خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز

فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز شامل 120 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به «از پیش انگاری» از دو چشم انداز :

تاریخ دریافت ۱۷/۸/۸۰ 
تاریخ تایید ۲/۱۰/۸۰
چکیده:
نوشته حاضر به معرفی پدیده «از پیش انگاری» و طبقه بندی گونه های آن اختصاص یافته است. این ویژگی زبانی همواره توجه زبان شناسان را به خود معطوف داشته، ولی صرفا در محدوده پژوهشهای زبان شناسان باقی نمانده و با بسط منطق محمولات مرتبه اول و معرفی منطق محمولات مرتبه دوم از سوی منطقدانان، به یکی از مسائلی مبدل شده که علاوه بر زبان شناسان، منطقدانان را نیز مشغول خود ساخته است. در این مختصر کوشش خواهد شد، پس از معرفی «از پیش انگاری» به بحث و بررسی این پدیده از دو منظر زبان شناختی و منطقی پرداخته شود و ماهیت آن مورد بازبینی قرار گیرد.
واژگان کلیدی: از پیش انگاری، منطق محمولات، منطق جمله ها، استلزام معنایی ۱- مقدمه
«از پیش انگاری» [presupposition] یکی از انواع روابط معنایی در سطح جملات زبان است. این امکان وجود دارد که بر حسب اطلاعات موجود درون یک جمله بتوان به اطلاعات دیگری دست یافت. در چنین شرایطی، یک جمله می تواند پیش زمینه اطلاعاتی باشد که در جمله ای دیگر آمده است. به نمونه های (۱) و (۲) توجه کنید:
(۱) الف – خواهر مهرداد ازدواج کرد.
ب – مهرداد خواهر دارد.
(۲) الف – منوچهر از زندان برایم نامه ای فرستاده است.
ب – منوچهر در زندان است.
پدیده «از پیش انگاری» که برای نخستین بار از سوی استر اوسن (î۱۶) مطرح شد، در اصل به رابطه میان جمله های الف و ب در نمونه هایی نظیر (۱) و (۲) باز می گردد. در این شرایط، جمله های (۱) ب و (۲) ب برای (۱) الف و (۲) الف، «از پیش انگاشته» [presupposed]تلقی می شوند.
بحث درباره «از پیش انگاری» در زبان شناسی به حوزه مطالعات معناشناسی کشیده شده و در این حوزه، به طبقه بندی آن در میان انواع روابط معنایی در سطح جمله بسنده شده است. از سوی دیگر در منطق نیز بویژه پس از طرح دیدگاه راسل (î۱۳) درباره منطق جمله ها [sentential logic]، بررسی «از پیش انگاری» به تعیین ارزش صدق جملاتی کشیده شد که می توانستند به «از پیش انگاری» بیانجامند.
برای بررسی آنچه تاکنون در این زمینه صورت پذیرفته، ابتدا باید میان «از پیش انگاری» و یکی دیگر از روابط معنایی در سطح جملات زبان، یعنی «استلزام معنایی» [entailment]، تمایزی قانع کننده قائل شویم، سپس گونه های «از پیش انگاری» را به آن گونه ای که تاکنون مطرح بوده معرفی کنیم و از این طریق به مطالعات منطقدانان در این زمینه راه یابیم و به نتیجه گیری نهایی بپردازیم. این همان کاری است که به ترتیب در بخشهای بعدی نوشته حاضر انجام خواهیم داد. ۲- «از پیش انگاری» و استلزام معنایی
معمولاً «استلزام معنایی» را رابطه معنایی میان جملاتی معرفی می کنند که مفهوم یکی مستلزم مفهوم دیگری است. به بیان ساده تر، جمله الف مستلزم تایید جمله ب است. در این مورد به نمونه های (۳) و (۴) توجه کنید:
(۳) الف – گربه بهرام زاییده است.
ب – گربه بهرام ماده است.
(۴) الف- نهنگ به نوزادش شیر می دهد.
ب – نهنگ پستاندار است.
