خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل برابر با مردان یا جنس دوم؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برابر با مردان یا جنس دوم؟ :

همشهری، ۸/۵/۸۳

چکیده: خانواده نقشی اساسی در سلامتی جامعه دارد. ازاین رو، در تحکیم آن باید کوشید. خانواده ایرانی دارای ویژگی های متعددی است که باید در شرایط امروز و متناسب با تحولات دنیای مدرن، ویژگی های جدیدی را برای آن تعریف کرده و در جامعه محقق ساخت. امروزه باید در مسائل مختلف خانواده از جمله سرپرستی، حق طلاق، نگهداری فرزندان، انجام امور خانه و خانواده و دیگر موارد، میان زن و مرد برابری و تساوی ایجاد نمود

.

خانواده از دیدگاه شما دارای چه اهمیتی است؟

مطالعه خانواده برای من نه تنها به عنوان یک رشته دانشگاهی مطرح بوده، بلکه به عنوان یک رسالت هم مطرح است. به نظر من هیچ مطالعه ای در آسیب شناسی صورت نمی گیرد اگر از خانواده غافل باشد و همچنین هیچ جامعه ای نمی تواند ادعای سلامت بکند اگر خانواده های ناقص، آشفته و از هم گسیخته داشته باشد

.

خانواده به عنوان میراثی است که از نیاکان به ما رسیده است و ما باید این میراث را هر چه سالم تر، قوی تر و غنی تر به نسل های بعد انتقال دهیم

.

ویژگی های خانواده ایرانی چیست؟

خانواده ایرانی مانند هر خانواده دیگر در بستر جامعه تولید می شود. بنابراین، ویژگی های آن جامعه را دارد. تحول جامعه به خوبی در خانواده انعکاس پیدا می کند

.

بنابراین، خانواده به نوعی یک نماد اجتماعی است و مسائل، توانمندی ها، قدرت ها و کاستی های یک جامعه را آشکار می کند. خانواده ایرانی به نوعی هویت ایرانی را دربردارد و در خود نشان می دهد. خانواده ایرانی به نوعی دچار انقباض کمی و کیفی شده است. از یک طرف ساکنان خانواده محدود شده است. خانواده ای که تعداد زیادی خاله و عمه به صورت گسترده زندگی می کردند جای خود را به خانواده هسته ای داده است. والدین از خانواده جدا شده و تعداد فرزندان محدود شده است به گونه ای انقباض کمی نمایان می شود. در مقابل انقباض کمی، انقباض کیفی نیز در خانواده ها بروز پیدا کرده است؛ به گونه ای که بسیاری از رسالت ها، کارکردها و وظایف خانواده را، واحدهای دیگر به عهده گرفته اند. خانواده ایرانی با افزایش طلاق مواجه است. مطالعات نشان می دهد که در بعضی از نقاط ایران طلاق وجود نداشت، ولی در حال حاضر حادث شده است

.

چند نکته در این جا مورد توجه است؛ نخست این که، منع محض طلاق مطلوب نیست. بسیاری از جوامع از جمله جوامع کاتولیک این تجربه را دارند و نتیجه آن ایجاد بحران ها و بن بست های بسیار زیاد اجتماعی است. انسان ها نمی توانستند با یکدیگر زندگی کنند، ولی به عنوان خانواده به شمار می آمدند و مجبور بودند که با هم زندگی کنند؛ چون طلاق هم از نظر شرعی و هم از نظر عرفی ممنوع بود. نکته بعدی بازگذاشتن در خروجی خانواده یعنی طلاق نیز قابل قبول نیست. این امر، طلاق را بسیار افزایش می دهد؛ از جمله طلاق های ارتجالی و آنی که بر حسب یک نزاع خاص آدم ها از هم جدا و سپس پشیمان می شوند

.

از نظر من این دو شیوه کاملاً نابه جاست و راه درست راهی است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله مطرح می کند؛ یعنی طلاق را حرام نمی کند، ولی به عنوان آخرین راه پیشنهاد می کند؛ راهی که در کنارش راه دیگری نباشد

.

