خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی

فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی شامل 61 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی :

عرب ها قبل از اسلام با درهم و دینار ایران و روم معامله می کردند. دینار از طلا و درهم از نقره بود همانطور که فعلا در مصر لیره (جینه) طلا و ریال و نقره است عربها از پول طلا به «مسین » تعبیر می کردند و پول نقره را ورق می خواندند و پولهای مسی را حبه و دانق مگفتند. دینار، سکه ای بود که روی آن نام و صورت پادشاهی که آن را سکه زده بود نقش می شد و یک مثقال وزن داشت. درهم را وقی نیز می گفتند و آن سکه ای بود که یک درهم نقره داشت. یک دینار، ده درهم بود و گاه هم بهای آن از ده درهم تا سیزده و پانزده درهم می رسید. یک دینار مساوی با ده فرانک و یک درهم برابر یک فرانک است و در واقع، یک درهم نقره تقریبا با چهار غروش مصری برابر می شود.

مؤلف احکام السلطانیه می گوید: درهم ایرانی سه وزن داشت. یکی بیست قیراط (قیراط مثقالی) که آن را درهم بغلی می گفتند. دیگر دوازده قیراطی و دیگر ده قیراطی. پاره ای مؤلفین نوشته اند که درهم های ایرانی شش مثقالی و پنج مثقالی بوده، اولی را سمری سنگین و دومی را سمری سبک می خواندند.

عربها پیش از اسلام دو نوع دینار داشتند: دینار هر قلی رومی و دینار کسروی ایرانی. همین قسم درهم آنان ایرانی و رومی بوده، اما بیشتر معاملات عربها با دینار رومی و درهم ایرانی انجام می شد. از آن رو دینار رومی نزد آنان گرامی تر شمرده می شد و آن را مرغوبتر از دینار فارسی می دانستند. تا آنجا که زیبائی و درخشندگی دینار رومی پیش عربها ضرب المثل می شد.

اساسا دینار یک کلمه لاتینی است و مساوی با یک سکه نقره ای بوده که ده آس قیمت داشته و آس نام درهم رومی است. دینار از کلمه Deni (ده) می آید وزن دینار رومی هفت اوقیه نقره یا یک صدم پوند (رطل – لیبر) بوده، به این قسم که صد پوند نقره صد دینار سکه می زدند سپس دینار طلا هم سکه زدند و ایرانیان دینار و درهم را از رومیها اقتباس کردند.

فایل پاورپوینت کامل پول در ممالک اسلامی

چنانکه گفتیم عربها با پول ایرانی و رومی معامله می کردند و همین که دولت اسلامی تاسیس و توسعه یافت به فکر افتادند که از خود تمدنی ایجاد کنند و از آن جمله سکه زدن پول بود و در ابتداء پول هائی سکه زدند که میان رومیان و ایرانیان مشترک بود. خالد بن ولید در سال ۱۵ هجری در طبریه دیناری سکه زد که عینا مثل دینار رومی دارای صلیب و تاج و چوگان بود.

فقط روی دو طرف سکه به حروف یونانی کلمه خالد و (Bon) نقش بود و به عقیده دکتر مولر مورخ آلمانی که تصویر مزبور از او نقل شده کلمه Bon مخفف ابو سلیمان، کنیه خالد می باشد.

سکه دیگری نیز موجود است که زمان معاویه، به شکل دینار ایرانی تهیه شده و نام معاویه روی آن نقش است و این تصویر نیز، از دکتر مولر نقل شده است.

دیمری می گوید که راس البغل سکه ای برای عمر زد که شبیه سکه های ایرانی بود و شکل پادشاه ایران بر آن بود که روی تخت نشسته است و زیر تخت پادشاه، این عبارت فارسی نگاشته شده بود: (نوش خور).

