خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معنای جدیدی از انتظار فرج حضرت ولی عصر (عج)

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معنای جدیدی از انتظار فرج حضرت ولی عصر (عج) :

اعتقاد به ظهور حضرت ولی عصر، حجت بن الحسن العسکری، مهدی موعود عجل اللّه تعالی فرجه الشریف یکی از اصول اساسی اعتقاد اسلامی است. در روایات اسلامی به طور متواتر مطرح شده است که روزی فرا می رسد امام قائم در حالی که جهان پر از ستم شده است با قیام خود، جهان را از عدل و داد پر می کند:

پیامبر گرامی اسلام در این باره می فرماید:

لو لَمْ یَبْقِ مِن الدَهْرِ الایَومٌ لَبَعَثَ اللهُ رَجُلاً مِنْ اَهْلِ بَیْتی یَمْلاها عَدْلاً کَما مُلِئَتْ جُوراً (احمد بن حنبل، ج ۱، ص ۹۹؛ سبحانی، ۱۴۲۳: ص ۱۳۴).

اگر از روزگار جز یک روز باقی نماند، خداوند مردی از اهل بیت مرا بر می انگیزاند تا زمین را زمانی که از ستم پر شده است، از عدل پر کند.

همچنین پیامبر اکرم در حدیثی دیگر می فرماید:

الْقائِمُ المَهْدی مِنْ وُلْدی اِسْمُهُ و کُنْیَتُهُ کُنْیَتی أَشْبَهُ الناسِ بی خَلْقاً و خُلْقاً (مجلسی، ۱۳۶۳: ج ۵۱، ص ۷۲).

مهدی قائم از فرزندان من است. اسم او، اسم من و کنیه اش، کنیه من، و از نظر طینت و سیرت، شبیه ترین مردم به من است.

همچنین باز از پیامبر گرامی اسلامی روایت شده است:

أفْضَلُ اعمال اُمَتی إنْتِظارُ الْفَرَجْ (حرانی، ۱۳۶۳: ص ۳۷).

حال پرسش هایی در این باب مطرح است: معنای انتظار فرج چیست و چرا افضل اعمال شناخته شده است؟ معنای انتظار، سلبی است یا ایجابی؟

اگر شرط ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف پر شدن جهان از ظلم است، وظیفه مسلمانان چیست؟

آیا تلاش های اصلاحی آنان، ظهور حضرت را به تأخیر نمی اندازد؟

آیا ظهور حضرت، نیازمند زمینه ها و بستر مناسب است یا دفعی صورت می گیرد؟

این جا گویا تعارض و ناسازگاری نیز وجود دارد. از یک سو، ما در جایگاه مسلمان وظیفه داریم به دستورهای دینی و آموزه های قرآن جامه عمل بپوشانیم و در جامعه در پی تحقّق قسط و عدل باشیم، و از سوی دیگر، در مقام منتظران برای تحقّق شرط ظهور حضرت قائم که پر شدن جهان از ستم است باید حرکت کنیم.

آیا این طور نیست که به هر مقدار خود و جامعه را اصلاح کنیم، از ستم کاسته و ظهور حضرت قائم را به تأخیر انداخته ایم؟ بنابراین اگر در جهت پر شدن جهان از ظلم حرکت کنیم، به آموزه های قرآنی عمل نکرده ایم و اگر در جهت عمل کردن به آموزه های قرآنی حرکت کنیم در جهت پر شدن جهان از ظلم حرکت نکرده ایم.

متفکران اسلامی، بر آنند که به این پرسش ها و تعارض ها پاسخ های مناسبی بدهند؛ امّا پاسخ آن ها، دیدگاه های گوناگونی را در این باره پدید آورده است.

برخی بر آنند که ما باید تمام کوشش خود را جهت گسترش ستم در جوامع انسانی به کار گیریم تا شرط ظهور حضرت قائم تحقّق یابد و معنای انتظار هم فقط سلبی است؛ یعنی باید به امید آینده نشست تا حضرت، خود قیام کند و ریشه ستم را بَرکَند. این راه حل به نظر می رسد در پر شدن جهان از ظلم موفق بوده، ولی تمام اوامر و نواهی قرآنی را بدون پاسخ گذاشته است.

در مقابل، نظریه دیگری مطرح است که ما وظیفه داریم به تلاش های اصلاحی فردی و اجتماعی خود همت گماریم تا زمینه ظهور حضرت فراهم آید. استفاده از خورشید در روز به معنای آن نیست که شب از نعمت چراغ بی بهره باشیم؛ از این رو هر چند حکومت عادلانه و تجلی کامل دین خدا در زمان ظهور حضرت متحقق می شود، به آن معنا نیست که از نعمت حکومت عادلانه و تکامل فردی در زمان غیبت بی بهره باشیم.