با توجه به نمونه های (۳) و (۴) می توان استلزام معنایی را، رابطه میان مفهوم جملاتی دانست که برحسب شرایط لازم و کافی واژه ها به یکدیگر مربوط می شوند. در نمونه (۳)، شرط لازم برای «زاییدن»، «ماده بودن» است و در جمله (۴) نیز «شیردادن» مشروط به «پستاندار بودن» است.
با آنچه درباره استلزام معنایی گفته شد، می توان میان این رابطه معنایی و از پیش انگاری تمایزی قائل شد. از پیش انگاری از طریق شرایط لازم و کافی مفهوم واژه ها صورت نمی پذیرد؛ در حالی که استلزام معنایی به همین ویژگی وابسته است. در نمونه (۳)، «ماده بودن» شرط لازم برای «زاییدن» است، در حالی که در نمونه (۱)، «خواهر داشتن» شرط لازم برای «مهرداد» نیست.
براساس آنچه گفته شد، در معناشناسی با قاطعیت میان «از پیش انگاری» و «استلزام معنایی» تمایز قائل شده اند. ولی مسأله به این سادگی نیست، زیرا وجوه اشتراک این دو رابطه معنایی سبب شده تا منطقدانان برخلاف زبان شناسان، «استلزام معنایی» را گونه ای «از پیش انگاری» تلقی کنند و دلایل قانع کننده ای در این باره برشمارند. در جای خود به این نکته خواهیم پرداخت. ۳- گونه های از پیش انگاری
معمولاً در مطالعات معناشناسان به انواع از پیش انگاری اشاره نمی شود، ولی منطقدانان میان سه گونه از پیش انگاری تمایز قائل می شوند و این انواع را «از پیش انگاری وجودی» [existential presupposition]، «از پیش انگاری وقوعی» [factive presupposition] و «از پیش انگاری مقوله ای» [categorial presupposition] می نامند (î۱ ص ۱۵۲). برای تشخیص این انواع به نمونه های (۵) تا (۷) توجه کنید. در این نمونه ها «از پیش انگاری» را با علامت î نشان داده ایم.
(۵) از پیش انگاری وجودی
الف – دوچرخه نادر دنده ای است î نادر دوچرخه دارد.
ب- شوهر ثریا مریض است î ثریا شوهر دارد.
پ – گربه فرهاد گل باقالی است îفرهاد گربه دارد.
همان گونه که در نمونه های (۵) مشاهده می شود، ویژگی «دنده ای بودن»، «مریض بودن»، یا «گل باقالی بودن» به چیزی مانند: «دوچرخه»، «شوهر»، یا «گربه» نسبت داده شده است و سبب می شود تا وجود آن چیز از پیش انگاشته شود.
(۶) از پیش انگاری وقوعی
الف – خیلی عجیب است که نادر رانندگی می کند î نادر رانندگی می کند.
ب- ثریا از مردود شدنش در امتحان متأسف است î ثریا در امتحان مردود شده است.
پ- مشکل ما این است که فرهاد ماجرا را نمی داند î فرهاد ماجرا را نمی داند.
براساس نمونه های (۶)، می توان، دریافت که در از پیش انگاری وقوعی، وقوع مطلبی مانند «رانندگی کردن نادر»، «مردود شدن ثریا در امتحان»، یا «عدم آگاهی فرهاد از ماجرا» مورد اشاره قرار می گیرد و به همین دلیل، چنین مطلبی از پیش انگاشته می شود.
(۷) از پیش انگاری مقوله ای
الف – برادر کوچک نادر کتاب می خواند î برادر کوچک نادر سواد دارد.
ب- گربه ثریا به بچه هایش شیر می دهد î گربه ثریا ماده است.
پ- رئیس فرهاد در تصادف اتومبیل کشته شد î رئیس فرهاد مرده است.