جودت پاشا می گوید: سکه هائی را دیده ام که در زمان خلفای راشدین به امر والیان و حکام اسلامی زده شده و قدیمی ترین آن را در سال ۲۸ هجری در قصبه هرتک (مازندران) سکه زده اند و دوررادور آن سکه نوشته اند بسم الله ربی – و هم چنین سکه دیگری را با همین اوصاف دیده بود که تاریخ ضرب آن ۳۸ هجری است و سکه سومی را که جودت پاشا خود دیده در سال ۶۱ هجری در ید ضرب کرده اند و به خط پهلوی اطراف آن نوشته بودند عبد الله بن زبیر، امیر المؤمنین.

ولی در هر حال، این سکه ها در ممالک اسلامی رسمیت نداشت، و معاملات معمولی با دینار و درهم رومی و ایرانی انجام می یافت. تا آنکه عبد الملک بن مروان (۵۶ – ۸۶ هجری) در صدد برآمد «طراز» رومی را به عربی تبدیل کند. (تفصیل آن بیاید) امپراتور روم که این را شنید، بسیار برآشفت و عبد الملک را تهدید کرد که اگر چنان کند او نیز فرمان می دهد روی دینارهای رومی ناسزا به حضرت پیغمبر سکه زنند. عبد الملک از این تهدید، به هراس افتاد و از بزرگان اسلام چاره خواست: یکی از آنان گفت: از حضرت امام محمد باقر (امام ششم شیعیان) چاره بخواهد و اگر چه این پیشنهاد، بر عبد الملک گران آمد که از رقیب هاشمی خود استمداد کند، اما خواه و ناخواه حضرت را از مدینه به دمشق دعوت کرد و به عامل خود در مدینه چنین نگاشت: «محمد بن علی بن الحسین را با کمال احترام به دمشق روانه کن صد هزار درهم برای خرج سفر و سیصد هزار درهم برای مخارج خانوادگی او بپردازد و وسایل راحتی او و همسفرانش را فراهم کن.» همین که امام محمد باقر به دمشق رسید، عبد الملک موضوع را عرضه داشت حضرت فرمودند «اهمیتی ندارد… همین الان استادان ماهر را بخواه و دستور بده سکه های درهم و دینار تهیه کنند و روی آن کلمه توحید و نام رسول صلی الله علیه و سلم را نقش نمایند و در اطراف آن نام شهری که در آن سکه زده اند با تاریخ سال بنگارند و برای تهیه سکه های درهم از سه نوع، حاضر ساز، که ده تای آن ده مثقالی و ده تای آن شش مثقالی و ده تای آن پنج مثقالی باشد، بقسمی که مجموع آن بیست و یک مثقال بشود و آن را به سه قسمت تقسیم کنند که هر قسمتی هفت مثقال شود. سپس قالب هائی از شیشه بسازند و درهم ها را ده مثقالی و دینارها را هفت مثقالی بسازند».

عبد الملک دستور را اجراء کرد و به عمال خود فرمان داد که بجای درهم و دینار رومی و ایرانی درهم و دینار اسلامی ایج سازند و هر کس تخلف کند باید اعدام شود. در ضمن درهم و دینار رومی و ایرانی را جمع آوری کنند و به سکه های اسلامی مبدل سازند».

این روایت دمیری است. اما ابن اثیر این رای را به خالد بن یزید بن معاویه نسبت می دهد و مورخان دیگر به دیگران منسوب می سازند، به هر حال دینارها عبد الملک را دینار دمشقی می گویند. عبدالملک به عامل خود در عراق فرمان داد درهم هائی به وزن ۱۵ قیراط، از قیراطهای نقره سکه بزنند و سایر حکام بنی امیه در عراق بنام خلیفه سکه هائی ضرب کرده و رایج ساختند.

روی یک طرف، سکه های اموی (چه درهم و چه دینار) لا اله الا الله وحده لا شریک له و اطراف آن بسم الله با نام شهری که در آن سکه ضرب شده و تاریخ سال نقش بود و در طرف دیگر در وسط الله احد، الله الصمد لم یلد و لم یولد و لم یکن له کفوا احد» نوشته می شد.