امروزه یکی از ویژگی های خانواده افزایش میران تحصیلات خانم ها نسبت به آقایان است. در این خصوص چه نظری دارید؟

این روند به نوعی روند جهانی است. پیدایش تحصیلات، به ویژه تحصیلات خانم ها که امروزه بسیار زیاد مطرح است، سن ازدواج را بالا می برد. این امر فاصله بین بلوغ و زناشویی را زیاد می کند. بنابراین، طبیعت و جامعه از یکدیگر فاصله می گیرند

.

من طبیعت را بلوغ جسمانی و جامعه را هنجارهای اجتماع و ازدواج مطرح می کنم

.

مشاهده می شود که جامعه صنعتی از این حالت مقداری دور شده است؛ یعنی در آغاز فاصله بین بلوغ و زناشویی افزایش پیدا کرد، سن ازدواج بالا رفت، ولی بعد سازو کارهای جدیدی در جامعه به وجود آمد، از جمله پیدا شدن رقیبی برای خانواده و ازدواج های دوستانه. بنابراین، ازدواج هایی آسان شدند که تدارک کمتری لازم داشتند. انسان ها حتی در کنار یکدیگر در دانشگاه و اداره می توانستند به سادگی با هم ازدواج کنند و این امر به کاهش سن ازدواج خیلی کمک کرد

.

در ایران به نظر می رسد که راه قدیمی هنوز پابرجاست. همان سنت های پیشین از جمله مهریه و … رواج دارد و جامعه با معیارهای سنتی به گزینش همسر نگاه می کند

.

از یک طرف، مهریه و سنگینی مهریه نباید مانع زناشویی ما باشد. ما باید بپذیریم که مهریه سنتی، دلایل وجودی خاصی داشت. پیش از سال ۱۳۴۶ زن تحصیل، شغل و درآمد نداشت. طلاق هم آسان، مردانه و فاقد دادگاه بود. مرد همسر خود را در فاصله ده دقیقه طلاق می داد و زن هیچ نداشت و باید خانه همسر را بدون هیچ وسیله ای رها می کرد و می رفت، ولی امروزه این طور نیست. زن تحصیلات بالا و امکان اشتغال دارد. طلاق نیز دوسویه و دادگاهی است، آسان، ارزان، سریع و مردانه صرف نیست. بنابراین، به نظر نمی رسد که خانواده ها دیگر آن قدر در مورد مهریه و افزایش آن تأکید داشته باشند

.

زن امروزی زنی است که چندان نیازمند مهریه نیست. توان، آموزش و مشاغل بالایی که دارد زمینه مهمی برای اتکای به خود است. نباید مهریه را تنها ضامن بقای زناشویی تلقی کنیم

.

هیچ گاه نباید بقای خانواده را موکول به نوعی تعهد به پول کرد. بقای خانواده در قلب و ذهن انسان ها حک می شود. زمانی که زوجین از هم تنفر داشته باشند، دیگر آن خانواده قابل تداوم نیست

.

در صورتی که جامعه به بازتعریف و کاهش مهریه می پردازد بهتر نیست امتیازهایی چون حق طلاق و … را نیز بازتعریف کند؟

در حال حاضر از نظر قانونی طلاق دوسویه و دادگاهی است. در صورتی که یکی از زوجین تمایلی به ادامه زندگی مشترک نداشته باشد، می تواند درخواست طلاق کند؛ یعنی به همان نسبت که مرد حق طلاق دارد زن نیز حق طلاق دارد. در واقع همان قانونی است که خداوند در قرآن برای ما فراهم کرده است، ولی در دادگاه ها چنین عملی تحقق پیدا نمی کند

.

به نظر شما چه افرادی برای یکدیگر مناسب ترند تا روند زندگی تداوم داشته باشد؛ چون امروزه دختران با افزایش تحصیلاتی که کسب کرده اند در انتخاب خود دچار مشکل شده اند؟

جامعه ما در خلال قرون و اعصار به نوعی خانواده مبادله ای را بنا کرد. در این جریان تبادل، مرد آموزش بالا و زن سن کمتر ارایه کرد؛ یعنی مردانی با تحصیلات بالا، زنانی جوان تر را به ازدواج درآوردند و تا سال های اخیر نیز این امر ادامه داشته است، ولی این انقلاب آموزشی زنان ایرانی قانون این تبادل را تغییر داده است؛ یعنی دیگر مرد ایرانی دکتر و زنش دیپلمه نیست. بلکه هر دو می توانند دکتر باشند

.