با توجه به نمونه های (۷) می توان دریافت که «از پیش انگاری» مقوله ای، همانی است که در معناشناسی «استلزام معنایی» نامیده می شود، زیرا «کتاب خواندن» مستلزم «سواد داشتن»، «شیردادن» مستلزم «ماده بودن» و «کشته شدن» مستلزم «مردن» است. حال به نمونه (۸) توجه کنید:
(۸) الف – نادر به بچه اش شیر می دهد î بچه نادر شیرخشک می خورد.
ب- ثریا در سه سالگی کنسرتو پیانوی شماره یک چایکوفسکی را به راحتی اجرا می کند î ثریا نابغه است.
پ – فرهاد روزی صدبار دستهایش را می شوید î فرهاد وسواس دارد.
نمونه هایی نظیر (۸) را معمولاً در قالب از پیش انگاری مقوله ای طبقه بندی می کنند. برای ارائه تعریفی در مورد این گونه از پیش انگاری باید با دو اصطلاح منطقی «محمول» [predicate] و «دامنه» [domain] آشنا بود. محمول در منطق محمولها ویژگیی است که به چیزی حمل می گردد. برای نمونه، در مثال (۸) الف، «شیردادن» به «نادر» نسبت داده شده است و در (۸) ب، «اجرا کردن پیانو کنسرتو» به «ثریا». «دامنه» نیز در اصل مجموعه واحدهایی به حساب می آیند که محمولی خاص به آنها نسبت داده می شود. در چنین شرایطی، از پیش انگاری مقوله ای، زمانی مطرح است که بتوان بر حسب نوع محمول، ویژگیی را برای واحد درون دامنه آن محمول از پیش انگاشت. ولی توجیه استلزام معنایی برای نمونه های (۸) برحسب شرایط لازم و کافی مفهوم واژه ها ممکن نیست. گفتیم که در استلزام معنایی، یکی از شرایط لازم و کافی واژه ای درون جمله به چنین استلزامی منتهی می شود. مثلاً «شوهر کردن» مستلزم «مونث بودن» است و جز آن؛ ولی برای نمونه های (۸) چه استلزامی را می توان در نظر گرفت؟ به این نکته در جای خود اشاره خواهیم کرد. ۴- ارزش صدق و استلزام معنایی
برای دستیابی به نتیجه ای قطعی در مورد «از پیش انگاری» و انواع آن، ابتدا باید به شکلی مقبول به تعیین هویت استلزام معنایی از یک سو و «از پیش انگاری» از سوی دیگر بپردازیم. به نمونه (۹) توجه کنید:
(۹) الف – مهرداد در سانحه سقوط هواپیما کشته شد.
ب- مهرداد مرد.
براساس آنچه تاکنون گفته شد، وقوع جمله (۹) الف، مستلزم وقوع جمله (۹) ب است. به بیان ساده تر، اگر ما جمله (۹) الف را بشنویم و آن را بپذیریم. جمله (۹) ب را نیز پذیرفته ایم بدون این که نیازی به گفتنش بوده باشد؛ و اگر (۹) الف را باور نکنیم، استلزام معنایی (۹) ب منتفی خواهد بود.
حال امکانات مختلف تعیین ارزش صدق دو جمله (۹) الف و ب را بررسی می کنیم. اگر جمله (۹) الف، صدق باشد، جمله (۹) ب، صدق است. اگر جمله (۹) الف، کذب باشد، جمله (۹) ب، می تواند صدق یا کذب باشد، زیرا ممکن است مهرداد مرده باشد، ولی الزاما در سقوط هواپیما کشته نشده باشد و یا زنده باشد. اگر جمله (۹) ب، کذب باشد، پس مهرداد نمرده و مسلما نمی تواند در سانحه سقوط هواپیما کشته شده باشد. بنابراین کذب جمله (۹) ب، به کذب جمله (۹) الف، می انجامد. حال اگر (۹) ب، صدق باشد، جمله (۹) الف، می تواند صدق یا کذب باشد؛ یعنی مهرداد می تواند در سانحه سقوط هواپیما کشته شده باشد و یا به دلیل دیگری مرده باشد. به این ترتیب، ارزش صدق دو جمله دارای استلزام معنایی را می توان، در جدول (۱۰) به دست داد. علامت پیکان مسیر رابطه میان جمله های الف و ب را نشان می دهد (î۱۵ ص ۹۱) «صدق» و «کذب» به صورت اختصاری با ص و ک مشخص شده اند.