و در اطراف آن چنین می نگاشتند: «محمد رسول الله، ارسله بالهدی و دین الحق لیظره علی الدین کله و لو کره المشرکون » (محمد(ص) پیغمبر خدا است او را برای راهنمائی و آئین درستی و راستی فرستاد تا بر همه آئین ها پیروز آید اگر چه مشرکان آن را نخواهند).

از آن موقع که سکه های اسلامی رایج شد، درهم و دینار رومی و ایرانی در ممالک اسلامی از اعتبار افتاد.

بهترین سکه های اموی سکه هبیری بوده که عمر بن هبیره آن را ضرب کرد، و دیگری سکه های خالدی، منسوب به خالد بن عبد الله بجلی و یوسفی منسوب به یوسف بن عمر که هر سه از عمال اموی در عراق بودند و بقدری این سکه ها عالی بود که منصور خلیفه عباسی دستور داد برای دریافت مالیات فقط سکه های فوق را بپذیرند.پول های رایج ممالک اسلام، تاریخ مفصلی دارد که ذکر آن در اینجا بی مورد است ولی در کتاب مصر الحدیث خود (مصر تازه) بیشتر پولهای رایج ممالک اسلامی را نگاشته ایم و نام کسانی که آن را سکه زده اند، ذکر نموده ایم و اینک بطور اختصار می گوئیم که سکه های اسلامی در پایتخت های اسلامی و در شهرهای مهم شام و عراق و اندلس و خراسان و هند و غیره ضرب می شد و به مقتضیات زمان و مکان و سلاطین و امراء حجم و شکل آن تغییر می یافت.

در ابتدا سکه ها با حروف کوفی نقش می شد سپس در زمان العزیز محمد بن صلاح الدین ایوبی پادشاه مصر به سال ۶۲۱ هجری به خط نسخ عادی تبدیل شد.

ظاهرا تا اوایل قرن دهم هجری نام شهر را روی سکه نمی انگاشتند و فقط تاریخ سال (سنه) را می گذاشتند، آنگاه کلمه (سنه) به (عام) تغییر یافت و غالبا چنین می نوشتند: شهور سنه (از ماه های سال فلان) و یا شهور عام (از ماه های سال فلان) در زمان سلطنت (خلافت) فلان.

تاریخ ضرب سکه، ابتدا با حروف ولی به حساب ابجد نگاشته می شد; سپس تاریخ را با رقم نگاشتند قدیمی ترین سکه ای که با تاریخ ارقام بدست آمده متعلق به سال ۶۱۴ هجری می باشد.

ضرابخانه

در آن ایام هم مثل حالا هر دولتی ضرابخانه ای داشت و دولتهای اسلامی در غالب شهرهای مهم مانند بغداد – دمشق – مصر – قرطبه – قاهره و غیره ضرابخانه هائی دایر کرده بودند و از بابت ضرب سکه مالیات مهمی دریافت می داشتند و آن را بهای هیزم و مزد سکه زدن می گفتند. معمولا مالیات صد درهم یک درهم بود و گاه بیشتر یا کمتر دریافت می داشتند.

اگر چه میزان درآمد ضرابخانه های اسلامی بطور کامل معین نیست ولی در هر صورت درآمد مزبور کم نبوده است، مثلا در کتاب نفح الطیب (تاریخ اندلس) مذکور است در قرن چهارم هجری در زمان بنی مروان درآمد سالانه ضرابخانه اندلس ۲۰۰ هزار دینار می شد و هر دیناری هفده درهم صرف می گشت.

حالا اگر مطابق حساب بالا، مالیات ضرابخانه را صد یک بگیریم تنها در اندلس که یکی از ممالک اسلامی بود سالی بیست میلیون دینار سکه می زده اند و این مبلغ مساوی با ده میلیون لیره می شود، در صورتی که دولت بریتانیا در حال حاضر (موقع تالیف کتاب ۱۹۰۲ میلادی) که به منتهای عظمت و قدرت رسیده سالی پنج میلیون لیره سکه می زند و اگر مبلغ بیست میلیون دینار در ضرابخانه های اندلس سکه می خورده، البته در بغ