بنابراین، افزایش تحصیل زنان نباید به کاهش دایره همسرگزینی بینجامد. زنان ما به همان نسبت که در تحصیلات بالاتر قرار می گیرند، امروزه دایره همسرگزینی شان محدود شده است. بنابراین، ناچار باید این قاعده دگرگون شود و زنان و مردان از نظر سنی و تحصیلی به یکدیگر نزدیک تر شوند

.

عده ای از خانم ها به دلیل افزایش مدرک تحصیلی حاضر نیستند با مردانی دارای تحصیلات پایین تر از خود ازدواج کنند و این امر موجب می شود شانس ازدواج برای خانم ها کاهش یابد. چه راهکاری در این خصوص پیشنهاد می کنید؟

در صورت افزایش تحصیلات زنان شکاف تحصیلی کاهش پیدا کرده است و به دنبال آن شکاف سنی نیز کاهش یافته است. بنابراین، این پدیده مبارکی است

.

به نظر من اگر جامعه ما به جایی برسد که مدرک تحصیلی را به عنوان ارزش ارتقا نشناسد و فقط توانمندی و اندیشه آدم ها معیار باشد، نباید مشکل چندانی ایجاد کند

.

اگر همسر یک خانمی، دیپلمه باشد، ولی یک همسر شایسته و توانمند باشد، هیچ دلیلی ندارد که هر روز مدرک تحصیلی مبادله شود و به عنوان یک حربه و اهرم قدرت به شمار آید

.

زنان ایرانی فضاهای اجتماعی را تسخیر کرده اند. رسالت های چندگانه ای پیدا کرده اند و نیمی از بدنه جامعه شده اند. مشارکتی سیاسی، اقتصادی و حرفه ای پیدا کرده اند و این تحول میمون و مبارکی است

.

این تحولات چه چالش ها و چشم اندازهایی در خانواده ایرانی به وجود آورده است؟

تحولات جدید چشم اندازهای جدیدی را ایجاد کرده است. به خصوص جریان های جهانی و حوادثی که در جامعه صنعتی بر خانواده ها اثر می گذارد، تحولات خاصی را در خانواده ها ایجاد کرده است. به دنبال آن، چالش های جدیدی را نیز به وجود آورده است

.

شاید بتوان گفت یکی از این چالش ها تفرد یافتگی است که من به آن اصطلاحا می گویم خانواده تفردیافته. ما در سنت هایمان چنین خانواده ای را نداشتیم. خانواده پدرسالار یک خانواده به هم پیوسته ای بود. سرپرست، مسئول، بانی و حامی داشت، ولی نه مطلوب بود و نه مناسب دوران ما. بنابراین، اگر بخواهیم دوباره خانواده پدرسالار را احیا کنیم اشتباه کرده ایم و بازگشت پذیر نیست. این خانواده به تاریخ سپرده شد. درون این خانواده ها عوارض بسیاری منبعث می شد. عقده اودیپ

(

دوگانگی شخصیت) از آن برمی آمد. در هر حال آن جا که ساختار خانواده طبیعی نیست،ما نباید انتظار داشته باشیم که نتایج طبیعی به جامعه تحویل دهد. حتی انسان ها در این جا به نوعی شخصیت قدرت نگری تبدیل شدند، همه چیز را از پدر می خواستند و به پدر نگاه می کردند و اتکایی به خویش نداشتند. طبیعتا خانواده سالم و درستی نبود و برای جامعه امروز ما مناسب نیست. بازگشت به خانواده پدرسالاری با احیای اندیشه پدرسالاری راه مناسبی برای جامعه ما نیست، ولی از سوی دیگر، این هرم قدرت شکسته شده و جامعه دچار نوعی سردرگمی شده است. خانواده هیچ مرجعی ندارد و هر کس راه خود را می پیماید. بچه ها هر کدام یک کلبه دارند و پس از ورود به خانه به اتاق خود می روند. ارتباطات در حد یک رابطه خیلی دور در آشپزخانه، آن هم به تصادف صورت می گیرد و این چالشی است که در انتظار ماست

.