(۱۰) جدول تعیین ارزش صدق جمله های دارای رابطه استلزام معنایی
الف                                               ب
___________________________
ص                 —->                  ص
ک                  —->                  ص/ک
ک                  <—-                    ک
ص/ک             <—-                   ص
حال با توجه به جدول (۱۰) به سراغ تعیین ارزش صدق، مثلاً جمله (۸) ب، می رویم تا ببینیم آیا جدول تعیین ارزش صدق جمله های دارای رابطه استلزام معنایی درباره این نمونه و دیگر نمونه های (۸) عمل می کند یا نه. در نمونه (۸) ب، مسأله بر سر این بود که با آگاهی از استعداد ثریا، در نواختن پیانو می توان به این «از پیش انگاری» رسید که ثریا نابغه است. در چنین شرایطی، اگر جمله اول را با «الف» و جمله دوم، یعنی جمله از پیش انگاشته را با «ب» مشخص کنیم، صدق الف، به صدق ب می انجامد. این مورد با ردیف اول جدول (۱۰) تطبیق دارد. اگر ثریا در سه سالگی، نتوانسته باشد، قطعه مذکور را، با پیانو اجرا کند، یعنی الف کذب باشد، نابغه بودن ثریا می تواند صدق یا کذب باشد. در این مورد نیز ردیف دوم جدول (۱۰) با این شرایط تطبیق می کند. در شرایطی که ثریا نابغه نباشد، یعنی جمله ب، کذب در نظر گرفته شود، برخلاف ردیف سوم جدول (۱۰)، الزامی برای کذب جمله الف وجود ندارد؛ هر چند، هر کسی، این قطعه موسیقی را شنیده باشد، مدعی خواهد بود که برای اجرای این قطعه در سه سالگی الزاما باید نابغه بود.
در مورد ردیف چهارم جدول (۱۰) نیز تطبیق صورت می گیرد، زیرا ثریا می تواند نابغه باشد و بتواند این قطعه را اجرا بکند یا نکند. بنابراین ما به هنگام بررسی نمونه هایی مانند (۸) با مشکل عمده ای مواجه می شویم و آن این که برحسب تعریفی که از رابطه «استلزام معنایی» به دست می دهیم، جمله هایی مانند (۸) در این قالب نمی گنجد؛ ولی جدول تعیین ارزش صدق استلزام معنایی در موردشان صادق است. ۵- ارزش صدق و «از پیش انگاری»
حال به سراغ تعیین ارزش صدق جمله های دارای از پیش انگاری، نسبت به جمله های از پیش انگاشته می رویم. به نمونه (۱۱) توجه کنید:
(۱۱) الف – شوهر مریم دبیر است.
ب- مریم شوهر دارد.
