خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) شامل 57 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خلوت و شب زنده داری (۱) :

از اموری که «سالک الی الله» باید آن را تحصیل کند، «خلوت» و تنهایی است.

خلوت که یکی از مراحل سیر و سلوک عرفانی و از مقامات عارفان است باید به خوبی تبیین شود تا این امر مثبت با انزوای مذموم، مشتبه نشود؛ گاهی انسان به این خیال که در حال سیر و سلوک و ریاضت است از جامعه، جدا می شود و از انجام فرایض و نوافل اجتماعی دور می ماند و تنها به عبادتهای فردی اعم از فرایض و نوافل می پردازد و این کار روا نیست؛ زیرا قرآن کریم که خود را «شفا» می داند، راه درمان را ارائه کرده، به پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید:

«و لا تکن کصاحب الحوت إذ نادی و هو مکظوم لولا أن تدارکه نعمه من ربه لنبذ بالعراء و هو مذموم» ^(۲)

مانند یونس نباش که از قوم خود جدا شد. این که ذات اقدس اله در آیات گوناگون می فرماید :

«و اذکر فی الکتاب إبراهیم» ^(۳)

«و اذکر فی الکتاب موسی» ^(۴)

«واذکر…» ؛

یعنی به یاد این رهبران الهی و ادامه دهنده راه آنان باش؛ ولی در آیه مورد بحث می فرماید : مانند یونس نباش که مسئولیت خود را ترک کرد و خدا را ندا داد، و اگر نعمت ولایت، شامل حال او نمی شد، او از دل ماهی و دریای تاریک نجات نمی یافت، ولی از آن جا که نعمت الهی شامل حالش شد او دیگر مذموم نیست؛ بلکه ممدوح و محمود است. بنابراین، خلوت به معنای اعراض از جامعه و انزوای از وظیفه اجتماعی، مذموم است، نه ممدوح.

خلوت و شب زنده داری

خدای سبحان می فرماید: شب زنده داری را فراموش نکنید؛ زیرا شما در روز، کار فراوان دارید و مشاغل زیاد، شما را به خود جذب می کند و در نتیجه تنهایی و خلوت ندارید:

«إن ناشئه الیل هی أشد وطأ و أقوم قیلا إن لک فی النهار سبحا طویلا» ^(۵)

انسان در کارهای فراوان روزانه، شناور است و تو، به منزله سباح و غواصی هستی که در مسائل اجتماعی، شنا می کنی و شناوری در کثرت، با تنهایی سازگار نیست. برای شناوری که خود در حال عبور از این دریای ناپیدا کرانه است و همراهانی را نیز به همراه خود می برد و «جهد می کند که بگیرد غریق را» ، طبیعی است که این سباحت و شناوری شاغل فکری است. حاصل آن که معنای آیه شریفه این است که تو در روز کارهای فراوانی داری، ولی شب هنگام، مزاحمی نداری و کسب پایگاه محکم و سخن مستحکم تنها در سحر میسر است.

انسان وقتی سخن متکلم را خوب دریافت می کند که خود حرف نزند و آرام بوده، مستمع خوبی باشد، و وقتی مستمع خوبی است که در برابر کلام خدا، حرفی از غیر او، خواه از درون و خواه از بیرون، نشنود. بنابراین، قرآن کریم، سکوت و تنهایی را به عنوان مرحله ای از مراحل سیر و سلوک، لازم می داند.

اگر چه بدن در شب بهتر می آرمد و خوابیدن بدن، نعمت است و خداوند آن را به عنوان آیت خود، ذکر می کند:

«و جعلنا نومکم سباتا و جعلنا الیل لباسا» ^(۶)

اما «سبات» ، آرامش و خواب، برای عقل و فکر، نقمت است و از این رو حضرت علی (صلوات الله علیه) می فرماید:

«نعوذ بالله من سبات العقل» ^(۷)

از خواب عقل به خدا پناه می بریم.

بنابراین، شب برای خوابیدن و آرامش بدن و بیدار شدن عقل است. از این رو رؤیاهای صادق و صالح در خواب، نصیب کسانی می شود که بدنشان می خوابد، نه جانشان و همین گروه هستند که در سحرها برمی خیزند و شب زنده داری و عبادت می کنند.

از آیه کریمه

«إن لک فی النهار سبحا طویلا»

دو مطلب استفاده می شود: یکی لزوم شرکت در مجامع و کارهای اجتماعی و دیگر لزوم شرکت در آن به صورت شناگری. کسی که وارد استخری می شود گاهی در گوشه ای از آن می آرمد و در این صورت او تنها خودش را خنک می کند؛ ولی اگر شنا کند، دیگران را هم از غرق نجات می دهد .

ذات اقدس خداوند به رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: تو در روز کارهای فراوان داری؛ زیرا آن حضرت صلی الله علیه و آله و سلم، مأمور است به پرسشهای مردم پاسخ دهد و به مشکلاتشان رسیدگی کند؛ همان گونه که قرآن کریم می فرماید:

«یتلوا علیهم ایاته و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه» ^(۸)

یا می فرماید:

«فاحکم بین الناس بالحق» ^(۹)

و همه اینها جزو برنامه های رسمی و روزانه رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم بود؛ اما شب، آن هم آخر شب، مناسبترین فرصت برای خلوت با خداست؛ زیرا انسان متهجد در آن حال، بدون مزاحمت می تواند فیض را از خدا دریافت کند.

در سوره مبارکه «اسراء» از شب زنده داری به عظمت یاد شده است؛ چنانکه می فرماید:

«و من اللیل فتهجد به نافله لک عسی أن یبعثک ربک مقاما محمودا» ^(۱۰).