بنابراین، باید در جامعه تعادلی ایجاد کرد، تعادلی که بین افراط خانواده پدرسالار منسوخ شده و تفریط خانواده هایی که تفرد یافته اند، یعنی در غرب صنعتی تولید و به جامعه ما سرازیر شده اند

.

در کل چه راهکارهایی برای رفع این مشکلات جامعه که بیان کردید پیشنهاد می کنید؟

از جمله راهکارهایی که در خصوص زنان و جایگاه آنان در خانواده ایرانی مطرح است، از بین بردن تضادهای خانواده است. می توان گفت اشتغال وسیع زنان، تسخیر فضاهای اجتماعی و مشارکت گسترده زنان در ساختن جامعه، حوادث نیکویی بود که به جامعه ما گذشت و در جریان است

.

ما اگر مشکلاتی را که در این راه بزرگ به وجود می آید حل نکنیم، می تواند آسیب های تازه ای در جامعه ایجاد کند. زنی که شاغل است و مسئولیت اجتماعی بر عهده دارد، اگر ناچار باشد تمام وظایف خانه را طبق سنت ها بپذیرد و انجام بدهد، قطعا دچار تعارض می شود. بنابراین، باید مشارکت مرد را در خانواده ایجاد کنیم. به عبارت دیگر، وظایف خانوادگی فرد را بازبینی مجدد کنیم و به نوعی در کار خانه هم ارزش زدایی و هم ارزش گذاری مجدد کنیم. جاروکردن خانه و تعویض کهنه بچه نباید ضدارزش باشد. بنابراین، تنها نان آوری و آوردن پول و اعتبار به خانه ارزش نیست، بلکه تمام کارهای خانه ارزشمند است و برای بقای خانواده لازم است و به یکسان بر عهده مرد و زن است

.

اگر ما به این موضوع توجه نکنیم و مسئولیت خانه و خارج از خانه را بر عهده زن بگذاریم، شاهد فرسایش زودرس زنان خود خواهیم بود. در سال های آینده شاهد زنانی خواهیم بود که دیگر تعادل حیاتی ندارند؛ چون بار سنگین دوگانه را نمی توانند تحمل کنند. مردان جامعه باید در زمینه ارزش های خود نیز تغییراتی صورت بدهند

.

هنگامی که فضاهای اجتماعی و مسئولیت های بزرگ را به زن سپردیم دیگر نباید از زن توقع داشته باشیم که مانند گذشته زیبا باشد. زیبایی باید باز تعریف تازه ای پیدا کند. زیبایی دیگر به خال و چشم و ابرو نیست، بلکه به توانایی انسان هاست

.

از سوی دیگر، ما باید در هنجارها نیز دگرگونی ایجاد کنیم. اگر قرار باشد زن در اجتماع، مشاغل بزرگ داشته باشد و با قدرت و صلابت این وظایف را ایفا کند و سپس به خانه بیاید و نقش یک زن عاطفی و جنس دوم را ایفا کند دچار تعارض می شود. زنی که از یک عرصه به عرصه دیگر می رود باید به کلی دگرگون شود و این کار دشواری است. بنابراین، ما باید عرصه ها را به هم نزدیک کنیم، باید جایگاه جدید زن را بشناسیم و بازتعریف این جایگاه برایمان ضرورت دارد. زنی که برابر مرد است. زن دیگر تنها مسئول آشپزی و فرزندآوری نیست، زنی که مشارک اجتماعی است و به همان نسبت از حقوق اجتماعی برخوردار است که مرد دارد و می توانند به همان نسبت سازنده باشند که مردان سازنده اند

.

در زمینه های دیگر از جمله قدرت در خانواده تضادهایی مشاهده می کنیم که باید اصلاح شوند. به نظر من قدرت در خانواده تولید نمی شود که ما آن را بر عهده زن یا مرد بسپاریم. خانواده واحد ثانوی نیست. ارتشی و اداری نیست که در آن قدرت تولید شود بلکه یک واحد تعالی و ایثاری و عاطفی است. بنابراین، به نظر من باید آرام آرام به سمت خانواده های منطق سالار حرکت کنیم. باید در مقابل مردیت استعلایی قرار بگیریم و با این نوع اندیش