در این نظریه نیز یک طرف تعارض جدی گرفته شده و آن انجام فرمان ها و آموزه های قرآنی است؛ ولی باز نتوانسته تفسیر مناسبی از پر شدن ستم جهان ارائه دهد؛ زیرا اصلاح خود و جامعه بشری درجهت پر شدن جهان از ظلم نیست.

این جا نظریه دیگری پیشنهاد خواهد شد که به نظر می رسد به پرسش های پیشین و تعارض مورد نظر، پاسخ مناسبی بدهد. هر دو نظریه ای که ذکر شد، یک امر را مسلّم گرفته اند که پر شدن جهان از ظلم در آینده صورت می گیرد؛ ولی نظریه پیشنهادی بر آن است که اکنون نیز جهان از ستم پر شده است؛ امّا انسان ها از این امر غافل هستند و باید با بیداری فطرت خفته و آگاه کردن آن ها، شرط ظهور حضرت قائم را به فعلیت رساند. این نظریه ، ضمن چند بند مطرح می شود:

۱. خداوند، انسان ها را با فطرت الاهی سرشته، و همچنین خوبی ها و بدی ها را به او الهام کرده است؛ چنان که قرآن می فرماید:

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ (روم(۳۰)، ۳۰).

پس روی خود را متوجه آیین خالص پروردگار کن. این فطرتی است که خداوند انسان ها را بر آن آفریده؛ دگرگونی در آفرینش الاهی نیست. این است آیین استوار؛ ولی بیش تر مردم نمی دانند.

امیر مؤمنان علی می فرماید:

اللهم خَلَقْتَ الْقُلوبَ عَلی اِرادَتِکَ، و فَطَرْتَ الْعُقولَ عَلی مَعْرِفَتِکَ (مجلسی، ج ۹۵، ص ۴۰۳).

خداوند قلب ها را با ارادت و محبت خود آفریده و عقل ها را با معرفت خود سرشته است.

همچنین قرآن می فرماید:

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَ فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا (شمس (۹۱)، ۷ و ۸).

قسم به جان آدمی و آن کسی که آن را [آفریده و] منظم ساخته، سپس فجور و تقوا (شر و خیرش) را به او الهام کرده است.

۲. خداوند پیامبران را برانگیخته است تا گنجینه های فطرت و عقل آدمی را برانگیزانند و نعمتی را که فراموششان شده به یادشان آرند و به او بگویند که عبادت خدای یگانه و سر فرود نیاوردن در برابر غیر خدا و اهتمام به خوبی ها و پرهیز از بدی ها، فطری آدمی است. اگر آدمی کمی به خود توجه کند می تواند مسیر تعالی و تکامل را بپیماید. امیر مؤمنان علی در این باره می فرماید:

فَبَعَثَ فیهِمْ رُسُلَهُ، و واتَرَ اِلَیهِمْ أنْبِیاءَهُ، لِیَسْتأدُوهُم میثاقَ فِطْرَتِهِ، وَ یُذَکِّرُوهُمْ مَنْسِیَّ نَعْمَتِهِ و یَحْتَجُّوا عَلَیهم بالتَّبْلیغ و یُثیروا لَهُمْ دَفائِنَ العقولِ (نهج البلاغه، خطبه ۱).

پس خداوند، رسولانش را میان آنان گمارد و پیامبرانش را پیاپی فرستاد تا از آنان بخواهند حقّ میثاق فطرت را بگذارند و نعمتی را که فراموششان شده [= توحید فطری] به یادشان آرند و با رساندن حکم خدا جای عذری برایشان نگذارند و گنجینه های خرد را برایشان بگشایند.

همچنین خداوند در قرآن مجید می فرماید:

فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنتَ مُذَکِّرٌ (غاشیه (۸۸)، ۲۱).

پس تو ای پیامبر تذکر بده که تو فقط تذکر دهنده ای؛

بنابراین، وظیفه پیامبر گرامی اسلام و پیروان او این است که با یادآوری فطرت توحیدی و یادآوری نعمت فراموش شده و دلیل و جدال احسن، مردم را از ظلمات خارج و به سوی نور و کمالات معنوی هدایت کنند.

۳. پیامبران برای انجام رسالت خود، صلاحیت لازم را کسب کرده ؛ یعنی به تکامل روحی و معنوی رسیده اند. فردی که هدایت جامعه را به عهده می گیرد، خود باید هدایت یافته باشد. کسی که خُلْق عظیم دارد می تواند مکارم اخلاق را به کمال برساند؛ زیرا که:

ذات نایافته از هستی بخش کی تواند که شود هستی بخش

از این رو است که پیامبر گرامی اسلام اسوه و الگوی حسنه است:

لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ (احزاب(۳۳): ۲۱).

مسلماً برای شما، رسول خدا سرمشق نیکویی است.

همچنین بدین جهت است که امام صادق می فرماید: