خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) شامل 45 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۵) :

جهان را پاس بداریم(۵)

در پرتو وحی الهی، صراط مستقیم جهان هستی را شناختیم. نظام خلقت، وظیفه روزی رسانی را از جانب ناظم خود برعهده دارد. هدایت رسانی و نصرت مؤمنان از دیگر ویژگی هایی است که سیر نظام هستی، تحت اراده خداوند، به سوی آن پیش می رود و اینک با ویژگی دیگری مرتبط می شویم.

۵. ورود همگانی در جهنم

ما که به همه اسرار و حِکَم، آگاه نیستیم و نمی دانیم چرا خداوند متعال فرموده است:

«و إنْ مِنْکُم إلاّ وارِدُها کانَ علی ربّکَ حَتْما مَقْضیّا * ثمّ نُنَجِّی الّذین اتّقَوْا و نَذرُ الظّالِمینَ فیها جِثِیّا^(۱)».

«هیچیک از شما نیست جز اینکه وارد جهنم می شوید و این بر پروردگار تو واجب و قطعی است. آنگاه پرهیزکاران را نجات می دهیم و ستمکاران را که به زانو درآمده اند، در آن رها می کنیم».

شاید رمز آن، این است که اهل تقوا، قدر نعمت های بیکران خدا را بدانند و از فضل و کرم او آگاهی بیشتری پیدا کنند. گفته اند: در برخی از اخبار آمده است که خداوند، هیچکس را داخل بهشت نمی کند، جز اینکه او را از آتش جهنم و عذاب آن، مطلع سازد، تا از فضل تام خداوند و لطف و احسان کامل او آگاهی یابد و هیچ کس را به جهنم نمی افکند، مگر اینکه او را از بهشت و نعمت های متنوع آن مطلع سازد، تا بر حسرت و عذاب او افزوده شود^(۲).

برخی احتمال داده اند که ورود به جهنم به معنای اِشراف است، نه داخل شدن. ولی اکثر مفسّران بر این عقیده اند که ورود به جهنم، چیزی بالاتر از اِشراف است؛ چراکه فرموده است: «اهل تقوا را نجات می دهیم و ظالمان را در آن باقی می گذاریم». اگر ورود، به معنای دخول نبود، جا داشت بفرماید: اهل تقوا را نجات می دهیم و ظالمان را داخل جهنم می کنیم. معلوم می شود همگان را داخل جهنم می کنند. سپس گروهی را نجات می دهند و گروهی را در آنجا نگه می دارند تا عذاب بکشند^(۳).

عبداللّه بن مسعود از پیامبر گرامی اسلام نقل کرده است:

«یرد الناسُ النّارَ ثمّ یصدرون بأعمالهِم…^(۴)».

«همه مردم، داخل جهنم می شوند. سپس بانیروی اعمال خود از آن، خارج می شوند».

آنها که اعمالی دارند، به تناسب اعمال خود، دیر یا زود و دیرتر و یا زودتر از جهنم نجات می یابند و آنها که دستشان از عمل تهی است، در آنجا ماندگارند. در ادامه حدیث فوق چنین آمده است که اولین گروه، برق آسا خارج می شوند و دومین گروه به سرعت باد و سومین گروه همچون سواران بر اسب تیزتک و چهارمین گروه، همچون سوار معمولی و پنجمین گروه، همچون پیاده دونده و ششمین گروه، همچون پیاده معمولی، خارج می شوند.

اما آنهایی که دستشان از عمل تهی است، پای فرار ندارند و در کَنْد و بند ظلمها و ستمهایشان اسیر و زمین گیرند.

جابر بن عبداللّه انصاری می گفت: دو گوشم کر باد، اگر این سخن را از پیامبر خدا نشنیده باشم که فرمود:

«لا یبقی بِرٌّ و لا فاجرٌ إلاّ یدخلها فتکون علی المؤمنین بردا و سلاما کما کانت علی إبراهیم…^(۵)».

«هیچ نیکوکار و بدکاری باقی نمی ماند جز اینکه داخل جهنم می شود. سپس بر مؤمنان، سرد و سلامت است، همانگونه که بر ابراهیم، سرد و سلامت بود…».

در روایت دیگری از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله نقل شده است:

«تقول النّار لِمؤمن جُزْ یا مؤمنُ فقد أطْفَأَ نورُکَ لَهَبی^(۶)».

«آتش دوزخ به مؤمن می گوید: ای مؤمن، عبور کن که نورت، زبانه مرا فرو نشاند».

استدلال مخالفان

کسانی که ورود به جهنم را به معنای اِشراف گرفته اند، به آیات زیر، استدلال کرده اند:

۱. «و لَمّا وَرَدَ ماءَ مدیَنَ وَجَدَ عَلیْهِ أُمَّهً مِنَ النّاسِ یَسْقَوْنَ^(۷)».