مثال (۱۱) نمونه بارز یک «از پیش انگاری» وجودی است. براساس این نمونه، اگر جمله الف، صدق باشد، جمله ب، صدق است. اگر جمله الف، کذب باشد، یعنی شوهر مریم دبیر نباشد، جمله ب، باز هم صدق است، زیرا شوهر مریم چه دبیر باشد و چه نباشد، به هر حال مریم شوهر دارد. اگر جمله ب، صدق باشد، یعنی مریم شوهر داشته باشد، شوهر او می تواند دبیر باشد یا نباشد. بنابراین در این حالت جمله الف، می تواند صدق یا کذب باشد. اگر جمله ب، کذب باشد، یعنی مریم شوهر نداشته باشد، جمله الف، کذب است، زیرا کسی که شوهر ندارد نمی تواند شوهرش دبیر باشد. بر این اساس می توان، جدول (۱۲) را به دست داد (î۱۵ ص ۹۴):
(۱۲) جدول تعیین ارزش صدق جمله های دارای رابطه «از پیش انگاری»
الف                                               ب
___________________________
ص                 —->                ص
ک                  —->                ص
ص/ک            <—-                 ص
ک                 <—-                 ک
حال با توجه به جدول (۱۲)، همان جمله (۸) ب را مورد بررسی مجدد قرار می دهیم. جالب این جاست که درست برعکس مورد تطبیق جمله (۸) ب با جدول (۱۰)، در این جا جمله مذکور به لحاظ ارزش صدق با ردیف دوم جدول (۱۲) تطبیق نمی کند؛ یعنی وقتی ثریا نمی تواند در سه سالگی آن قطعه موسیقی را اجرا کند و جمله الف کذب است، هیچ دلیلی وجود ندارد که نابغه بودن او را صدق بدانیم. به بیان دقیق تر، در چنین شرایطی جمله ب می تواند صدق یا کذب باشد. مسأله این است که نمونه هایی نظیر (۸) در قالب تعریف از پیش انگاری مقوله ای می گنجند، ولی با جدول تعیین ارزش صدق جمله های دارای رابطه «از پیش انگاری» تطبیق نمی کنند و از سوی دیگر، همین جمله ها با تعریف رابطه استلزام معنایی سازگار نیستند، ولی با جدول تعیین ارزش صدق جمله های دارای رابطه استلزام معنایی مغایرتی را نمی نمایند. آیا این جمله ها و جمله هایی مانند (۱۳) در قالب رابطه «از پیش انگاری» قابل طبقه بندی اند؟ آیا این جمله ها را باید در محدوده رابطه استلزام معنایی قرار داد؟ آیا باید پیوستاری میان از پیش انگاری مطلق و استلزام معنایی مطلق در نظر گرفت و این دسته از جمله ها را در سایه روشنهای میان این دو قطب جا داد؟ پاسخ به این پرسشها زمانی مطرح خواهد بود که جدا از دو رابطه استلزام معنایی و «از پیش انگاری» شرایط دیگری برای طبقه بندی نمونه های (۸) با نمونه های (۱۳)، قائل نباشیم. به نمونه های (۱۳)، توجه کنید:
(۱۳) الف – مهرداد رولزرویس سفیدش را به نوکرش بخشید î مهرداد ثروتمند است.
ب – خواستگارها در خانه فریبا را، از جا درآوردند î فریبا زیباست.
پ – هوشنگ صبح تا شب نشسته پای اینترنت î هوشنگ با کار کامپیوتر آشناست.
ت – داوود فقط برای مغازه های بالای شهر گوشت شقه می کند î داوود قصاب است.
آیا به واقع نمونه های (۸) یا (۱۳) را می توان در قالب رابطه «از پیش انگاری» مورد بحث و بررسی قرار داد؟ در بخش آینده به این پرسش خواهیم پرداخت.
ولی بحث درباره تعیین ارزش صدق «از پیش انگاری» جنبه دیگری نیز دارد که باید مورد توجه قرار گیرد. به نمونه (۱۴) توجه کنید:
(۱۴) سیگار را کنار گذاشته ای؟
پاسخ به پرسش (۱۴) به دو صورت (۱۵) و (۱۶) مطرح خواهد بود.
(۱۵) بله، سیگار را کنار گذاشته ام.
(۱۶) نه، سیگار را کنار نگذاشته ام.
جمله (۱۶) نفی جمله (۱۵) به حساب می آید. بنابراین، اگر (۱۵) صدق باشد، (۱۶) کذب است و برعکس. اما کسی که تاکنون سیگار نکشیده، نه می تواند از پاسخ (۱۵) استفاده کند و نه (۱۶) را به کار ببرد، زیرا هر دو این پاسخها این «از پیش انگاری» را در بردارد که وی سیگار می کشیده است. در چنین شرایطی، جمله های (۱۵) و (۱۶) نه صدقند و نه کذب، یعنی اساسا از ارزش صدق برخوردار نیستند و زمانی می توان از ارزش صدق آنها سخنی به میان آورد که گوینده، سیگار کشیده باشد. منطقدانان این شرط را «از پیش انگاری منطقی» [logical presupposition] می نامند (î۱ ص ۱۴۹). این شرط برای نخستین بار از سوی فرگه (î۶) معرفی شده است و به طرح منطقی منتهی شد که بتوان جمله را بدون ارزش صدق یا با بیش از یک ارزش صدق مورد تحلیل قرار داد. در چنین شرایطی، جمله هایی مانند (۱۵) و (۱۶) از ارزش صدق «صفر» [zero] برخوردار خواهند بود.
