خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل توصیف دنیا و عبرت آموزی از مسافران ابدیّت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل توصیف دنیا و عبرت آموزی از مسافران ابدیّت :

جابر بن عبداللّه انصاری(ره) می گوید: در بصره همراه امیرمؤمنان(ع) بودیم. چون آن حضرت از نبرد با دشمنان آسود، در پایان شب نزد ما آمد و گفت: از چه می گویید؟ گفتیم: از نکوهش دنیا! گفت: ای جابر از چه روی دنیا را بد می گویید؟ آنگاه، خداوند را سپاس گفت و او را ستود و افزود:

اما بعد، چون است حالی کسانی که دنیا را نکوهند و از آن کناره جویند؟ دنیا خانه راستی است، آن را که با آن راستی داشت، و جای تندرستی است کسی را که آن را شناخت، و سرای بی نیازی است کسی را که از آن توشه برداشت. مسجد فرشتگان خداست و جای فرود وحیِ اوست و سجده گاه فرشتگان او. کاشانه دوستداران اوست، و تجارتگاه دوستان او. در آن به آمرزش می رسند و از آن بهشت را سود می برند.

ای جابر، کیست که دنیا را بد گوید، حالی که دنیا فریاد کرده است که رفتنی است و بانگ برآورده است که ناماندی است و گفته است که مردنی است، با رنج خود، رنج را نمونه گشته است و با شادمانی خود به شادی خوانده است و شبانگاه با درد و اندوه رفته است و در پگاه با نعمت و تندرستی باز آمده است، تا بازدارد و برانگیزد. پس کسانی در بامداد ندامت، آن را نکوهش کنند و گروهی دیگر آن را ستایش گویند. دنیا همگان را از سرِ راستی خدمت کرده است. یادآوریشان کرد، یادآور شدند، و پندشان داد، به گوش گرفتند، و بیمشان داد ترسان شدند و به شوقشان آورد، آرزومند شدند.

ای نکوهنده دنیا و فریفته به نیرنگ آن، دنیا کی به تو آن کرد که نکوهش را سزد و چسان تو را به خویش فریفت؟ با گورهای پدران استخوان پوسیده ات؟ یا آرامگاههای مادران در خاک خفته ات؟ چند بیمار را پرستار بودی و در کنار بسترشان بیدار؟ چونیِ دارویشان را جویا شدی و بر بالینشان پزشک آوردی، اما با این کارها به آنچه خواستی نرسیدی و نیازت برآورده نشد؛ بلکه دنیا او را ترجمان تو کرد و به حال او، حال تو را بازنمود: فردا که دوستانت به کارت نیایند و فریادت به جایی نرسد، نشانه های مرگ بر تو دشوار شود و سوز دل دردناکت تندی گیرد. هنگامی که ناله به جایی نرسد و شیون، مرگ را نراند. آنگاه که سینه به مرگ فشرده شود و گلو بدان بند آید. هنگامی که فریاد به او نرسد و دعا در او کارگر نیفتد. پس، چه دردناک است سر رسیدن اجل؛ سپس بر تابوتی برده شود که بر سر چهار دست روان است، و در گورش خوابانده شود، خوابی بلند و گوری تنگ.

تازگی از دست رفته و عمر به پایان رسیده است و مهرورزانش وانهاده و دوستان از او بریده اند، یاران بدو نزدیک نشوند و زائری بر او گذر نکند، و خانه به او سامان نگیرد و نشانی از او نماند و خبری از او نیاید. وارثانش بامدادان بشتابند و مردهِ ریگش قسمت کنند. ترس او را فراگیرد و گناهانش دوره کنند. پس چنانچه چیزی از پیش فرستاده است، نیکو تجارت کرده است و اگر بدی پیش داشته است، فرجامش نابودی است. چگونه پایداری دنیا کسی را سود بخشد، حالی که سرانجامش مرگ است، و گور، جای دیدار. همین برای اندرز بس است، بس!

سپس امام(ع) گفت: ای جابر با من بیا.جابر می گوید: با آن حضرت رفتم تا به گورستان رسیدیم، آنگاه گفت:

ای به خاک خفتگان، ای بی کسان! اما خانه ها، در آنها نشسته شد، و اما میراثها قسمت شدند، و اما همسران به زنی برده شدند. خبری که نزد ماست، این است! خبری که نزد شماست چون است؟

سپس تا چندی سخن نگفت. آنگاه سربرافراشت و گفت:

سوگند به آن که آسمان را برافراشت و افراشته شد، و زمین را بگسترد و گسترده شد، اگر به اینان اجازه سخن داده شود. خواهند گفت: ما دریافتیم که بهترین توشه پرهیزگاری است.^(۱)

* * *

امام علی(ع) در کلامی دیگر پس از تلاوت این آیات: «اَلْهَاکُمُ التَّکَاثُرُ حَتَّی زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ»^(۲) فرمود:

شگفتا که مقصد چه بسیار دور و دیدارکنندگان چه غافل و کار چه دشوار و مرگبار است. پنداشتند که جای مردگان، تهی است، حال آن که آنان سخت مایه عبرتند. از جایی دور، آن ها را طلب نمودند.آیا بر گورهای پدرانشان می بالند یا به فزونی مردگانشان بر یکدیگر می نازند؟ می خواهند که آن پیکرهای بی جان و بی جنبش بازگردند، حال آن که، اگر آن ها مایه عبرت باشند بهتر است تا وسیله فخر و مباهات. اگر بر آستان ذلتشان نشانند خردمندانه تر از آن است که بر سریر عزت فرابرند. هر آینه آن ها را با دیده تار نگریستند و درباره آن ها به ورطه جهالت فرو افتادند. اگر از رواق های آن سراهای ویران شده و آن زمین های خالی افتاده بپرسند، خواهند گفت که خداوندانشان گم گشته و بی نشان به زیرزمین خفتند و شما نادانان نیز از پی آن ها خواهید رفت.

اینک بر سرِ آنان پای می نهید و بر روی پیکرهایشان بذر می افشانید و آن چه از متاع دنیوی بر جای نهاده اند، می چرید و در خانه های ویرانشان جای می کنید. روزگاری که میان شما و ایشان است، بر شما می گرید و مویه می کند. آن ها پیش از شما بر جایی که رخت خواهید کشید، رخت کشیده اند و زودتر از شما به آبشخورتان رسیده اند. آنان را مقام های عزت و افتخار بود. هم پادشاه بودند و هم رعیت. در درون عالم برزخ راه پیمودند. مقهور زمین شدند. زمین گوشت هایشان را خورد و خون هاشان را آشامید. آنان در شکاف گورهایشان بی جان مانده اند، بی هیچ بالندگی و نموّی. آن چنان گم گشته اند که