنها نمی شود . از این طریق، بازدهی مضاعف رقبای توانمند و تلاش گر، متوجه پیشرفت جامعه خواهد شد . رقابت مثبت، منبع بزرگ انگیزشی برای همکوشی است و به انسجام گروه و جامعه و حفظ آن از تلاش و فروپاشی مدد رسانده، عملکرد افراد را با آسان سازی های اجتماعی در گروه و جامعه تسهیل می بخشد .

میزان رقابت و جابه جایی ادواری قدرت در ایران، جدا از محدودیت های ناشی از تبیین های فراقانونی و اعمال فشارهای غیر قانونی و ضد قانونی، در خود قانون نیز محدود و محصور است . ارکان انتخابی و رقابتی حظ محدودی از قدرت دارند . این حظ نیز به تناسب فرد و جریان منتخب، ده ها قید کنترلی می خورد و غالبا رکن انتخابی در چنبره ارکان انتصابی که بعضا تیر ترکش رای سلبی ملت مرگ سیاسی شان را سبب شده، متحیر و دست و پا بسته می مانند … . با این حال، گردش نخبگان در بهترین حالت این عرصه های رقابتی، با غمض عین از بسیاری خودی های مغضوب و مبغوض شده، در محدوده دو جناح حاکم است و جنبش اصلاح طلبی تغییری در این رویه مالوف نداده است .

با این وصف، غالب روشنفکران و مستقلان اصلاح طلب که حذف نامشان از عرصه رقابت ها امکان رای و انتخاب ایجابی را از انتخاب کنندگانشان می ستاند، با انگیزه ای سلبی به هدف طرد مخالفان اصلاحات، از مردم و حامیانشان می خواهند برای بازداری از قدرت گرفتن بازدارندگان اصلاحات، به باقی ماندگان اصلاح طلب در صحنه انتخابات که گزینه اولی و ایجابی آنها نیستند، رای دهند .

پاسخ دهی و مسؤولیت پذیری: کنترل گری بیرونی و حساب رسی از حکام، لازمه اساسی حکومت های دموکراتیک است . در رقابت های دموکراتیک، مردم به برنامه ها و به افراد رای می دهند . حزب پیروز نسبت به تعهدات ایجابی خویش در قبال مردم به دور از ابهام روش های جهان سومی، پاسخ گو و در واقع بدهکار آنها محسوب می شود . مردم نیز با نهادهای نظارتی به وارسی و حساب رسی از قدرت مستقر مبادرت می کنند . در ایران بخش وسیعی از مراکز قدرت نه انتخاب می شوند و نه کنترل و نظارت می شوند . در عین حال رقابت انتخابی نیز نه میان احزاب، که میان افراد منتسب به دو جناح است; از این رو، رقابت برنامه ای نیست واگر باشد ایجابی نیست . برنامه های سلبی هم نه جنبه تعهدآور، که دارای بار تبلیغی است . به این ترتیب، انتظارات ایجابی مردم نیز تحت الشعاع دل نگرانی های دیگری قرار می گیرد و به جای اصرار بر مطالبات مدون، ناگزیر می گردند بر حضور کسی در انتخابات اصرار ورزند و این امر ملت را رهین بذل لطف حضور می کند و بالتبع نه طلبکار، که بدهکار می سازد . از این روست که وعده ها در قبل و بعد انتخابات دگرگونه می شود و با ورود بلافاصله به صحنه پنهان سیاست، شفافیت و پاسخ گویی به محاق فراموشی می رود .

مشارکت و مشارکت پذیری: از سوی یونسکو، تعمیق مشارکت دموکراتیک به عنوان شاخصه اصلی توسعه پایدار قلمداد شده است; از این رو هر قدر بیشتر موازنه قدرت در سوی قدرت ناشی از انتخاب مردم پیش رود و از موانع مشارک