براساس نمونه هایی مانند (۱۵) و (۱۶)، می توان از منظر منطق به تعریف دقیقی برای «از پیش انگاری» دست یافت: «اگر صدق یک جمله و صدق نفی آن جمله، هر دو به صدق دیگری بیانجامد، این جمله اخیر برای هر دو آن جمله ها از پیش انگاشته است.» در این مورد به نمونه (۱۷) توجه کنید:
(۱۷) الف – ماشین هوشنگ قرمز است.
ب – ماشین هوشنگ قرمز نیست.
پ- هوشنگ ماشین دارد.
براساس تعریفی که به لحاظ منطقی به دست دادیم، جمله (۱۷) پ، برای (۱۷) الف، از پیش انگاشته است، زیرا اگر (۱۷) الف، کذب هم باشد، نفی آن یعنی جمله (۱۷) ب، صدق است و از طریق این جمله نیز می توان به «از پیش انگاری» (۱۷) پ، دست یافت. جدول (۱۲) نیز این ادعا را تایید می کند.
حال به جمله (۸) الف، بازگردیم و خود آن جمله و نفی آن را به ترتیب در (۱۸) و (۱۹) در نظر بگیریم:
(۱۸) نادر به بچه اش شیر می دهد.
(۱۹) نادر به بچه اش شیر نمی دهد.
چگونه می توان ارزش صدق جمله ای مانند (۱۹) را تعیین کرد؟ شاید بتوان مدعی شد که جمله (۱۹) نه صدق است و نه کذب؛ زیرا، مگر اصلاً قرار است نادر بتواند به بچه اش شیر بدهد؟ این نکته در منطق محمولهای مرتبه دوم و با بسط مفهوم «دامنه» به «محمول» ها امکان توضیح می یابد. در چنین شرایطی، دامنه یک محمول، مجموعه تمامی واحدهایی را تشکیل می دهد که بتوان آن محمول را به آن واحدها نسبت داد. بنابراین، دامنه محمول «شیردادن»، تمامی واحدهایی است که بتوانند شیر بدهند، یعنی «پستاندار مؤنث» باشند. دامنه یک محمول را نباید با مصداق آن محمول اشتباه کرد. مصداق محمولی مانند «شیردادن» در معناشناسی منطق محمول ها [predicate logic] مجموعه تمامی واحدهایی است که در جهان خارج واقعا شیر می دهند، نه این که بتوان عمل «شیر دادن» را به آنها نسبت داد.
حال اگر a را، واحدی در نظر بگیریم که در دامنه محمول Fاست، می توان «نادر شیر می دهد» را به کمک برگردان F(a) نشان داد که در آن، a را برای «نادر» و F را برای محمول «شیر دادن» در نظر گرفته ایم. برای تحلیل شرایطی که عدم امکان تحقق «از پیش انگاری» به عدم دستیابی به ارزش صدق یک جمله می انجامد، می توان از نمودار (۲۰) بهره گرفت (۱ ص ۱۵۱)

با توجه به نمودار (۲۰)، اگر «نادر» در خارج از دامنه محمول «شیردادن» قرار گرفته باشد، یعنی نتوان «شیر دادن» را به او نسبت داد، جمله «نادر به بچه اش شیر می دهد» از ارزش صدق برخوردار نیست. اگر «نادر» در دامنه محمول «شیردادن» قرار بگیرد، یعنی بتوان «شیردادن» را به او نسبت داد، جمله «نادر به بچه اش شیر می دهد» کذب است زیرا در محدوده مصداق محمول «شیر دادن» قرار ندارد. به عبارت ساده تر، «نادر» می تواند شیر بدهد ولی این کار را واقعا در جهان خارج انجام نداده است. اگر «نادر» در محدوده مصداق محمول «شیردادن» قرار بگیرد، یعنی واقعا در جهان خارج به بچه اش شیر بدهد، آن وقت جمله «نادر به بچه اش شیر می دهد» صدق است.