انسان وقتی به «مقام محمود» می رسد که در کمال آرامش با خدا سخن بگوید. بنابراین، اثر شب زنده داری که در حقیقت، خلوت با خداست نیل به مقام محمود است.

خلوت در متن جامعه

قرآن کریم خلوت را چنین تبیین می کند که در عین حال که با دیگران هستی و در کارهای روز مره شناوری، در کار باطل مردم شرکت نکن؛ و این شناوری در مسائل اجتماعی و شئون جامعه تو را به خود مشغول نکند تا کوله باری از «خاطرات» را به همراه داشته باشی و شب، هنگام نماز مزاحم تو باشند. بنابراین، همواره صبغه الهی و فراطبیعی به مردم بده ولی از مردم صبغه طبیعی نپذیر.

ممکن است انسان در متن جامعه به سر ببرد؛ اما در عین حال که رنگ می دهد رنگ هم بپذیرد و در نتیجه خاطرات روز، چنان او را مشغول کند که هنگام سحر با تلی از خاطرات با خدا سخن بگوید که قهرا نماز شب او نیز مانند نماز روز، «پر خاطره» می شود، ولی وجود مبارک پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم که مأمور بود در متن جامعه زندگی کند، موظف بود به مردم «صبغه الهی» بدهد که بهترین صبغه هاست:

«صبغه الله و من أحسن من الله صبغه» ^(۱۱)

و از مردم رنگی نپذیرد و «ز هرچه رنگ تعلق پذیرد» آزاد باشد. از این رو ذات اقدس خداوند ضمن این که شناوری روز پیامبر را تشریح کرد و فرمود با مردم باش، در آیاتی چند از آن حضرت خواست تا از مردم رنگ نپذیرد؛ مانند:

.۱ «و اهجرهم هجرا جمیلا» ^(۱۲)

از خلق و خوی این مردم فاصله بگیر.

.۲ «و ذر الذین اتخذوا دینهم لعبا و لهوا و غرتهم الحیوه الدنیا» ^(۱۳)

کسانی را که دینشان را به بازیچه گرفته اند و دنیای نیرنگ باز، آنها را به فریب سرگرم کرده است رها کن؛

زیرا سخن در آنان اثر نمی کند و هم نشینی آنان زیانبار است؛ یعنی، رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در عین حال که در متن جامعه به سر می برد، امور دنیایی را به دل راه نمی دهد.

.۳ «قل الله ثم ذرهم فی خوضهم یلعبون» ^(۱۴)

بگو خدا، و دیگران را در کارشان رها کن؛ زیرا آنان دارند در گرداب طبیعت غرق می شوند؛ یعنی، تا آخرین لحظه به فکر درمان و نجات آنها باش، ولی اگر آنها به پیام تو که منادی غیب و نجات انسانها هستی گوش ندادند، آنان را رها کن. این در حقیقت، خلوت کردن یعنی در بین مردم بودن ولی با مردم نبودن و با خواسته های نامعقول آنان هماهنگ نشدن است.

.۴ «و إذا رأیت الذین یخوضون فی ایاتنا فأعرض عنهم حتی یخوضوا فی حدیث غیره» ^(۱۵)

گروهی را که در باره آیات الهی به یاوه سرایی و بیهوده گویی سرگرمند، رها کن تا وارد مطلب دیگر شوند.

این آیات نشان می دهد که وجود مبارک پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم که اسوه سالکان کوی حق است موظف است در متن جامعه به سر ببرد و از خلق خدا و خدمت به آنان انزوا حاصل نکند، اما از رذایل اخلاقی و دنیا منزوی باشد؛ زیرا انزوا از چیزی که انسان را از خدا باز می دارد فضیلت است؛ اما خدمت به خلق خدا برای تأمین رضای الهی، عبادت محسوب می شود .

راز خلوت

خلوت از نظر قرآن کریم، ممدوح است؛ اما چرا خلوت، ممدوح است؟ در پاسخ به این پرسش باید گفت: چند «ندا» هست که به طرق گوناگون به بشر ابلاغ می شود.

اول: ندای خدا؛ خدا مستقیما ندا دارد و این ندا گاهی «یا أیها الناس» ، گاهی «یا أیها الذین آمنوا» و گاهی «یا بنی آدم» است. البته ندای الهی نظیر ندای منادیان عادی نیست که لحظه ای حاصل و بعد تمام شده باشد؛ بلکه دائما این صدا به گوش می رسد:

موسی ای نیست که تا صوت «أنا الحق» شنود

ورنه این زمزمه اندر شجری نیست، که نیست

این نداها نیز در یک سطح نیست؛ زیرا برخی خیلی عام است، مانند: «یا أیها الناس» و «یا بنی آدم» و بعضی مخصوص اهل کتاب است مانند: «یا أهل الکتاب» و برخی ویژه مؤمنان است مانند: «یا أیها الذین آمنوا» و بعضی از نداها هم از نداهای گذشته محدودتر است مانند تذکره و تبصره هایی که متوجه، «أولی الألباب» و «أولی الأبصار» است و بالاخره آخرین ندا که از همه نداها و خطابها محدودتر است همان ندای به انبیاست مانند: «یا أیها الرسل» .

دوم: ندای فرشتگان؛ در بعضی از نصوص آمده است که خداوند فرشتگانی را مأمور کرده است تا هر روز به بنی آدم بگویند: زاد و ولد داشته باشید ولی بدانید که پایان زندگی، مرگ است و مال بیندوزید ولی بدانید که پایانش فناست و ساختمانها بسازید ول