«هنگامی که موسی بر آب شهر مدین وارد شد، گروهی از مردم را یافت که بر آن اجتماع کرده و دامهای خود را آب می دادند».

معلوم است که حضرت موسی علیه السلام ، داخل آب مدین نشده بود.

۲. «فأرْسَلوا وارِدَهم فأَدْلی دَلْوَهُ^(۸)».

«کاروانیان، آب آور خود را از پی آب فرستادند و او دلو خود را به چاه انداخت».

معلوم است که در اینجا «وارد» به معنای داخل نیست.

۳. «إنَّ الّذین سَبَقَتْ لَهم مِّنَّا الحُسْنی اولئکَ عَنْها مُبْعَدونَ * لا یَسْمَعونَ حَسیسَها…^(۹)».

«آنانکه نیکی ما برای آنها پیشی گرفته، از جهنم به دورند و صدای جوش و خروش آن را نمی شنوند».

نقد استدلال مخالفان

ولی چه کنیم که در آیاتی، ورود، به معنای دخول استعمال شده است. مانند موارد زیر:

۱. «یقدمُ قَوْمَهُ یوْمَ القیامَهِ فَأَوْرَدَهُمُ النّارَ و بِئْسَ الوِرْدُ المَوْرودُ^(۱۰)».

«روز قیامت، فرعون، پیشاپیش قوم خود حرکت می کند و آنها را وارد جهنم می کند که بد جایگاهی است».

در این آیه به وضوح، استفاده می شود که مقصود از ورود، دخول است.

۲. «إنّکم و ما تَعْبُدونَ مِن دونِ اللّهِ حَصَبُ جَهنّمَ أنْتُم لَها وارِدونَ^(۱۱)».

«شما و آنچه پرستش می کنید، آتشگیره دوزخید که شما به آن داخل می شوید».

معلوم است که، آتشگیره بودن با اِشراف، سازگار نیست.

۳. «لو کانَ هؤلاءِ آلِهَهً ما وَرَدُوها و کُلٌّ فیها خالدونَ^(۱۲)».

«اگر اینان، خدایانی بودند، داخل جهنم نمی شدند. آنها همگی برای همیشه گرفتار آتش جهنم می باشند».

معلوم است که خلود در جهنم با دخول سازگار است، نه با ورود.

از آیات دالّ بر اِشراف، تنها آیه ای که می توان شاهد گرفت، آیه سوم است؛ چراکه در آن آیه آمده است کسانی که نیکی خداوند به سوی آنها سبقت گرفته، چنان از جهنم بدورند که حتی صدای جوش و خروش آن را هم نمی شوند. ولی مگر مانعی دارد که دوری آنها بعد از خروج از جهنم باشد؟!

می توان گفت: اهل سعادت و آنهایی که به گوهر تقوا آراسته بوده اند، دو مرحله در پیش دارند: مرحله اول، مرحله دخول جهنم و مرحله دوم، مرحله خروج و دورسازی. ظالمان را دو مرحله نیست. آنها تنها دخول در جهنم دارند و خروج و دورسازی، نصیبشان نمی شود. ولی پرهیزگاران، هر دو مرحله را دارند: هم دخول و هم خروج و دورسازی. وانگهی در آن آیه آمده است: «اولئک عنها مبعدون»؛ فرق است میان «بعید» و «مبعد». «بعید» یعنی دور، اعم از اینکه سابقه قرب و نزدیکی داشته باشد یا نداشته باشد، ولی «مبعد» یعنی کسی که او را رانده و از آنچه مطلوب و محمود است، یا از آنچه منفور و غیرمطلوب است، دورش کرده اند. مضمون «ابعاد» همان است که امروز در زبان فارسی به آن تبعید می گوییم. با این فرق که تبعید را به معنای دور ساختن شخص از وطن و دیار مألوف به کار می برند، ولی آنگونه که از آیه استفاده می شود، «ابعاد» به معنای دور ساختن شخص است. اعم از اینکه از دیار مألوف به غیر مألوف باشد، یا بالعکس و صد البته که در آیه، در مورد دور کردن از دیار غیرمألوف -که همان جهنم و عذاب الهی است- به کار رفته است.

در کتب لغت آمده است: «بعدا له» به معنای دعاست، یعنی «أبعدهُ اللّه» خداوند دورش سازد^(۱۳) و نیز آمده است که: «أبعد الشّیی ء» یعنی «جَعَلَهُ بعیدا»، او را دور ساخت^(۱۴).

البته این احتمال هم وجود دارد که «ابعاد» به معنای دورشدن باشد. چنانکه گفته اند: «أبعد فلان»، یعنی دور شد^(۱۵). در این صورت، محتمل است که در آیه شریفه «مبعدون» به معنای اول باشد و محتمل است که به معنای دوم باشد. معنای اول، مؤیّد و شاهد قول کسانی است که ورود را به معنای دخول گرفته اند و معنای دوم،