بر اساس آنچه گفته شد، جمله (۱۸) یا همان جمله (۸) الف، از ارزش صدق برخوردار نیست و چون نمی توان برای نفی آن، یعنی جمله (۱۹) نیز ارزش صدق در نظر گرفت، «از پیش انگاری» از آن ناممکن است. حال پرسش این است که پس چطور می توان از جمله «نادر به بچه اش شیر می دهد» به جمله «بچه نادر شیرخشک می خورد» رسید؟ برای ارائه پاسخی قانع کننده به این پرسش، باید به چگونگی استنتاج منطقی توجه کنیم. ۶- استنتاج
اجازه دهید بحث خود را درباره «استنتاج» [inference] با نمونه ای آغاز کنیم:
(۲۱) الف – شهرام یا زبان شناسی خوانده یا منطق
ب – شهرام زبان شناسی نخوانده
پ – شهرام منطق خوانده.
در منطق، چه در سطح منطق جمله ها و چه در سطح منطق محمولها، نتیجه گرفتن جمله ای مانند (۲۱) پ را، از (۲۱) الف و ب «استنتاج» می نامند. در چنین شرایطی، هر یک از جمله های (۲۱) الف و ب، یک «مقدمه» [premise] و جمله (۲۱) پ، «نتیجه» [conclusion] نامیده می شود. برای نمایش استنتاج، مقدمه ها را زیر هم می نویسند و زیر آنها خطی افقی می کشند و نتیجه را زیر آن خط افقی می نویسند. استنتاجی که از مقدمه ها به نتیجه برسد، استنتاج درست نامیده می شود. به نمونه (۲۲) توجه کنید:
(۲۲) الف – هوشنگ و مهرداد همکارند.
ب – هوشنگ معلم است.
_______________
پ – مهرداد معلم است.
نمونه (۲۲) نیز، همانند (۲۱) استنتاج درست یا «استنتاج منطقا درست» [logically valid inference] تلقی می شود. حال به نمونه (۲۳) توجه کنید:
(۲۳) الف – هوشنگ و مهرداد ورزشکارند.
ب – هوشنگ کشتی گیر است.
___________________
پ – مهرداد وزنه بردار است.
استنتاج (۲۳) نادرست است، زیرا به کمک دو مقدمه (۲۳) الف و ب نمی توان به نتیجه (۲۳) پ رسید، حتی اگر از قبل، این «مهرداد» را بشناسیم و بدانیم که واقعا وزنه بردار است. استنتاج زمانی درست است که صرفا بتوان از مقدمه یا مقدمه ها به نتیجه رسید و از اطلاعاتی خارج از آن استفاده نکرد.
با توجه به آنچه درباره استنتاج گفته شد، به سراغ همان جمله (۸) الف برویم که در (۱۸) تکرار شد. در این مورد استنتاج (۲۴) را بدست می دهیم:
(۲۴) الف – نادر به بچه اش شیر می دهد.
ب – انسان مذکر فقط می تواند به بچه اش شیر خشک بدهد.
پ – نادر انسان مذکر است.
_________________
ت – بچه نادر شیرخشک می خورد.
حال می توان دریافت که جمله بچه «نادر شیرخشک می خورد» نسبت به جمله «نادر به بچه اش شیر می دهد»، نه در رابطه «از پیش انگاری» و نه استلزام معنایی، بلکه حاصل نوعی استنتاج است. به استنتاجهای (۲۵) تا (۲۷) برای جمله های (۸) ب و پ و مثلاً (۱۳) الف توجه کنید:
(۲۵) الف – ثریا در سه سالگی کنسرتو پیانوی شماره یک چایکوفسکی را به راحتی اجرا می کند. ب – کسی که در سه سالگی کنسرتو پیانوی شماره یک چایکوفسکی را به راحتی اجرا کند نابغه است.
______________________________________________________________
پ – ثریا نابغه است.
(۲۶) الف – فرهاد روزی صدبار دستهایش را می شوید.
ب- کسی که روزی صدبار دستهایش را بشوید وسواس دارد.
______________________________________
پ – فرهاد وسواس دارد.
(۲۷) الف – مهرداد رولزرویس سفیدش را به نوکرش بخشید.
ب – کسی که رولزرویس سفیدش را به نوکرش ببخشد، ثروتمند است.
____________________________________________
پ- مهرداد ثروتمند است.
باید به این نکته توجه داشت که در استنتاجهای (۲۴) تا (۲۷) برای سهولت در درک مطلب، از مقدمه هایی استفاده کرده ایم که منطقدانان مقبول نمی دانند، زیرا هر مقدمه باید از یک واحد اطلاعاتی تشکیل شده باشد. برای نمونه به استنتاج (۲۸) توجه کنید و آن را با (۲۷) مقایسه کنید:
(۲۸) الف – مهرداد رولزرویس سفیدش را به نوکرش بخشید.
ب – انسانی که رولز رویس دارد ثروتمند است.
پ – انسانی که نوکر دارد ثروتمند است.
ت – رولزرویس گران ترین اتومبیل دنیاست.
ث – یکی از رنگهای رولزرویس سفید است.
ج – انسانی که گران ترین اتومبیل دنیا را ببخشد ثروتمند است.
چ- مهرداد انسان است.
______________
ح – مهرداد ثروتمند است.
جدا از مقدمه (۲۸) الف که در اختیار مخاطب قرار می گیرد، مقدمه های ب تا چ بخشی از دانش دایره المعارفی [encyclopaedic knowledge] او را تشکیل می دهند و به نتیجه ح منتهی می شوند.
حال برای دستیابی به نتیجه گیری اولیه از آنچه تاکنون گفته شد به نمونه های (۲۹) توجه کنید:
(۲۹) الف – برادر فرشته ازدواج کرد î فرشته برادر دارد.
ب – وقتی فهمیدم اردشیر به آلمان رفته، خیلی تعجب کردم î اردشیر به آلمان رفته.
پ – گربه منصور زاییده است î گربه منصور ماده است.
ت – هاسمیک برای عید پاک، کلی تخم مرغ رنگ کرده î هاسمیک مسیحی است.
تا به این جا مشخص شد که جمله (۲۹) الف، دارای «از پیش انگاری» وجودی است و جمله (۲۹) ب را می توان از نوعی «از پیش انگاری» وقوعی برخوردار دانست. آنچه منطقدانان «از پیش انگاری» مقوله ای می نامند، چیزی جز استلزام معنایی نیست. نمونه (۲۹) پ مثال خوبی برای نمایش همان رابطه ای است که میان معنا شناسنان با برچسب استلزام معنایی و میان منطقدانان تحت عنوان «از پیش انگاری» مقوله ای طبقه بندی می شود. جمله (۲۹) ت، نه در قالب استلزام معنایی قابل طبقه بندی است و نه «از پیش انگاری»، بلکه استنتاجی است که نخستین مقدمه آن در اختیار مخاطب قرار می گیرد و وی با استفاده از دیگر مقدمه هایی که در دانش دایره المعارفی خود انباشته است، به استنتاج می پردازد.
اما جالب این جاست که نمونه (۲۹) پ، یعنی همان موردی که محل اختلاف نظر، میان معناشناسان و منطقدانان است، بی شباهت به نمونه (۲۹) ت، نیست. به استنتاج (۳۰) توجه کنید:
(۳۰) الف – گربه منصور زاییده است.
ب – حی